Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Νίκος Παπανδρέου: «Θα έχει ενδιαφέρον να ερωτηθούν για τη θητεία Παπανδρέου όλοι τους, ιδιαίτερα όσοι υποψήφιοι διετέλεσαν υπουργοί επί Γιώργου (2009-11). Ναι ή ου βρε παιδιά; Ναι ή ου; Επιτέλους, λίγο κουράγιο. Όχι γενικές αναφορές του τύπου «η πρώτη κυβέρνηση της κρίσης», αλλά μια ρητή αναφορά στο δύσκολο όνομα, όπως «επί κυβερνήσεως Παπανδρέου». Να ξεστομίσετε το απαγορευμένο όνομα ενός ανθρώπου , του οποίου κατέβασε όλες τις φωτογραφίες από τα γραφεία ΠΑΣΟΚ ο επόμενος πρόεδρος».

Advertisements

Read Full Post »

GameOverΑκόμη υπάρχουν πολίτες που ρωτάνε αν η κυβέρνηση Παπανδρέου γνώριζε την τραγικότητα της κατάστασης της οικονομίας. Ο Γ.Παπακωνσταντίνου το ξεκαθαρίζει από την αρχή του βιβλίου του:

Από το βιβλίο του Γ.Παπακωνσταντίνου «GAME OVER»

Στην παραλαβή του υπουργείου οικονομικών από τον Γ.Παπαθανασίου.

«Ο απερχόμενος υπουργός μου παρέδωσε ένα σύντομο σημείωμα οχι πάνω από 2-3 σελίδες με τις βασικές προκλήσεις της ελληνικής οικονομίας σε πολύ αδρές γραμμές. Ήταν το είδος των γενικόλογων αναλύσεων που διάβαζε κανείς καθημερινά στις εφημερίδες.
Μου δημιουργήθηκε ξεκάθαρα η αίσθηση οτι βιάζονταν να φύγουν.Μόλις έφυγαν, κοίταξα γύρω μου. Το γραφείο ήταν άδειο. Δεν υπήρχαν βιβλία ή ντοσιέ στην βιβλιοθήκη ούτε φάκελοι πάνω στο γραφείο. Οι σκληροί δίσκοι είχαν αφαιρεθεί από τους υπολογιστές. Δεν υπήρχαν στοιχεία αλληλογραφίας, φάκελοι με εκκρεμότητες για τον επόμενο υπουργό ούτε καταγεγραμμένες πληροφορίες για τις συμφωνίες ή την διαπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες.
Ξεκινούσαμε από το μηδέν. Ήταν σαν να αναλαμβάναμε χωρίς προηγούμενη ιστιρία, αναγκασμένοι να ανακαλύψουμε τα πάντα και να τα ξανακάνουμε όλα από την αρχή.
Σύντομα θα καταλάβαινα το γιατί!»

Read Full Post »

Oι Έλληνες έχου μεγαλώσει μεσ’στο ψέμα.. Από τις παλιές ταινίες έως τις πολιτικές περιοδείες. Οχι μόνο παλιά βέβαια.. Τα σημερινά ψέματα τα γνωρίζετε. Είναι αυτά που κατάφεραν να φέρουν στην κυβέρνηση ένα τσούρμο ανίκανων δήθεν αριστερών..
Για τα περίφημα «greek statistics» του Καραμανλή  τα γνωριζετε και σε αυτους που συμφωνούσαν τότε με την άθλια πρακτική της απάτης με τα στατιστικά ήταν και ο «σοβαρός» Προβόπουλος που όπως ομολόγησε χθες αβαντάρισε τον Καραμανλή με κυνικό τρόπο..Απίστευτα σε μια δυτικοευρωπαϊκή χώρα, αλλά εμείς δεν ανήκουμε στη δύση..
«Σε έκθεσή του το 2008 ο Μπομπ Τράα, πρώην επικεφαλής της αντιπροσωπείας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Αθήνα, είχε προβλέψει ότι μακροπρόθεσμα το χρέος της ελληνικής οικονομίας θα έφτανε το 800% του ΑΕΠ, καθώς το αναλογιστικό χρέος των ταμείων ανερχόταν στο 400% του ΑΕΠ. Την αποκάλυψη αυτή έκανε χθες το βράδυ ο κ. Γιώργος Προβόπουλος από το βήμα της ετήσιας γενικής συνέλευσης του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Τροφίμων (ΣΕΒΤ). «Τον παρακαλέσαμε (σ.σ. τον Μπομπ Τράα) να μην τη δημοσιεύσει», πρόσθεσε ο τέως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και νυν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Bulgarian PostBank Eurobank Ergasias A.E.»
Τον παρακάλεσε λέει να ΜΗΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ!! Ο «σοβαρός» Προβόπουλος.. Και η χώρα να διογκώνει έτσι τα ελλείμματα με νέους δανεισμούς και σπατάλη πελατειακής πολιτικής, ώστε να έρθει η σύγκρουση στα βράχια.. Και παρακάτω ο Προβόπουλος λέει οτι «η σύγκρουση μετα βράχια» έγινε τελικά…αλλά οχι γιατί όλοι μαζί έλεγαν ψέματα για να δανείζονται φτηνά, αλλά γιατί δεν κάναμε τα σωστά!… <b>«φυσικά, πέσαμε στα βράχια, καθώς η Ελλάδα ακολούθησε λανθασμένες πολιτικές από τη στιγμή που εισήλθε στην Ευρωζώνη».</b>
Λάθη κάνουν όλοι εκτός από τους ψεύτες..
Tο Κίνημα για τις δηλώσεις Προβόπουλου:
Ποιοι παρακάλεσαν; Γιατί δεν μίλησαν; Γιατί το έκρυψαν;

