Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ΤΟΚΙΝΗΜΑ’ Category

. Η έγκαιρη εκδήλωση συμμετοχής στις Εργασίες της 3ης ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, με τη συμπλήρωση της ΕΙΔΙΚΗΣ ΦΟΡΜΑΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς θα συμβάλλει ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΑ στη γενικότερη προετοιμασία και εξεύρεση της αναγκαίας υποδομής που θα απαιτηθεί για την πραγματοποίηση της ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ (αίθουσα, υλικοτεχνική υποδομή κ.λπ.).

Υπενθυμίζεται ότι,
Δικαίωμα συμμετοχής στη ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ έχουν όλα τα ΜΕΛΗ του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ.
Προϋπόθεση για τη συμμετοχή τους είναι η συμπλήρωση της ΕΙΔΙΚΗΣ ΦΟΡΜΑΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ.

ΦΟΡΜΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ

Read Full Post »

Η πολιτική των συνθημάτων διχασμού και η ελαφρότητα με την οποία συνυπήρχαν στο Σύνταγμα μαι με τη λαϊκή δεξιά και τους χρυσαυγιτες, απαιτώντας το «κάψιμο της Βουλής» είχε ως συνέχεια την περιπέτεια της χώρας το πρώτο εξάμηνο του 2015.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ είναι καθολικά και αποκλειστικά υπεύθυνη
για το τρίτο μνημόνιο των 86 δισ. και τα βάρη του προς τους πολίτες
για την μείωση των καταθέσεων,
για την εξαΰλωση των 23 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, που πλέον προστέθηκαν στο χρέος της χώρας,
για τα capital control,
για την έκρηξη των κόκκινων δανείων
για την παράταση της ύφεσης

για την έλλειψη ιδιωτικών επενδύσεων.

Οι ανακολουθίες τους παρατείνουν την κρίση, η πελατειακή τους αντίληψη γυρίζει τη χώρα δεκαετίες πίσω σε θέματα λειτουργίας των θεσμών και αντίληψης για την σχέση της εξουσίας με τους πολίτες.

Η ιστορία θα τους καταγράψει, μαζί με τον Καραμανλή, ως παράγοντες της κρίσης, καθώς τραυμάτισαν βαρεία τη χώρα, την αξιοπιστία της, τις αντοχές των πολιτών. Θα τους θυμάται ως συνοδοιπόρους ακροδεξιών και πολιτικό πλυντήριο της δεξιάς.

Σύντομα κύριε Ξυδάκη εσείς και ο ΣΥΡΙΖΑ θα σταθείτε απέναντι από τον καθρέπτη και θα δείτε την εικόνα του Καμένου και της Ακροδεξιάς με την οποία συνεργάζεστε. Συνεχίστε στον κατήφορο που επιλέξατε. Είστε σε «σωστό» δρόμο. Αλλά δεν έχετε πλέον κανένα άλλοθι.

Ανακοίνωση από Γραφείο Τύπου του Κινήματος

Read Full Post »

Νίκος Ηλιάδης: Με την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου φαίνεται να κλείνει ένας πρώτος κύκλος διακυβέρνησης από ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Πώς κρίνετε αυτούς τους τελευταίους 16 μήνες;

Γιώργος Παπανδρέου: Όπως τους κρίνει όλος ο κόσμος: “ό,τι να ’ναι”. Ζήσαμε απίθανες καταστάσεις και πολύ φοβάμαι ότι δεν τα έχουμε δει όλα. Το τραγικότερο είναι ότι δεν αλλάζει και τίποτα, μόνο οι ρόλοι στον θίασο. Είναι να γελάει κανείς, και να γελάει πικρά, βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ να ομνύει πλέον υπέρ του προγράμματος και τη ΝΔ να ανεβαίνει πάλι σε αντιμνημονιακά κεραμίδια. Αυτοί οι δύο, που με τη στάση τους από το 2010 στοίχισαν στη χώρα άλλα δύο χειρότερα μνημόνια, τώρα τσακώνονται ποιος είναι ο πιο υπεύθυνος και λιγότερο λαϊκιστής. Τι ζούμε…

