Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Η πολιτική απάτη του αιώνα

Οφείλω να παραδεχτώ οτι αν υπήρξε σχέδιο από την αρχή αυτής της ανεπανάληπτης πολιτικής απάτης που ζούμε στο πετσί μας, αξίζει ένας «θαυμασμός» στον σχεδιαστή και κυρίως στους εκτελεστές του.

Αναριχήθηκαν σε ποσοστά και εν συνεχεία κέρδισαν τις πρώτες εκλογές με την συνεχιζόμενη υπόσχεση για σκίσιμο των μνημονίων, διαγραφή του χρέους και άμεσες αυξήσεις μισθών και συντάξεων. Κορόϊδεψαν άθλια την Λαφαζανέϊκη πτέρυγα με διαβεβαιώσεις για απόσχιση από την ΕΕ και επιστροφή στη δραχμή και απέσπασαν έτσι την στήριξη των παλαιοκομμουνστών. Τους πέταξαν χωρίς οίκτο «μετά την χρήση»..

Εξαργύρωσαν την στήριξη των καιροσκόπων του πασοκ, των οικολόγων και των ακροδεξιών του Καμμένου με άμεσες αμοιβές σε προσλήψεις, υπουργεία, θέσεις γραμματέων και διευθυντών υψηλόμισθων. Όλοι αυτοί φλόμωσαν τους πολίτες στις δεύτερες εκλογές με το δήθεν «παράλληλο πρόγραμμα» που ήταν ήδη έτοιμο και θα αντιστάθμιζε τις τρομακτικές απώλειες του εισοδήματος από το τρίτο μνημόνιο. Πάντα με μια ψεύτικη δήθεν αριστερή φρασεολογία και κλάψα για τα «αναγκαία» κακά που μας επιβάλλουν οι εχθροί τους έθνους. Ετσι δημιούργησαν μια τελείως αδικαιολόγητη εχθρική στάση μερίδας πολιτών για τους δανειστές μας.

Φαντάζομαι τι θα γινόταν αν δεν μας δάνειζαν!

Η πολιτική απάτη του αιώνα συμπληρώνεται με την ολοφάνερη συμμαχία της Καραμανλικής δεξιάς που βλέπουν οτι μόνο έτσι, μόνο με αυτή την άθλια συμμαχία υπάρχει πεδίο να ξεπλύνουν τις ευθύνες τους για την χρεοκοπία. Η αρχή είχε γίνει με την πρόταση για Π.τ.Δ. του υπεύθυνο χιλιάδων προσλήψεων. Συνεχίζεται με τους υπουργούς φίλους του Καραμανλή και τους έξω ακόμη από την συμμορία Στυλιανίδη,Αντώναρο και σία, οι οποίοι ανέλαβαν να στηρίξουν την δικαιοσύνη που παίζει τον ρόλο πολυεργαλείου για την απάτη..

Σήμερα έχουν καταφέρει να μαζέψουν γύρω τους ΟΛΑ τα άθλια απομεινάρια των υπεύθυνων της χρεοκοπίας, τους ακροδεξιούς ψεκασμένους και κολλημένους, τα σκουπίδια του καιροσκοπισμού από το πασοκ, τους οικολόγους που είδαν την ευκαιρία για μάσα με μισθούς ονειρεμένους.

Σήμερα που επιτέλους χιλιάδες πολίτες έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν τι περίπου ψήφισαν και δύσκολα θα τους ξαναγελάσουν, ο στόχος είναι η δεξιά. ΜΟΝΟ από εκεί υπάρχει ακόμη κόσμος να κοροϊδέψουν και να υποσχεθούν αμοιβές και εξουσία. Πρέπει πρώτα να ξεπλυθεί όμως.. Ετσι τοποθέτησαν την Δημητρίου η οποία χωρίς χρονοτριβή άνοιξε το κουτί του ξεπλύματος της Καραμανλικής περιόδου.

Θα ακολουθήσουν και άλλες κινήσεις προσέγγισης της δεξιάς. Ίσως με την προσπάθεια διάσπασης και της δεξιάς. Ήδη πρόθυμοι «Ρεαλιστικοί» δημοσιογράφοι άρχισαν την δουλειά…

Advertisements

syntagma

Από τον πανικό στην ηδονική ειρωνεία τα συριζοτρολ σήμερα.. Μαζί και οι «αντιπολιτευόμενοι» που αφησαν μόνους τους #παραιτηθειτε. Μετά ψάχνουν τις αιτίες που οι πολίτες τους γράφουν κανονικά.. Ο

Οι χιλιαδες Αθηναίοι που πήγαν στην συγκέντρωση,μπορούν να είναι περήφανοι που δεν λογάριασαν τις προβοκατόρικες απειλές των συνεργών μπαχαλάκηδων,την απεργία του μετρό και την αδιαφορία των κομμάτων της αντιπολίτευσης..
Οι ειρωνείες των συριζανελ δείχνουν την ταραχή που πέρασαν όλες τις μέρες πριν..