Read Full Post »

Τον μύθο των «υπερβολικών περικοπών» σε μισθούς και συντάξεις από την κυβέρνηση Παπανδρέου την περίοδο 2009-2011 καταρρίπτει τέσσερα χρόνια μετά ο τότε υπουργός Μιχάλης Καρχιμάκης, κάνοντας λόγο για «ελάχιστες έως μηδαμινές», στην πραγματικότητα,  συντάξεις, αν συμπεριλάβει κανείς στο συνολικό εισόδημα και την φορολογία.

Παραθέτοντας πίνακα με την ετήσια μισθολογική κατάσταση συνταξιούχου που αποτυπώνει το μέσο όρο χιλιάδων ανθρώπων με τις αποδοχές από το 2008 έως το 2014, αποδεικνύει ότι οι μεγάλες περικοπές, έγιναν, παρά τις διαβεβαιώσεις της δεξιάς συγκυβέρνησης, από το 2012 και μετά. «Η αλήθεια λοιπόν είναι τελείως διαφορετική από αυτήν που κατασκεύασαν εναντίον του Παπανδρέου τα ΜΜΕ, τα συμφέροντα και οι πολιτικοί του υπονομευτές», σχολιάζει ο κ.Καρχιμάκης, ζητώντας να σταματήσουν το παραμύθι και οι άδικές κατηγορίες εναντίον της τότε κυβέρνησης περί τεράστιων οριζοντίων περικοπών.

Αρκεί κανείς να μελετήσει τον παρακάτω πίνακα, για να διαπιστώσει για του λόγου του αληθές ότι οι αποδοχές του συνταξιούχου μετά από φόρους το 2009 ήταν 27.002 ευρώ, το 2011 ήταν 26.992 ευρώ και το 2013 είχαν δεχθεί κατακόρυφη πτώση αγγίζοντας τα 16.597 ευρώ.

pinakas_syntaxeis_converted

Read Full Post »