Αν μας είχαν στηρίξει στοιχειωδώς το 2010, όπως έγινε σε όλες τις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα μετά από εμάς και βγήκαν πριν από εμάς, η Ελλάδα από το 2014 θα ήταν εκτός κρίσης και μνημονίων. Αλλά, όλοι και όλα για την καρέκλα: δεξιά είχαμε τα Ζάππεια, αριστερά τις αυταπάτες και στη μέση μια κυβέρνηση που πετροβολούσαν όλοι. Και όταν έγιναν αυτοί κυβέρνηση, όχι μόνο ξέχασαν όλοι τους όσα έλεγαν, αλλά αποδεικνύονται τελείως άβουλοι να αλλάξουν το οτιδήποτε προς το καλύτερο. Όταν όμως ως αντιπολίτευση το μόνο που ξέρεις είναι να δημαγωγείς και να ισοπεδώνεις, πώς να δημιουργήσεις ως κυβέρνηση;

Ν.Η.: Η κατάληξη της πολύμηνης διαπραγμάτευσης από την παρούσα κυβέρνηση θεωρείτε ότι δικαιώνει τις δικές σας επιλογές στη διαχείριση της κρίσης;

Γ.Π.: Όχι, δεν αισθάνομαι δικαιωμένος. Βαθύτατα προβληματισμένος και οργισμένος αισθάνομαι, όπως όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες. Γιατί να πληρώνουμε αυτό το τεράστιο κόστος σήμερα; Κανονικά η χώρα έπρεπε εδώ και δύο χρόνια να είναι εκτός κρίσης και μνημονίων και ακόμα βολοδέρνουμε. Ρωτήστε τι έφταιξε τους κυρίους Σαμαρά, Βενιζέλο και Τσίπρα. Γιατί ενώ μέσα σε δύο χρόνια, 2010-2011, κάναμε -η κυβέρνησή μου- το 90% της δημοσιονομικής προσαρμογής, τέσσερα χρόνια τώρα δεν κάνουν τα αυτονόητα.

Και γιατί, το κυριότερο και το πιο εξοργιστικό, από το 2011 δεν αλλάζει τίποτα. Έχετε παρατηρήσει ότι τα τελευταία τέσσερα και πλέον χρόνια συζητάμε για τα πάντα εκτός από το πώς θα αλλάξουμε τη λειτουργία του κράτους και της οικονομίας μας, μπας και καταφέρουμε να παραγάγουμε πλούτο και να σταθούμε στα πόδια μας;

Ν.Η.: Πιστεύετε, συνεπώς, ότι υπήρξε οπισθοδρόμηση…

Γ.Π.: Είναι φοβερό, αλλά από το 2012 το μόνο που βλέπουμε είναι μια συστηματική προσπάθεια να ξεχειλώσουν οι μεταρρυθμίσεις της περιόδου 2010-2011 που έσπαγαν αυγά: Πώς θα ξεχειλώσουμε την απαγόρευση συμμετοχής σε offshore. Πώς θα ξεχειλώσουμε τη “Διαύγεια” να περνάνε κάποιες δαπάνες στο ντούκου. Πώς θα ξεχειλώσουμε τον “Καλλικράτη” να φτιάξουμε μερικούς δήμους ακόμα. Με αυτά ασχολούνται οι σημερινοί. Αλλά δεν είναι οι πρώτοι διδάξαντες, να είμαστε δίκαιοι. Εδώ το πρώτο πρώτο μέλημα Σαμαρά – Βενιζέλου ήταν το ξεχείλωμα της μεταρρύθμισής μας στα πανεπιστήμια. Και μετά η αντικατάσταση του opengov από το ποδοσφαιρικό 4-2-1. Δεν είναι “όμορφο” που οι ίδιοι οι οποίοι κατηγορούσαν τις αδυναμίες του αξιοκρατικού opengov διόριζαν μετά με το κομματικό σύστημα 4-2-1;

Μπορεί λοιπόν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να σπάνε αλλεπάλληλα ρεκόρ στο πρωτάθλημα κυβίστησης, δικαιώνοντας βασικές επιλογές μας που οι ίδιοι έβριζαν το 2010, αλλά εγώ δικαιωμένος δεν αισθάνομαι καθόλου. Θα αισθανόμουν, αν συνεχίζονταν οι μεταρρυθμίσεις, αν άλλαζε η χώρα και αν είχαμε περάσει τον κάβο.