Και αυτό μου φτάνει!

dimitrioy

Κ.Αλεξάκος: «Άλλη μία προαγωγή δικαστικού, με δόλιο τρόπο και διαδικασία, επειδή είναι «δικιά μας». Επειδή επιμένει, σαν ‘εμάς’, να προσπερνάει την πραγματικότητα μπροστά στην προσωπική εκτίμηση, επιθυμία ή λόξα. Τύπου Γεωργαντά (με τις κατάφωρα ψευδείς αρλούμπες της περί ΕΛΣΤΑΤ, φούσκωμα του ελλείμματος κλπ). Είχα την ατυχία να την παρακολουθήσω στην δίκη Παπακωνσταντίνου – μία από τις πιο απογοητευτικές στιγμές που έχω ζήσει, σε ό,τι αφορά τις ελπίδες μας για ανάκαμψη και έξοδο από τη ΘΕΣΜΙΚΗ κρίση που παρατείνουμε εθελούσια και κατά συρροή.

Για την επιλογή της Ξ. Δημητρίου παραλείφθηκαν συνολικά 4 αντεισαγγελείς ΑΠ, κατά σειρά οι Γ. Παντελής (πρόεδρος της Αρχής κατά της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες), Γ. Μπόμπολης, Αθ. Κατσιρώδης και Νικ. Παντελής (επόπτης των ερευνών για τα οικονομικά εγκλήματα), εκ των οποίων μόνο οι τελευταίοι δύο είχαν προεπιλεγεί από το υπουργείο Δικαιοσύνης για να συμμετάσχουν στη διαδικασία ακρόασης ενώπιον της Διάσκεψης Προέδρων της Βουλής, στο πλαίσιο της γνωμοδοτικής κρίσης που εκφέρει κάθε φορά, εν όψει των προαγωγών στα κορυφαία κλιμάκια της Δικαιοσύνης.
[…]
Στη μακρά θητεία της χειρίστηκε σωρεία μεγάλων υποθέσεων και το διάστημα του Φεβρουαρίου – Μαρτίου 2015 ήταν εισαγγελέας έδρας στο Ειδικό Δικαστήριο, όπου αντιμετώπισε ιδιαίτερα αυστηρά τον τ. υπουργό Γ. Παπακωνσταντίνου, όχι μόνο με τις τοποθετήσεις της γύρω από την υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ», αλλά και με την πρότασή της περί ενοχής του με βάση το βαρύτερο δυνατό κατηγορητήριο (άποψη που τελικά δεν έγινε δεκτή, αφού ο τ. υπουργός τιμωρήθηκε με ποινή 1 έτους και 3ετή αναστολή) και αποκρούοντας το αίτημα χορήγησης οποιουδήποτε ελφρυντικού. Οταν, μάλιστα, το Ειδικό Δικαστήριο κατέληξε στην ενοχή του μόνο για το πλημμέλημα της νόθευσης εγγράφου, η Ξ. Δημητρίου πρότεινε αρχικά 5ετή και κατόπιν 4ετή φυλάκιση, ενώ στη διάρκεια της δίκης είχε ζητήσει να κληθούν ως μάρτυρες και άλλα πολιτικά πρόσωπα. Το περασμένο φθινόπωρο η Ξ. Δημητρίου άσκησε αναίρεση κατά του εφετειακού βουλεύματος που είχε παραπέμψει τον τ. πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδ. Γεωργίου μόνο για μία πλημμεληματική πράξη, καθώς εκείνη έκρινε ότι πρέπει να παραπεμφθεί με βαρύτερες κατηγορίες, σε βαθμό κακουργήματος, για τη γνωστή υπόθεση περί τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος της χώρας, όταν έγινε η ένταξή στον μηχανισμό στήριξης και στα μνημόνια. Παράλληλα έχει ασκήσει διάφορες αναιρέσεις που αφορούν υποθέσεις λήψης DNA, την ΕΥΠ κ.λπ.»

Πρότεινε την ενοχή του Γ.Παπακωνσταντίνου,ενώ στο ειδικό δικαστήριο οχι μόνο ΔΕΝ παρουσιάστηκε από τους κατηγόρους του κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο,αλλά ειδικότερα το στικάκι το οποίο παρουσιάστηκε ως στοιχείο και από το οποίο έλειπαν τα ονόματα των 3 συγγενών του, σύμφωνα με την κατάθεση των ειδικών τεχνικών της αστυνομίας, ΔΕΝ ήταν εκείνο το οποίο παρέδωσε ο Παπακ στον Διώτη,αλλά ΑΛΛΟ ένα από τα πολλά αντίγραφα που κυκλοφορούσαν τότε..
Και αυτό το γνώριζε η κ.Δημητρίου. Δικάστηκε δηλαδή με ΨΕΥΤΙΚΟ στικάκι..Αλλη μία κατάμαυρη σελίδα της ελληνικής δικαιοσύνης.

Νίκος Ηλιάδης: Με την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου φαίνεται να κλείνει ένας πρώτος κύκλος διακυβέρνησης από ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Πώς κρίνετε αυτούς τους τελευταίους 16 μήνες;

Γιώργος Παπανδρέου: Όπως τους κρίνει όλος ο κόσμος: “ό,τι να ’ναι”. Ζήσαμε απίθανες καταστάσεις και πολύ φοβάμαι ότι δεν τα έχουμε δει όλα. Το τραγικότερο είναι ότι δεν αλλάζει και τίποτα, μόνο οι ρόλοι στον θίασο. Είναι να γελάει κανείς, και να γελάει πικρά, βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ να ομνύει πλέον υπέρ του προγράμματος και τη ΝΔ να ανεβαίνει πάλι σε αντιμνημονιακά κεραμίδια. Αυτοί οι δύο, που με τη στάση τους από το 2010 στοίχισαν στη χώρα άλλα δύο χειρότερα μνημόνια, τώρα τσακώνονται ποιος είναι ο πιο υπεύθυνος και λιγότερο λαϊκιστής. Τι ζούμε…