Κωνσταντίνος Σοφούλης, 18/11/2013

Αν υποθέσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν η κεντροαριστερά της εποχής του, είναι εύκολο να αποδείξουμε ότι τα σημαντικότερα πολιτικά σφάλματά του έγιναν κάτω από ασαφείς αλλά θελκτικές πολιτικές θέσεις. Καλλίτερα, σε εφαρμογή θελκτικών λαϊκών συνθημάτων. Ο κόσμος πίστεψε στα συνθήματα χωρίς να του έχει πει κάποιος τι ακριβώς σημαίνουν στην πράξη. Έτσι προέκυψε ένα «κίνημα» που καθένα από τα μέλη του ερμήνευε κατά το δοκούν τους σκοπούς του. Δεν είναι υπερβολή αυτό που κάποτε είπε σημαίνων και σεβάσμιο στέλεχος του Κινήματος, ότι «Υπάρχουν τόσα ΠΑΣΟΚ, όσα και οι ψηφοφόροι του». Το φαινόμενο δεν είναι καθόλου τυχαίο. Η πολυσυλλεκτικότητα επιδιώχθηκε μέσα από αυτή την συνθηματολογική ασάφεια ήδη με την Ιδρυτική Διακήρυξη και αποθεώθηκε με τη γνωστή συνέντευξη-ποταμό του Ανδρέα Παπανδρέου στον Σταύρο Ψυχάρη, το 1975, που κυκλοφόρησε σε μια εκατοντάδα χιλιάδων αντιτύπων στο βιβλίο όπου περιλήφθηκε. Η ασάφεια είχε εγκατασταθεί στο πολιτικό γονιδίωμα του ΠΑΣΟΚ, εξ αρχής. Η αποθέωση της ασάφειας ήταν το γνωστό σύνθημα «Σοσιαλισμός τώρα!» που εκτοξεύθηκε την επομένης της εκλογικής νίκης τού 1981.

Την ίδια (εκλογικά γόνιμη) τακτική, ακολούθησε και η Νέα Δημοκρατία, παράγοντας την δική της εκδοχή λαϊκισμού και πολυσυλλεκτικότητας, σε ελαφρώς μικρότερο βαθμό διασποράς. Ο ευρωπαϊκοκεντρισμός του Κωνσταντίνου Καραμανλή, περιόρισε την ασάφεια σε διαχειρίσιμο εύρος. Τον λαϊκισμό της ασάφειας, ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό και η ευρωκομμουνιστική αριστερά, που φανερά ανταγωνιζόταν την αντίστοιχη πολιτική πλατφόρμα τους ΠΑΣΟΚ, πικραμένη επειδή της είχε κλέψει τις σημαίες και τα συνθήματα.

Το αποτέλεσμα των πολιτικών που προέκυψαν στην πράξη, είναι η χρεοκοπία της Ελληνικής Πολιτείας, το δράμα της οποίας ζούμε σήμερα. Κάπως αργά καταλαβαίνουμε τώρα ότι δεν πρόκειται απλώς για οικονομική χρεοκοπία, αλλά για συνολική Πολιτειακή χρεοκοπία, μια συνέπεια της οποίας είναι η κατάρρευση της δημόσιας οικονομίας.

Τώρα αναδύεται η αγωνία για την ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς, που είναι πλέον πραγματική εθνική ανάγκη μπροστά στον κίνδυνο μιας πόλωσης μεταξύ Νεοφιλελευθερισμού, ιδιαίτερα επιθετικού, της Νέας Δημοκρατίας και αριστερόστροφου λαϊκισμού που μόλις απέχει από το να μας ανακοινώσει ότι στις στοές των ορυχείων μας εμφανίστηκε η μορφή του κ. Τσίπρα, για να εμψυχώσει τους λαϊκούς αγώνες (βλ. παρόμοιο φαινόμενο με τη μορφή του Ούγκο Τσάβες στα ορυχεία της Βενεζουέλας). Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο της τρέχουσας πολιτικής τραγωδίας μας, είναι η σύμπτωση συνθημάτων του ΣΥΡΙΖΑ με αντίστοιχα εθνικολαϊκά συνθήματα των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής! Άραγε πού θα κατασταλάξει το εκλογικό κοινό των δύο αυτών φασιστοειδών κομμάτων, όταν αποδειχτεί η αδυναμία τους να διεκδικήσουν εξουσία; Μήπως στον πολλά υποσχόμενο ΣΥΡΙΖΑ, όπως συνέβη και με τους ψηφοφόρους/πελάτες του ΠΑΣΟΚ;