Ν.Η.: Κρίνοντας από χρονική απόσταση τα γεγονότα, υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στην πολιτική σας κατά την κρίσιμη διετία 2010-2011;

Γ.Π.: Πολλά θα άλλαζα – εξάλλου όλοι είμαστε υπέροχοι μετά Χριστόν προφήτες. Όχι όμως τις βασικές επιλογές μου. Πολύ θα ήθελα να είχε γίνει τότε το δημοψήφισμα. Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου, κ. Ηλιάδη, υπηρέτησα το εθνικό συμφέρον χωρίς να υπολογίσω οποιοδήποτε προσωπικό ή κομματικό κόστος. Άνθρωπος είμαι, καθένας κάνει λάθη, αλλά δεν λιποτάχτησα όπως άλλοι και έπεσα στη φωτιά, με την αντιπολίτευση να μου κόβει το νερό στη μάνικα.

Ν.Η.: Όσον αφορά την τακτική που ακολουθήσατε; Για παράδειγμα, δεν θα ήταν προτιμότερη η έγκριση του πρώτου μνημονίου με αυξημένη πλειοψηφία ή η προσφυγή σε εκλογές, ταυτόχρονα με τις αυτοδιοικητικές;

Γ.Π.: Γιατί μόνο αυξημένη πλειοψηφία; Απόλυτη πλειοψηφία ήθελα! Και οι 300 να στηρίξουν. Πατριωτικά! Υπήρχαν 300; Υπήρχαν 200; Υπήρχαν 180; Εδώ ακόμα και στην Κοινοβουλευτική μας Ομάδα των 160 είχαμε απώλειες. Μίλησα με τον κ. Σαμαρά, του ζήτησα να στηρίξει, εισέπραξα άρνηση. Και από τη στιγμή που ουδείς, ουδείς κύριε Ηλιάδη, ακόμη κι αυτοί που έκαναν μετά αυτό το θέμα καραμέλα, μπορούσε τότε με το χέρι στη φωτιά να μου εγγυηθεί ότι υπήρχαν τουλάχιστον 180 ψήφοι, εγώ τη χώρα στα ζάρια δεν θα την έπαιζα ποτέ. Γιατί αν το πρόγραμμα δεν ψηφιζόταν στις 5 Μαΐου, στις 19 Μαΐου η χώρα χρεοκοπούσε, και θα χρεοκοπούσε πολύ βίαια. Και τότε εγώ τι θα έλεγα; Ότι φταίει ο κύριος Σαμαράς; Θα ήταν υπεύθυνο εκ μέρους μου ως έλληνας πρωθυπουργός; Προδοσία της εμπιστοσύνης του λαού θα ήταν. Μπορεί λοιπόν τα μικροκομματικά παιχνίδια να με βόλευαν πολιτικά, αλλά από τη στιγμή που έθεταν σε κίνδυνο την πατρίδα, ούτε που τα σκέφτηκα. Έτσι σκέφτονται άλλοι, για αυτό και τα συζητάνε.

Όσο για το Νοέμβριο του 2010, θυμάστε ότι είχα βγει σε διακαναλική συνέντευξη και είχα πει πως αν οι πολίτες μάς αποδοκίμαζαν στις αυτοδιοικητικές, τότε η μόνη λύση θα ήταν εθνικές εκλογές. Το τι είχα ακούσει τότε, για το πόσο ανεύθυνο είναι να απειλώ με εκλογές την ώρα που το πρόγραμμα πήγαινε μια χαρά, δεν περιγράφεται. Τώρα κατηγορούμαι ότι δεν έκανα εκλογές. Πολλοί αντί να λένε αλήθειες λένε αυτό που τους βολεύει.

Ν.Η.: Στις τελευταίες ψηφοφορίες η αντιπολίτευση προσήλθε με θέση “όχι σε όλα”. Από τα μέτρα τα οποία ψηφίστηκαν μέσα στον Μάιο, το ασφαλιστικό, το φορολογικό και το πολυνομοσχέδιο, υπάρχουν κάποια τα οποία θεωρείτε ότι έπρεπε να υπερψηφιστούν; Ότι είναι μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχει ανάγκη η χώρα;

Γ.Π.: Το κακό ξέρετε ποιο είναι; Προσθέτουμε κάθε φορά μερικές χιλιάδες σελίδες ακόμα νομοθεσίας. Να ελέγξουμε τα κακώς κείμενα με μεγαλύτερη γραφειοκρατία. Κάθε μας παθογένεια είναι γόρδιος δεσμός: η λύση της απαιτεί κόψιμο με σπαθί. Στην καρδιά του προβλήματος. Γι’ αυτό χρειάζεται να σκεφτούμε έξω από τα συνηθισμένα, έξω από το συνηθισμένο πλαίσιο, έξω από τα κατεστημένα, μακριά από πολυδαίδαλες και κοστοβόρες γραφειοκρατικές λύσεις.