Αν μας είχαν στηρίξει στοιχειωδώς το 2010, όπως έγινε σε όλες τις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα μετά από εμάς και βγήκαν πριν από εμάς, η Ελλάδα από το 2014 θα ήταν εκτός κρίσης και μνημονίων. Αλλά, όλοι και όλα για την καρέκλα: δεξιά είχαμε τα Ζάππεια, αριστερά τις αυταπάτες και στη μέση μια κυβέρνηση που πετροβολούσαν όλοι. Και όταν έγιναν αυτοί κυβέρνηση, όχι μόνο ξέχασαν όλοι τους όσα έλεγαν, αλλά αποδεικνύονται τελείως άβουλοι να αλλάξουν το οτιδήποτε προς το καλύτερο. Όταν όμως ως αντιπολίτευση το μόνο που ξέρεις είναι να δημαγωγείς και να ισοπεδώνεις, πώς να δημιουργήσεις ως κυβέρνηση;

Ν.Η.: Η κατάληξη της πολύμηνης διαπραγμάτευσης από την παρούσα κυβέρνηση θεωρείτε ότι δικαιώνει τις δικές σας επιλογές στη διαχείριση της κρίσης;

Γ.Π.: Όχι, δεν αισθάνομαι δικαιωμένος. Βαθύτατα προβληματισμένος και οργισμένος αισθάνομαι, όπως όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες. Γιατί να πληρώνουμε αυτό το τεράστιο κόστος σήμερα; Κανονικά η χώρα έπρεπε εδώ και δύο χρόνια να είναι εκτός κρίσης και μνημονίων και ακόμα βολοδέρνουμε. Ρωτήστε τι έφταιξε τους κυρίους Σαμαρά, Βενιζέλο και Τσίπρα. Γιατί ενώ μέσα σε δύο χρόνια, 2010-2011, κάναμε -η κυβέρνησή μου- το 90% της δημοσιονομικής προσαρμογής, τέσσερα χρόνια τώρα δεν κάνουν τα αυτονόητα.

Και γιατί, το κυριότερο και το πιο εξοργιστικό, από το 2011 δεν αλλάζει τίποτα. Έχετε παρατηρήσει ότι τα τελευταία τέσσερα και πλέον χρόνια συζητάμε για τα πάντα εκτός από το πώς θα αλλάξουμε τη λειτουργία του κράτους και της οικονομίας μας, μπας και καταφέρουμε να παραγάγουμε πλούτο και να σταθούμε στα πόδια μας;

Ν.Η.: Πιστεύετε, συνεπώς, ότι υπήρξε οπισθοδρόμηση…

Γ.Π.: Είναι φοβερό, αλλά από το 2012 το μόνο που βλέπουμε είναι μια συστηματική προσπάθεια να ξεχειλώσουν οι μεταρρυθμίσεις της περιόδου 2010-2011 που έσπαγαν αυγά: Πώς θα ξεχειλώσουμε την απαγόρευση συμμετοχής σε offshore. Πώς θα ξεχειλώσουμε τη “Διαύγεια” να περνάνε κάποιες δαπάνες στο ντούκου. Πώς θα ξεχειλώσουμε τον “Καλλικράτη” να φτιάξουμε μερικούς δήμους ακόμα. Με αυτά ασχολούνται οι σημερινοί. Αλλά δεν είναι οι πρώτοι διδάξαντες, να είμαστε δίκαιοι. Εδώ το πρώτο πρώτο μέλημα Σαμαρά – Βενιζέλου ήταν το ξεχείλωμα της μεταρρύθμισής μας στα πανεπιστήμια. Και μετά η αντικατάσταση του opengov από το ποδοσφαιρικό 4-2-1. Δεν είναι “όμορφο” που οι ίδιοι οι οποίοι κατηγορούσαν τις αδυναμίες του αξιοκρατικού opengov διόριζαν μετά με το κομματικό σύστημα 4-2-1;

Μπορεί λοιπόν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να σπάνε αλλεπάλληλα ρεκόρ στο πρωτάθλημα κυβίστησης, δικαιώνοντας βασικές επιλογές μας που οι ίδιοι έβριζαν το 2010, αλλά εγώ δικαιωμένος δεν αισθάνομαι καθόλου. Θα αισθανόμουν, αν συνεχίζονταν οι μεταρρυθμίσεις, αν άλλαζε η χώρα και αν είχαμε περάσει τον κάβο.

Ν.Η.: Κρίνοντας από χρονική απόσταση τα γεγονότα, υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στην πολιτική σας κατά την κρίσιμη διετία 2010-2011;

Γ.Π.: Πολλά θα άλλαζα – εξάλλου όλοι είμαστε υπέροχοι μετά Χριστόν προφήτες. Όχι όμως τις βασικές επιλογές μου. Πολύ θα ήθελα να είχε γίνει τότε το δημοψήφισμα. Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου, κ. Ηλιάδη, υπηρέτησα το εθνικό συμφέρον χωρίς να υπολογίσω οποιοδήποτε προσωπικό ή κομματικό κόστος. Άνθρωπος είμαι, καθένας κάνει λάθη, αλλά δεν λιποτάχτησα όπως άλλοι και έπεσα στη φωτιά, με την αντιπολίτευση να μου κόβει το νερό στη μάνικα.