Τώρα, λοιπόν, που αναγνωρίζουμε την κρίσιμη αναγκαιότητα μιας ανασυνταγμένης κεντροαριστεράς, χρειάζεται μεγάλη προσοχή για να μην ξεκινήσει κι αυτή με την ίδια ερμηνεία της πολυσυλλεκτικότητάς της, που οδήγησε το ΠΑΣΟΚ στα σφάλματά του και τους ψηφοφόρους του τελικά στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής (όπως δείχνουν οι σχετικές δημοκοπικές αναλύσεις). Η τωρινή πηγή της απόλυτης πολιτικής ασάφειας, είναι η δαιμονοποίηση του « μνημονίου». Πίσω από αυτήν την απατηλή αποστροφή, κρύβεται μια εξοργιστική διαστρέβλωση της πραγματικότητας: Είναι η παραδοχή ότι δήθεν το μνημόνιο έφερε την κρίση, ενώ η αλήθεια είναι ότι η κρίση έφερε το μνημόνιο. Καταλήξαμε σήμερα, όλες οι παρατάξεις να καταγγέλλουν το μνημόνιο, η καθεμία με τον τρόπο της, χωρίς να διασαφηνίζουν την αντίστοιχη δική τους εναλλακτική πολιτική πρόταση ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΑΦΗΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥ. Είναι προφανές ότι αυτή η παράλειψη γίνεται εν ονόματι της επιθυμητής πολυσυλλεκτικότητας. Γιατί, είναι ηλίου φαεινότερο ότι όσο πιο ασαφές είναι το κύριο πολιτικό σύνθημα, τόσο ευρύτερη απήχηση μπορεί να έχει. Θα πέσει, λοιπόν, και η επιδιωκόμενη κεντροαριστερά στην ίδια παγίδα; Θα έλθει, δηλαδή, για να προσθέσει την δική της ασάφεια στην γενική θολούρα του πολιτικού παρόντος σκηνικού;

Δεν πρέπει να μας κατέχουν ψευδαισθήσεις: Στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, η ψήφος θα κριθεί μέσα από πλειοδοσίες λαϊκισμού και εθνικολαϊκισμού. Όμως η Κεντροαριστερά παράταξη, άμποτε και υπάρξει, δεν πρέπει να παρασυρθεί σε αυτό το ολέθριο παιχνίδι. Αναγκαστικά πρέπει να στοχεύσει στις μεθεπόμενες εκλογές, βασιζόμενη στην αξιοπιστία που θα της δώσει η αναλυτική και πλήρης αλήθεια του εκλογικού προγράμματός των επομένων εκλογών. Έτσι θα ξεχωρίσει απόν τον σωρό και θα δώσει επιτέλους στον Λαό μια πραγματική εναλλακτική πολιτική στρατηγική.

Το βασικό ερώτημα, επομένως, είναι εν προκειμένω: Υπάρχει τρόπος να εξασφαλίσει το υπό δημιουργία Κεντροαριστερό σχήμα την επιθυμητή πολυσυλλεκτικότητα και ταυτόχρονα να προδιαγράψει με σαφήνεια τα όριά της; Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν η γενική διακήρυξη των 59 οδηγήσει σε σχήμα που θα θελήσει να καταγράψει την πολιτική του με την ίδια λεπτομέρεια που κατέγραψαν τα διαδοχικά μνημόνια την πολιτική που ασκείται σήμερα για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αν δεν γίνει αυτό, το σχήμα απλώς θα προστεθεί στην πολιτική θολούρα που τελικά εξαπατά αδιάντροπα το εκλογικό σώμα. Η Κεντροαριστερά πρέπει να εμφανίσει το δικό της εκλογικό «Μνημόνιο», αντί να παίξει και εκείνη το στρεβλό παιχνίδι της λαϊκίστικης θολούρας.

Η απάντηση που προσωπικά δίνω στο παραπάνω ερώτημα, είναι καταφατική, και γιʼ αυτό άλλωστε μετέχω στον σχετικό προβληματισμό. Αρκεί το εγχείρημα να προχωρήσει πολύ πέρα από τις γενικότητες (αναγκαίες αλλά ανεπαρκείς) της διακήρυξης των 59, σε ξεκάθαρη περιγραφή των εφαρμοστέων πολιτικών στους κρίσιμους τομείς όπου θα αποδείχνεται η διαφορά της φιλελεύθερης Σοσιαλδημοκρατίας από τις υπόλοιπες παρατάξεις εκ δεξιών και εξ αριστερών. Με άλλα λόγια, η νέα παράταξη της Κεντροαριστεράς πρέπει να κατέβει με εναλλακτικό κυβερνητικό πρόγραμμα που θα εκφράζεται με συγκεκριμένα «μέτρα», συγκεκριμένους «χρονισμούς» και συγκεκριμένα «νούμερα» για το κόστος και την ωφέλεια.