Όπως κάναμε με τον “Καλλικράτη”, με τη “Διαύγεια”, με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, τις ηλεκτρονικές προμήθειες, το opengov, τον νόμο για τα πανεπιστήμια, το άνοιγμα στην πράσινη ενέργεια κ.ο.κ. Δεν λέω ότι τα κάναμε όλα και ότι τα κάναμε σωστά. Όχι. Αλλά τέτοιες λύσεις θέλει ο τόπος, απλές και τόσο ρηξικέλευθες. Αλλιώς, ό,τι και να ψηφίζει η εκάστοτε πλειοψηφία, θα βουλιάζουμε στη μιζέρια, στα ίδια και τα ίδια.
Ν.Η.: Μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης θεωρείτε ότι η χώρα θα αλλάξει σελίδα, όπως υποστηρίζει ο πρωθυπουργός;

Γ.Π.: Μακάρι. Μπορεί να επικρατήσει προσωρινά μια αίσθηση ανακούφισης. Αλλά φοβάμαι ότι θα σπαταληθεί πολύ γρήγορα από την ύφεση που θα συνεχίσει να είναι παρούσα και θα δρα παραλυτικά στην πραγματική οικονομία, ανακυκλώνοντας παράλληλα την αυξανόμενη φτώχεια. Ιδιαίτερα αν δεν υπάρξει ένα σοβαρό εθνικό σχέδιο θεσμικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, που θα προσελκύσει επενδύσεις.

Με μια κουβέντα, αν η χώρα δεν κόψει με σπαθί τον γόρδιο δεσμό των προβλημάτων της και δεν αλλάξει οριστικά, δεν θα βγει οριστικά από την κρίση ούτε από την εξάρτηση από δάνειες δυνάμεις.

Ν.Η.: Γίνεται πολύς λόγος για τη ρύθμιση του χρέους. Από πολλούς θεωρείται προϋπόθεση για την οικονομική ανάκαμψη. Ωστόσο και το 2012 έγινε περικοπή χρέους και μάλιστα γενναία, αλλά η οικονομία πήγε χειρότερα. Ποια είναι η γνώμη σας επ’ αυτού;

Γ.Π.: Το 2011 πετύχαμε με σκληρή διαπραγμάτευση τη μεγαλύτερη περικοπή χρέους που έγινε ποτέ. Και υπήρξε και δέσμευση από τους εταίρους μας για περαιτέρω διευθέτηση του χρέους. Όμως το ζήτημα του χρέους από μόνο του, ακόμη και αν είχαμε ήδη πετύχει ακόμη μεγαλύτερη μείωση, δεν οδηγεί σε λύση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα.

Το οικονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Αν κάτι μπορεί να οδηγήσει σε λύση, δεν είναι παρά το ξερίζωμα του πελατειακού κράτους. Που τελικά παράγει νέα βάρη και χρέη.

Τώρα, το γιατί η χώρα πήγε χειρότερα μετά το 2011, ρωτήστε τους κυρίους Σαμαρά και Τσίπρα. Και μαζί με αυτούς ρωτήστε και τους ηγέτες της Ευρώπης, γιατί έπρεπε να έρθει ο Ντράγκι το 2012 για να καταλάβουν ότι η ανασφάλεια σκοτώνει κάθε προοπτική ανάκαμψης.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ελάφρυνση του βάρους του χρέους από τους εταίρους μας θεωρείται ακόμη και από το ΔΝΤ ο κρίσιμος παράγοντας για να διαμορφωθεί το κατάλληλο περιβάλλον, το οποίο θα προσφέρει το οξυγόνο που χρειάζεται η οικονομία.