Ν.Η.: Όσον αφορά την τακτική που ακολουθήσατε; Για παράδειγμα, δεν θα ήταν προτιμότερη η έγκριση του πρώτου μνημονίου με αυξημένη πλειοψηφία ή η προσφυγή σε εκλογές, ταυτόχρονα με τις αυτοδιοικητικές;

Γ.Π.: Γιατί μόνο αυξημένη πλειοψηφία; Απόλυτη πλειοψηφία ήθελα! Και οι 300 να στηρίξουν. Πατριωτικά! Υπήρχαν 300; Υπήρχαν 200; Υπήρχαν 180; Εδώ ακόμα και στην Κοινοβουλευτική μας Ομάδα των 160 είχαμε απώλειες. Μίλησα με τον κ. Σαμαρά, του ζήτησα να στηρίξει, εισέπραξα άρνηση. Και από τη στιγμή που ουδείς, ουδείς κύριε Ηλιάδη, ακόμη κι αυτοί που έκαναν μετά αυτό το θέμα καραμέλα, μπορούσε τότε με το χέρι στη φωτιά να μου εγγυηθεί ότι υπήρχαν τουλάχιστον 180 ψήφοι, εγώ τη χώρα στα ζάρια δεν θα την έπαιζα ποτέ. Γιατί αν το πρόγραμμα δεν ψηφιζόταν στις 5 Μαΐου, στις 19 Μαΐου η χώρα χρεοκοπούσε, και θα χρεοκοπούσε πολύ βίαια. Και τότε εγώ τι θα έλεγα; Ότι φταίει ο κύριος Σαμαράς; Θα ήταν υπεύθυνο εκ μέρους μου ως έλληνας πρωθυπουργός; Προδοσία της εμπιστοσύνης του λαού θα ήταν. Μπορεί λοιπόν τα μικροκομματικά παιχνίδια να με βόλευαν πολιτικά, αλλά από τη στιγμή που έθεταν σε κίνδυνο την πατρίδα, ούτε που τα σκέφτηκα. Έτσι σκέφτονται άλλοι, για αυτό και τα συζητάνε.

Όσο για το Νοέμβριο του 2010, θυμάστε ότι είχα βγει σε διακαναλική συνέντευξη και είχα πει πως αν οι πολίτες μάς αποδοκίμαζαν στις αυτοδιοικητικές, τότε η μόνη λύση θα ήταν εθνικές εκλογές. Το τι είχα ακούσει τότε, για το πόσο ανεύθυνο είναι να απειλώ με εκλογές την ώρα που το πρόγραμμα πήγαινε μια χαρά, δεν περιγράφεται. Τώρα κατηγορούμαι ότι δεν έκανα εκλογές. Πολλοί αντί να λένε αλήθειες λένε αυτό που τους βολεύει.

Ν.Η.: Στις τελευταίες ψηφοφορίες η αντιπολίτευση προσήλθε με θέση “όχι σε όλα”. Από τα μέτρα τα οποία ψηφίστηκαν μέσα στον Μάιο, το ασφαλιστικό, το φορολογικό και το πολυνομοσχέδιο, υπάρχουν κάποια τα οποία θεωρείτε ότι έπρεπε να υπερψηφιστούν; Ότι είναι μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχει ανάγκη η χώρα;

Γ.Π.: Το κακό ξέρετε ποιο είναι; Προσθέτουμε κάθε φορά μερικές χιλιάδες σελίδες ακόμα νομοθεσίας. Να ελέγξουμε τα κακώς κείμενα με μεγαλύτερη γραφειοκρατία. Κάθε μας παθογένεια είναι γόρδιος δεσμός: η λύση της απαιτεί κόψιμο με σπαθί. Στην καρδιά του προβλήματος. Γι’ αυτό χρειάζεται να σκεφτούμε έξω από τα συνηθισμένα, έξω από το συνηθισμένο πλαίσιο, έξω από τα κατεστημένα, μακριά από πολυδαίδαλες και κοστοβόρες γραφειοκρατικές λύσεις.

Όπως κάναμε με τον “Καλλικράτη”, με τη “Διαύγεια”, με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, τις ηλεκτρονικές προμήθειες, το opengov, τον νόμο για τα πανεπιστήμια, το άνοιγμα στην πράσινη ενέργεια κ.ο.κ. Δεν λέω ότι τα κάναμε όλα και ότι τα κάναμε σωστά. Όχι. Αλλά τέτοιες λύσεις θέλει ο τόπος, απλές και τόσο ρηξικέλευθες. Αλλιώς, ό,τι και να ψηφίζει η εκάστοτε πλειοψηφία, θα βουλιάζουμε στη μιζέρια, στα ίδια και τα ίδια.
Ν.Η.: Μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης θεωρείτε ότι η χώρα θα αλλάξει σελίδα, όπως υποστηρίζει ο πρωθυπουργός;

Γ.Π.: Μακάρι. Μπορεί να επικρατήσει προσωρινά μια αίσθηση ανακούφισης. Αλλά φοβάμαι ότι θα σπαταληθεί πολύ γρήγορα από την ύφεση που θα συνεχίσει να είναι παρούσα και θα δρα παραλυτικά στην πραγματική οικονομία, ανακυκλώνοντας παράλληλα την αυξανόμενη φτώχεια. Ιδιαίτερα αν δεν υπάρξει ένα σοβαρό εθνικό σχέδιο θεσμικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, που θα προσελκύσει επενδύσεις.