Είναι πρακτικά εφικτό ένα τέτοιο εγχείρημα; Και πάλι η απάντησή μου είναι καταφατική. Ένα από τα ωφελήματα (ουδέν κακό αμιγές καλού) που προέκυψαν από την κρίση, είναι η δυνατότητα βαθύτερης γνώσης των πρακτικών πλευρών των βασικών πολιτικών. Ξέρουμε με αριθμούς τώρα πολύ περισσότερα από εκείνα που ήθελαν να ξέρουν οι οπαδοί της θολούρας πριν από την κρίση. Αρχίζοντας από τον αριθμό και την κατανομή των δημοσίων υπαλλήλων, την δομή και λειτουργία του ασφαλιστικού συστήματος, και φτάνοντας στο κοστολόγιο της πολιτικής για την δημόσια υγεία και ούτω καθεξής. Η ομάδα των 59 και πολλοί από όσους συνυπέγραψαν την αρχική έκκληση, έχουν τα επαγγελματικά εφόδια για να επεξεργαστούν μια τέτοια εναλλακτική πρόταση. Το ερώτημα είναι, θα θελήσουν να μιλήσουν στη γλώσσα της πλήρους αλήθειας, ή θα φοβηθούν το κόστος της;

Δεν παραγνωρίζω ότι για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει κατά πρώτον να ξεπεραστεί η μεταφυσική της μνημονιακής-αντιμνημονιακής πόλωσης. Να τι εννοώ: Τα μνημόνια εξειδικεύουν σε λεπτομέρειες δύο βασικούς στόχους που μας «επέβαλαν» οι δανειστές μας. Ο ένας στόχος είναι το συμμάζεμα των δημοσιονομικών λογαριασμών, ώστε να επιτευχθεί η δημοσιονομική ισορροπία. Αυτός ο στόχος αποτυπώνεται κυρίως στον Δημόσιο Προϋπολογισμό που καλείται η κυβέρνηση να προσαρμόσει αναλόγως. Ο δεύτερος στόχος είναι να γίνουν οι λεγόμενες «διαρθρωτικές αλλαγές», ώστε να μη μετακυλήσει η χώρα στην ίδια κατάσταση πτώχευσης μόλις αρθεί η εξωτερική επίβλεψη. Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με αυτούς τους στόχους; Προφανώς όχι. Με αυτήν την απλή ταξινόμηση, δηλαδή, αίρεται η μυθολογία περί τα μνημόνια και μπορούμε να τα δούμε με ψυχραιμία σαν ένα σύστημα βραχυπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης πολιτικής. Έτσι μπορούν να αξιολογηθούν νηφάλια. Από την κριτική τους, με πρίσμα τις ιδεολογικές τελεολογίες του φιλελεύθερου σοσιαλισμού, μπορεί να θεμελιωθεί η βάση του «κεντροαριστερού αντιμνημονίου».

Προφανώς, η επίτευξη των δύο παραπάνω κοινότοπων σκοπών/στόχων υπολογίζεται ότι θα φέρει την οικονομία και την κοινωνία σε κατάσταση που να επιτρέπει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Είναι σαφές ότι ο μηχανισμός ανάπτυξης είναι συστημικά συσχετισμένος με τις ασκούμενες βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες πολιτικές. Έτσι είναι λογική η όποια κριτική γίνεται για το κατά πόσον τα «μέτρα» μπλοκάρουν την ανάπτυξη και κατά πόσον η ανάπτυξη είναι προϋπόθεση ορισμένων, τουλάχιστον, «μέτρων». Διάβολε, πρόκειται για ένα σχετικά απλό πρόβλημα συστημικής αλληλοσυσχέτισης, που για πολλούς από τους 59 θα φαινόταν παιχνιδάκι να την εξηγήσουν και να δώσουν λύση στο αμφιθέατρο όπου διδάσκουν. Γιατί να μην είναι εξ ίσου σαφείς και έναντι των συμπολιτών τους, που προσκαλούν να συμπορευθούν μαζί τους για το νέο σχήμα της Κεντροαριστεράς;

Έτσι πιστεύω ότι μπορεί να κατέβει στις ρίζες της κοινωνίας η νέα πολιτική θέση: Με σαφήνεια, ειλικρίνεια και πληρότητα. Αλλιώς θα χαθεί το παιχνίδι. Η δύναμη του λαϊκισμού σε ένα κατάλληλα προετοιμασμένο εκλογικό σώμα, όπως είναι το δικό μας, γίνεται ακαταμάχητη με την μέθοδο της πλειοδοσίας.