Με μια κουβέντα, αν η χώρα δεν κόψει με σπαθί τον γόρδιο δεσμό των προβλημάτων της και δεν αλλάξει οριστικά, δεν θα βγει οριστικά από την κρίση ούτε από την εξάρτηση από δάνειες δυνάμεις.

Ν.Η.: Γίνεται πολύς λόγος για τη ρύθμιση του χρέους. Από πολλούς θεωρείται προϋπόθεση για την οικονομική ανάκαμψη. Ωστόσο και το 2012 έγινε περικοπή χρέους και μάλιστα γενναία, αλλά η οικονομία πήγε χειρότερα. Ποια είναι η γνώμη σας επ’ αυτού;

Γ.Π.: Το 2011 πετύχαμε με σκληρή διαπραγμάτευση τη μεγαλύτερη περικοπή χρέους που έγινε ποτέ. Και υπήρξε και δέσμευση από τους εταίρους μας για περαιτέρω διευθέτηση του χρέους. Όμως το ζήτημα του χρέους από μόνο του, ακόμη και αν είχαμε ήδη πετύχει ακόμη μεγαλύτερη μείωση, δεν οδηγεί σε λύση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα.

Το οικονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Αν κάτι μπορεί να οδηγήσει σε λύση, δεν είναι παρά το ξερίζωμα του πελατειακού κράτους. Που τελικά παράγει νέα βάρη και χρέη.

Τώρα, το γιατί η χώρα πήγε χειρότερα μετά το 2011, ρωτήστε τους κυρίους Σαμαρά και Τσίπρα. Και μαζί με αυτούς ρωτήστε και τους ηγέτες της Ευρώπης, γιατί έπρεπε να έρθει ο Ντράγκι το 2012 για να καταλάβουν ότι η ανασφάλεια σκοτώνει κάθε προοπτική ανάκαμψης.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ελάφρυνση του βάρους του χρέους από τους εταίρους μας θεωρείται ακόμη και από το ΔΝΤ ο κρίσιμος παράγοντας για να διαμορφωθεί το κατάλληλο περιβάλλον, το οποίο θα προσφέρει το οξυγόνο που χρειάζεται η οικονομία.

Ν.Η.: Ποιος κατά τη γνώμη σας είναι ο οδικός χάρτης που μπορεί να βγάλει τη χώρα από την παρατεταμένη κρίση;

Γ.Π.: Το πρώτο που χρειάζεται είναι η κατανόηση του πραγματικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα. Πρόβλημα που δεν αναγνωρίζεται, δεν λύνεται. Εδώ ακόμη ο κύριος Τσίπρας θεωρεί στις ομιλίες του ότι το πρόβλημα της χώρας ήταν το μνημόνιο του 2010 και όχι η πελατειακή ασυδοσία μέχρι το 2009, που ανάγκασε τη χώρα να χρειάζεται μνημόνιο. Πού θα πάει, θα του διαλυθεί κι αυτή η αυταπάτη…

Το δεύτερο που χρειάζεται είναι ένα εθνικό σχέδιο, ένα εθνικό συμβόλαιο, που να αντιμετωπίζει και να απαντά στα πραγματικά προβλήματα. Ένα σχέδιο δικό μας, που να γίνει κτήμα του ελληνικού λαού. Αυτό το σχέδιο πρέπει να αντιμετωπίζει ουσιαστικά και ριζικά τις αιτίες της κρίσης. Χρειαζόμαστε με λύσεις-σπαθί κόψιμο του γόρδιου δεσμού στην απονομή δικαιοσύνης, στην παραγωγή πλούτου, στο φορολογικό σύστημα, στο ασφαλιστικό σύστημα και τέλος στη λειτουργία του τρίπτυχου δημόσιο – θεσμοί – πολιτικό σύστημα. Οι παθογένειες σε αυτούς τους πέντε τομείς δημιούργησαν την κρίση, εκεί χρειαζόμαστε λύσεις.
Γυρίζοντας τον κόσμο, ξέρω καλά ότι μπορούμε να φέρουμε επενδύσεις και ανάπτυξη, αρκεί να αξιοποιηθούν τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, να λειτουργεί ένα κράτος με δικαιοσύνη, διαφάνεια και χωρίς γραφειοκρατία.

Το τρίτο είναι η συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων και των παραγωγικών δυνάμεων. Ένα εθνικό μορατόριουμ σοβαρότητας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Όχι άλλη μιζέρια και στείρο μικροκομματικό παιχνίδι. Σε βάθος αλλαγές, κανείς δεν μπορεί να τις κάνει μόνος του. Επίσης, απαιτείται διαβούλευση και με τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, για την επίτευξη του κοινού σκοπού.

Και μαζί, μια προσπάθεια για να μπορέσουμε να διαπραγματευτούμε με καλύτερους όρους με τους εταίρους μας τις προβλέψεις του μνημονίου.

Όμως υπάρχει κάτι ακόμη σημαντικό. Η χειρότερη συνέπεια της κρίσης είναι ότι διαμορφώνει ψυχολογία ήττας, υποταγής στο μοιραίο, μια κουλτούρα του ανέφικτου για κάτι καλύτερο. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να παλεύω απέναντι στη μιζέρια. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να αγωνίζομαι ενάντια στην παραίτηση. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να πιστεύω στις δυνατότητες του τόπου μας, του λαού μας.

Ν.Η.: Εδώ και περίπου μία διετία έχουν καταβληθεί διάφορες προσπάθειες για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς. Πότε με την “Ελιά”, πότε με τη “Δημοκρατική Συμπαράταξη”. Καμία δεν έχει πετύχει. Πού το αποδίδετε;

Γ.Π.: Όσες προσπάθειες και να γίνουν, αν δεν υπάρχει σαφές πολιτικό πλαίσιο και αρχές, θα αποτυγχάνουν. Οι πάσης φύσεως τεχνητές συγκλίσεις δεν δίνουν απαντήσεις. Έργο των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι να μοιράζουν καρέκλες και να διευθετούν προσωπικές επιδιώξεις. Έργο τους είναι να ανταποκριθούν στις πραγματικές ανάγκες των Ελλήνων και της χώρας.

Ευθύνη μας είναι να ενώσουμε από τη βάση τους προβληματισμένους προοδευτικούς πολίτες, αλλά και σε βάση αρχών και αξιών, όχι με συγκυριακές συμφωνίες κορυφής.

Εξάλλου, η πολυδιάσπαση του χώρου, ως απότοκο της κρίσης, δεν ήρθε για λόγους ήσσονος σημασίας. Δεν είναι κάποια προσωπικά καπρίτσια που οδήγησαν σ’ αυτό το αποτέλεσμα. Υπήρξε και υπάρχει διαφορετική προσέγγιση, διαφορετικές απόψεις και για το πώς οδηγηθήκαμε στην κρίση και για το πώς θα βγούμε από αυτήν και για το πώς θα οικοδομήσουμε μια βιώσιμη πορεία για τη χώρα.

Ας μην ξεχνάτε ότι κάποιοι ζήτησαν συγγνώμη επειδή πράξαμε το εθνικό μας χρέος.

Ν.Η.: Η δική σας πρόταση για την ανασυγκρότηση του χώρου ποια είναι;

Γ.Π.: Συμφωνία σε επαναστατικό πλαίσιο αλλαγών που κόβουν τον γόρδιο δεσμό της πελατειακής Ελλάδας, και μετά όλοι και όλα από τη βάση. Τόσο απλά, τόσο καθαρά.

Ν.Η.: Σε διαφορετική περίπτωση, το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών θα πορευτεί αυτόνομα και θα κατέλθει μόνο του στις επόμενες εκλογές;

Γ.Π.: Συνεχίζουμε την προσπάθεια για τη συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων. Αν δεν ευοδωθούν, το Κίνημα θα κατέλθει μόνο του. Τώρα που διαλύθηκαν όλοι οι μύθοι, όσες και όσοι διψούν να μάθουν την αλήθεια για το τι έγινε και όσοι και όσες αναζητούν λύσεις για το από εδώ και μπρος, ας μας ακούσουν. Στο Κίνημα είμαστε παθιασμένοι με την αλήθεια και με τις προοδευτικές, ριζοσπαστικές λύσεις.

Πως είναι δυνατόν να ορθοποδήσει μια χώρα, όταν υπάρχουν χιλιάδες πολίτες,ανάμεσά τους και πολλοί που γυρίζουν στα σοσιαλ μεντια και έχουν – η μπορούν να έχουν – σφαιρική ενημέρωση, οι οποίοι ακόμη πιστεύουν οτι η κυβέρνηση ΓΑΠ φούσκωσε το έλλειμμα του 2009 με αλχημείες για να φέρει το ΔΝΤ. Οι κατηγορίες αυτές είναι έξω από κάθε λογική, ένα δείγμα των απόψεων που προσπαθούσαν να βρούν κάθε λογής δικαιολογία για να ΜΗΝ αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα του τεράστιου ελλείμματος.

«Η νέα αρχή της ΕΛΣΤΑΤ, η οποία κατηγορείται και ιδιαίτερα ο επικεφαλής Α.Γεωργίου ξεκίνησε την θητεία του τον Αύγουστο του 2010, δηλαδή ΜΕΤΑ την υπογραφή του μνημονίου. Αρα πως ακριβώς «φούσκωσε το έλλειμμα του 2009 για να φέρει στη χώρα το ΔΝΤ»; Επιπλέον τα τελικά στοιχεία του 2009 επιβεβαιώθηκαν πλήρως τον Οκτώβρη του 2010 από την μόνη αρμόδια, την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία. Μάλιστα η αναθεωρημένη έκθεση της Γιουροστατ, αφορούσε την περίοδο 2006-2009. Ετσι το τελικό έλλειμμα για την καταραμένη χρονιά του 2009, ήταν 15,4% και οχι 13,6% όπως πιστευόταν μέχρι τότε.Το ήδη ασύλληπτο μέγεθος γινόταν ακόμη μεγαλύτερο προκαλώντας απόγνωση. Παράλληλα το έλλειμμα του 2008 είχε υπολογισθεί στο 9,4% του ΑΕΠ και του 2007 (οταν η Ελλάδα βγήκε από την επιτήρηση με ψεύτικα στοιχεία) στο 6,4%, αποδεικνύοντας περίτρανα οτι οχι μόνο δεν είχαμε φουσκώσει τα νούμερα του 2009, αλλά οτι ο εκτροχιασμός είχε ξεκινήσει ακόμη νωρίτερα.»