Ο Κωνσταντίνος Μ. Σοφούλης είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

ΠΗΓΗ: http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=24390

 

Read Full Post »

a.karas

Ο Γιώργος Παπαπνδρέου αποχαιρέτησε τον Αντώνη

«Ένας αγωνιστής, ένας πραγματικός φίλος, ο Αντώνης, έφυγε σήμερα από κοντά μας. Η θλίψη μας είναι μεγάλη.
Όταν φίλοι αποχαιρετούν φίλο, τα λόγια είναι περιττά.
Αλλά για μένα, ο Αντώνης δεν ήταν μόνο φίλος, ήταν αδερφός και μαζί ένας πολύτιμος σύντροφος, συναγωνιστής, συνοδοιπόρος σε καλές και κακές στιγμές, στις χαρές και στις πίκρες.
Γνωριστήκαμε σε δύσκολες στιγμές για την Πατρίδα. Ήταν άνθρωπος της οικογένειάς μας. Φίλος του Ανδρέα και του Γεωργίου Παπανδρέου. Ήταν φίλος γιατί ήταν αποφασισμένος, γιατί ήξερε να λέει την αλήθεια όσο και αν αυτή πονούσε.
Η επιμονή του, οφειλόταν στο δίκιο που κυριαρχούσε στη συνείδησή του.
Ο Αντώνης αγωνιζόταν από μικρό παιδί για την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα, την Ευρώπη όπου κατέφυγε την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών, την Παλαιστίνη που επισκεπτόταν συχνά, φίλος προσωπικός του Γιάσερ Αραφάτ.
Δεκατριών χρονών μόλις την περίοδο της γερμανικής κατοχής, έφυγε κρυφά στην Αφρική για να πολεμήσει.
Πάντα στεκόταν δίπλα σε κάθε κατατρεγμένο που έβρισκε καταφύγιο στην Ελλάδα.
Και πάντα αισιόδοξος, με βαθιά πίστη στον άνθρωπο, στις δυνατότητες των Ελλήνων, της Ελλάδας.
Ο Αντώνης έδωσε ουσιαστικό περιεχόμενο και αξίες στη λέξη Αγωνιστής. Με το ήθος του, την εντιμότητά του, την ανιδιοτέλειά του, τη μαχητικότητα που τον διέκρινε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του.
Αντώνη καλό ταξίδι

Read Full Post »

«Επεισοδιακά εξελίχθηκε συναυλία που έδωσε ο Γιώργος Νταλάρας αργά το βράδυ της Δευτέρας στο Ίλιον.Κάποιοι, από το κοινό που συγκεντρώθηκε για να παρακολουθήσει τη συναυλία αλληλεγγύης, πέταξαν γιαούρτια και καρέκλες στον καλλιτέχνη την ώρα που τραγουδούσε τις μεγάλες του επιτυχίες.Ο ίδιος δεν διέκοψε τη συναυλία λέγοντας «είστε καλοδεχούμενοι και εσείς που σας αρέσουν τα τραγούδια και εσείς που δεν σας αρέσουν».»
http://www.tovima.gr/society/article/?aid=447012&h1=true

Η φασιστική συμπεριφορά της δήθεν αντίδρασης επεκτείνεται παντού αφού βρίσκει εύφορον έδαφος αποδοχής. Ότι δεν αρέσει σε λίγους ή περισσότερους, “λυντσάρετε” αγρίως και μάλιστα με την φορεσιά της “αντίστασης”. Καταλύεται ανυπεράσπιστη η δημοκρατική λειτουργία της αντίθεσης και της διαμαρτυρίας, οχι μόνο χωρίς να συγκινείται κανείς, αλλά αντίθετα να υπάρχουν τόσοι που χειροκροτούν! Αντί να καταδικαστούν από την αρχή και απ’ όλους παρόμοιες αδιέξοδες συμπεριφορές, μπας και σταματήσει εν τη γεννέσει η συμπεριφορά του όχλου που οδηγεί στο λυντσάρισμα και των ιδεών, λαλίστατοι οι “αγαναχτισμένοι” ψαρεύουν σε πολύ βρώμικα νερά που σίγουρα θα τα λουστούν και αυτοί κάποτε.. Ψάχνουν δήθεν τις αιτίες που οδηγούν στο λυντς και αφήνουν ανενόχλητους τους αυτουργούς. Ετσι δεν βλάπτετε η “μισητή” παράταξη, αλλά όλη η κοινωνία.
Η κοινωνία που βουλιάζει στην άγνοια, στην παραπληροφόρηση και στην ολοφάνερη έλειψη μέτρου. Εύχομαι ειλικρινά να αναλογιστούμε το βάρος της ευθύνης του καθένα μας.
«Όταν συνελλάμβαναν τους “εβραίους” δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν εβραίος, σήμερα που πιάνουν εμάς, είναι αργά!»…
Κρίμας!