Και πιο κάτω μερικά γιατί η αναθεώρηση του ελλείμματος ήταν ένα καίριο χτύπημα στην κυβέρνηση ΓΑΠ και στο πρόγραμμα και οχι σκόπιμη ενέργεια:

«Η αναθεώρηση προς τα πάνω κατά 1,8% του ΑΕΠ του ελλείμματος σήμαινε για τη χώρα οτι παρά την τεράστια προσπάθεια που είχαμε καταβάλεο όλο το 2010 με την μείωση του ελλείμματος κατά 5,5 ποσοστιαίες μονάδες (από το 13,6 στο 8,1 του ΑΕΠ) δεν ήταν πλέον αρκετή. Το σημείο εκκίνησης τώρα ήταν υψηλότερο και εκτός από την περίπτωση που θα άλλαζε ο στόχος για το 2010 είχαμε μεγαλύτερη απόσταση να καλύψουμε, αρα χρειαζόταν νέα μέτρα για να επιτευχθεί η συνολική μείωση του ελλείμματος κατά 7,3 μοναδες του ΑΕΠ, κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ και πουθενά»

To μικρό απόσπασμα είναι από το Game Over, αλλά όλα αυτά είναι πολύ γνωστά και έχουν χιλιωειπωθεί. Παρόλα αυτά οι γελοίες κατηγορίες έφτασαν έως τα δικαστήρια, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να «αθωωθεί» η άθλια δικυβέρνηση ΚΑΚ που τόσα δεινά έφερε στη χώρα. Μάλιστα η συνέχεια της ΝΔ, δηλαδή ο Σαμαράς επέμενε μέχρι τέλους να τα επαναλαμβάνει στα Ζάππεια, μαζί με την πλήρη άρνηση για συνεργασία και τις γελοίες υποσχέσεις για επαναδιαπραγμάτευση και για πλήρη εξάλειψη του ελλείμματος το 2011. Αυτές όι αστείες υποσχέσεις και οι άθλιες κατηγορίες για προδοσία, ήταν η αφετηρία για την γέννηση των εξτρεμιστικών πλευρών των «αγαναχτισμένων», της Χ.Α. και του επόμενου ψεύτη δημαγωγού Τσίπρα.

Like

Σχολιάστε

Το βιβλίο του Γ. Παπακωνσταντίνου «Game Over» παρουσιάζεται σε εκδήλωση στο Ιδρυμα Μ. Κακογιάννη στην Πειραιώς από τους P Spiegel των FT και τον καθηγητή Γ. Παγουλάτο με συντονιστή το δημοσιογράφο Π. Τσίμα. Παρόντες ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου οι πρώην υπουργοί Τάσος Γιαννίτσης και Γκίκας Χαρδούβελης αλλά και οι Φίλιππος Σαχινίδης, Κεδίκογλου Συμεών, Μαριλένα Κοππά, Γρηγόρης Ψαριανός, Σπύρος Δανέλλης, Ηλίας Κικίλιας, Κουκουλόπουλος Πάρης, Φίλιππος Πετσάλνικος κ.α

http://www.thetoc.gr/politiki/article/pigan-oloi-sto-game-over-tou-gpapakwnstantinou—deite-fwto–

– Απόσπασμα –

«10 Φεβρουαρίου του 2010. Μόλις μία εβδομάδα πριν έχει εγκριθεί από την Κομισιόν το ελληνικό τριετές Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (Π.Σ.Α.) που σχεδιάσαμε και υποβάλλαμε με μέτρα περικοπών δαπανών και αύξηση φόρων σε ισσοροπία, με στόχο την μείωση του ελλείμματος στα επίπεδα 3% στο τέλος της 3ετίας.

Σε τηλεδιάσκεψη του Γιουρογκρουπ προετοιμασίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Κορυφής της επομένης (11 Φεβρουαρίου) με μοναδικό θέμα συζήτησης την Ελλάδα, μας ζητήθηκε να πάρουμε πρόσθετα μέτρα ύψους 1,25% του ΑΕΠ. Το γεγονός οτι μόλις λίγες μέρες από την έγκριση του Π.Σ.Α μας ζητούσαν πάλι νέα μέτρα ήταν εξοργιστικό. Όμως ήμουν ταυτόχρονα και ανακουφισμένος γιατί για πρώτη φορά διαφαινόταν η προοπτική έμπρακτης στήριξης από την Ευρώπη, στην περίπτωση που η Ελλάδα δεν μπορούσε να καλύψει τις δανειακές της ανάγκες. Η επιμονή μας στην ανάγκη αλληλεγγύης από τους εταίρους μας και στην στήριξη μέ την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού για την Ελλάδα, έπιανε τόπο. Εκείνη την εποχή ολες οι πλευρές θεωρούσαμε οτι θα αρκούσε να λειτουργήσει προληπτικά, χωρίς να χρειαστεί  να τον ενεργοποιήσουμε.

Αντιλαμβανόμουν επίσης οτι ο Παπανδρέου θα συναντούσε δύσκολο και βαρύ κλίμα την επομένη στην Σύνοδο Κορυφής. Πριν από την έναρξη της Συνόδου, πραγματοποιήθηκε μια κρίσιμη κλειστή συνάντηση, με παρόντα τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της ΕΚΤ, την Γερμανίδα Καγκελάριο, τον πρόεδρο της Γαλλίας, τον Ισπανό πρωθυπουργό (η Ισπανία είχε την προεδρίας της ΕΕ) και τον Γιώργο Παπανδρέου. Ήταν η πρώτη από τις συναντήσεις με παρόμοια σύνθεση και με θέμα την Ελλάδα, που έμελλε να καθιερωθεί στο μέλλον. Η συνάντηση είχε ένα στόχο: Να ασκηθούν πιέσεις στον Ελληνα πρωθυπουργό για περισσότερα δημοσιονομικά μέτρα. Την ξεκίνησε ο Μπαρόζο, λέγοντας στον Παπανδρέου οτι τα μέτρα λιτότητας του Π.Σ.Α. δεν επαρκούσαν και οτι η Ελλάδα έπρεπε να ανακοινώσει πρόσθετα μέτρα.
Ο Παπανδρέου είναι ως γνωστόν ήρεμος χαρακτήρας, το ταπεραμέντο του φέρνει πιο κοντά στην Σκανδιναβία παρά στην Ελλάδα. Δεν συγχύζεται εύκολα. Εκείνη τη φορά όμως εξερράγη και όπως ανέφεραν στη συνέχεια συμετέχοντες στην συνάντηση, απειλήθηκε σοβαρό επεισόδιο. Ήταν εκτός εαυτού. Είπε στον Μπαρόζο οτι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έκανε καλά την δουλειά της, εάν θεωρούσαν οτι χρειάζονταν πρόσθετα μέτρα γιατί είχαν εγκρίνει το ΠΣΑ μόλις μια βδομάδα νωρίτερα; Πότε είχαν δίκιο, τοτε ή τώρα; Και πως θεωρούσαν οτι μια κυβέρνηση που επιχειρεί να φέρει σε πέρας ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόγραμμα προσαρμογής, θα μπορούσε να πείσει την κοινωνία οταν ο στόχος μετακινούνταν διαρκώς; Του υπενθύμισε δε τα «στραβά μάτια» που είχε κάνει ο ίδιος προσωπικά οταν η προηγούμενη συντηρητική κυβέρνηση εκτροχίαζε δημοσιονομικά τη χώρα.

Στη συνέχεια ζήτησε από όλους να δεσμευτούν οτι εάν η κυβέρνηση ανακοίνωνε πρόσθετα μέτρα, αυτά θα ήταν τα τελευταία και μετά θα παρενέβαινε η ΕΕ στηρίζοντας την Ελλάδα. Σε διαφορετική περίπτωση θα έπαιρνε το αεροπλάνο, θα γύριζε στην Ελλάδα και θα ανακοίνωνε στον ελληνικό λαό, οτι η Ευρώπη είχε εγκαταλείψει την Ελλάδα και ήθελε να χρεοκοπήσουμε.

Στο τέλος της δύσκολης Συνόδου που ακολούθησε οι ηγέτες εξέδωσαν μια ανακοίνωση με την οποία στήριζαν τις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης και την δέσμευσή της να κάνει οτι θα χρειαζόταν «συμπεριλαμβανόμενης της ανάληψης περαιτέρω μέτρων. Η φράση όμως – η δέσμευση των ηγετών – που περιμέναμε ήταν στο τέλος: » Τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης θα αναλάβουν αποφασιστική και συντονισμένη δράση εάν χρειαστεί για να διαφυλάξουν την χρηματοπιστωτική σταθερότητα στην Ευρωζώνη στο σύνολό της» Και πρόσθεσαν «Η Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει ζητήσει οικονομική υποστήριξη»

Σ.Σ.: Ο βρώμικος ρόλος του Μπαρόζο στην κάλυψη των «greek statistics» του Καραμανλή ήταν γνωστός, αυτό που μάθαμε πολύ αργότερα ήταν η συμμετοχή του στο πολιτικό πραξικόπημα ανατροπής του εκλεγμένου πρωθυπουργού με τόσο μεγάλη πλειοψηφία Γ.Παπανδρέου, με συνέργεια των εδώ πολιτικών του αντιπάλων..

GameOverΑκόμη υπάρχουν πολίτες που ρωτάνε αν η κυβέρνηση Παπανδρέου γνώριζε την τραγικότητα της κατάστασης της οικονομίας. Ο Γ.Παπακωνσταντίνου το ξεκαθαρίζει από την αρχή του βιβλίου του:

Από το βιβλίο του Γ.Παπακωνσταντίνου «GAME OVER»

Στην παραλαβή του υπουργείου οικονομικών από τον Γ.Παπαθανασίου.

«Ο απερχόμενος υπουργός μου παρέδωσε ένα σύντομο σημείωμα οχι πάνω από 2-3 σελίδες με τις βασικές προκλήσεις της ελληνικής οικονομίας σε πολύ αδρές γραμμές. Ήταν το είδος των γενικόλογων αναλύσεων που διάβαζε κανείς καθημερινά στις εφημερίδες.
Μου δημιουργήθηκε ξεκάθαρα η αίσθηση οτι βιάζονταν να φύγουν.Μόλις έφυγαν, κοίταξα γύρω μου. Το γραφείο ήταν άδειο. Δεν υπήρχαν βιβλία ή ντοσιέ στην βιβλιοθήκη ούτε φάκελοι πάνω στο γραφείο. Οι σκληροί δίσκοι είχαν αφαιρεθεί από τους υπολογιστές. Δεν υπήρχαν στοιχεία αλληλογραφίας, φάκελοι με εκκρεμότητες για τον επόμενο υπουργό ούτε καταγεγραμμένες πληροφορίες για τις συμφωνίες ή την διαπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες.
Ξεκινούσαμε από το μηδέν. Ήταν σαν να αναλαμβάναμε χωρίς προηγούμενη ιστιρία, αναγκασμένοι να ανακαλύψουμε τα πάντα και να τα ξανακάνουμε όλα από την αρχή.
Σύντομα θα καταλάβαινα το γιατί!»