[Τα έντονα δικά μου]
Δυστυχώς!

«Μια καρέκλα εκτοξεύεται προς τη σκηνή-θα τη δείτε στο βίντεο. Έχουν προηγηθεί γιαούρτια. Και καφέδες. Και εκατοντάδες ύβρεις. Όμως ο Νταλάρας παραμένει εκεί. Και αρνείται να υποχωρήσει μπροστά στην ανώνυμη αλητεία, στον άθλιο τσαμπουκά που θα ιδιοποιηθεί τον χαρακτηρισμό της δίκαιης οργής για να διεκδικήσει αποδοχή.

Τι είναι αυτοί οι τύποι που βρίζουν τον Νταλάρα; Μικρή σημασία έχει, δεν θα μάθουμε ποτέ αν και στα σχόλια από κάτω θα μπουν ένα σωρό βολικές γενικεύσεις με χώρο για όλους. Επίσης θα μας πουν ότι η «δίκαιη οργή» δεν στρέφεται απαραιτήτως κατά του προσώπου, αλλά εναντίον αυτού που συμβολίζει ο Νταλάρας. Δηλαδή τι στο διάολο συμβολίζει ο Νταλάρας; Την τέχνη που ζευγαρώνει με το κατεστημένο; Ωραία, ας πούμε ότι είναι έτσι. Διότι κρατικοδίαιτος δεν υπήρξε. Και μετά; Καρέκλες. Αναπόφευκτα. Έχει μείνει κάτι από την έννοια του μέτρου; Όχι. Όταν η ίδια η υπουργός Παιδείας ζητεί συγγνώμη επειδή επέκρινε τις μούντζες των μαθητών, γιατί να μην νομιμοποιηθεί η καρεκλιά προς τον Νταλάρα; Εν τέλει ας νομιμοποιηθεί το δικαίωμα της αυθαίρετης βίαιης επίθεσης σε οτιδήποτε ενοχλεί την «αυθόρμητη λαϊκή έκφραση». Αύριο κάποιοι άλλοι μπορούν να πετάξουν καρέκλες στον Μικρούτσικο επειδή ο «Σταυρός του Νότου» δεν ασκεί κριτική στο εφοπλιστικό κεφάλαιο. Υπάρχει κάποιος που καθορίζει τον στόχο και το κριτήριο; Μη μου πείτε για τον λαό γιατί θα σας ρωτήσω ποιον ακριβώς λαό εννοείτε, θα σας παρακαλέσω να τον αντιστοιχίσετε με τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων.

Όχι, μην καταπίνετε το ψέμα. Δεν είναι ο λαός που πετούσε καρέκλες χθες στον Νταλάρα και αύριο στον οποιοδήποτε άλλον. Είναι η ανοχή του λαού ή ο φόβος του απέναντι σε ακραίες μειοψηφίες και σε κτηνώδεις συμπεριφορές. Είναι η συλλογική μας αδιαφορία, ο κυνισμός μπροστά στο χυδαίο, η αναγνώριση της αλητείας ως ένα κομμάτι του κοινού μας πολιτισμού. Κάπως έτσι, τα θρασύδειλα φασιστοειδή του μπούγιου χτυπούν ρυθμικά της μπότες τους, υψώνουν τις φωνές τους, παίρνουν την οργή και τη μετατρέπουν σε υστερία. Ευτυχώς ο Νταλάρας έμεινε στη θέση του. Μόνος απέναντι σε πολλούς, επώνυμος μπροστά σε ανώνυμους. Άντρας. Και, όντως, τους είχε χεσμένους.»

Η μαγκιά του Νταλάρα – του Κώστα Γιαννακίδη

Read Full Post »

Older Posts »