Ν.Η.: Ποιος κατά τη γνώμη σας είναι ο οδικός χάρτης που μπορεί να βγάλει τη χώρα από την παρατεταμένη κρίση;

Γ.Π.: Το πρώτο που χρειάζεται είναι η κατανόηση του πραγματικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα. Πρόβλημα που δεν αναγνωρίζεται, δεν λύνεται. Εδώ ακόμη ο κύριος Τσίπρας θεωρεί στις ομιλίες του ότι το πρόβλημα της χώρας ήταν το μνημόνιο του 2010 και όχι η πελατειακή ασυδοσία μέχρι το 2009, που ανάγκασε τη χώρα να χρειάζεται μνημόνιο. Πού θα πάει, θα του διαλυθεί κι αυτή η αυταπάτη…

Το δεύτερο που χρειάζεται είναι ένα εθνικό σχέδιο, ένα εθνικό συμβόλαιο, που να αντιμετωπίζει και να απαντά στα πραγματικά προβλήματα. Ένα σχέδιο δικό μας, που να γίνει κτήμα του ελληνικού λαού. Αυτό το σχέδιο πρέπει να αντιμετωπίζει ουσιαστικά και ριζικά τις αιτίες της κρίσης. Χρειαζόμαστε με λύσεις-σπαθί κόψιμο του γόρδιου δεσμού στην απονομή δικαιοσύνης, στην παραγωγή πλούτου, στο φορολογικό σύστημα, στο ασφαλιστικό σύστημα και τέλος στη λειτουργία του τρίπτυχου δημόσιο – θεσμοί – πολιτικό σύστημα. Οι παθογένειες σε αυτούς τους πέντε τομείς δημιούργησαν την κρίση, εκεί χρειαζόμαστε λύσεις.
Γυρίζοντας τον κόσμο, ξέρω καλά ότι μπορούμε να φέρουμε επενδύσεις και ανάπτυξη, αρκεί να αξιοποιηθούν τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, να λειτουργεί ένα κράτος με δικαιοσύνη, διαφάνεια και χωρίς γραφειοκρατία.

Το τρίτο είναι η συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων και των παραγωγικών δυνάμεων. Ένα εθνικό μορατόριουμ σοβαρότητας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Όχι άλλη μιζέρια και στείρο μικροκομματικό παιχνίδι. Σε βάθος αλλαγές, κανείς δεν μπορεί να τις κάνει μόνος του. Επίσης, απαιτείται διαβούλευση και με τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, για την επίτευξη του κοινού σκοπού.

Και μαζί, μια προσπάθεια για να μπορέσουμε να διαπραγματευτούμε με καλύτερους όρους με τους εταίρους μας τις προβλέψεις του μνημονίου.

Όμως υπάρχει κάτι ακόμη σημαντικό. Η χειρότερη συνέπεια της κρίσης είναι ότι διαμορφώνει ψυχολογία ήττας, υποταγής στο μοιραίο, μια κουλτούρα του ανέφικτου για κάτι καλύτερο. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να παλεύω απέναντι στη μιζέρια. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να αγωνίζομαι ενάντια στην παραίτηση. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να πιστεύω στις δυνατότητες του τόπου μας, του λαού μας.

Ν.Η.: Εδώ και περίπου μία διετία έχουν καταβληθεί διάφορες προσπάθειες για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς. Πότε με την “Ελιά”, πότε με τη “Δημοκρατική Συμπαράταξη”. Καμία δεν έχει πετύχει. Πού το αποδίδετε;

Γ.Π.: Όσες προσπάθειες και να γίνουν, αν δεν υπάρχει σαφές πολιτικό πλαίσιο και αρχές, θα αποτυγχάνουν. Οι πάσης φύσεως τεχνητές συγκλίσεις δεν δίνουν απαντήσεις. Έργο των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι να μοιράζουν καρέκλες και να διευθετούν προσωπικές επιδιώξεις. Έργο τους είναι να ανταποκριθούν στις πραγματικές ανάγκες των Ελλήνων και της χώρας.

Ευθύνη μας είναι να ενώσουμε από τη βάση τους προβληματισμένους προοδευτικούς πολίτες, αλλά και σε βάση αρχών και αξιών, όχι με συγκυριακές συμφωνίες κορυφής.

Εξάλλου, η πολυδιάσπαση του χώρου, ως απότοκο της κρίσης, δεν ήρθε για λόγους ήσσονος σημασίας. Δεν είναι κάποια προσωπικά καπρίτσια που οδήγησαν σ’ αυτό το αποτέλεσμα. Υπήρξε και υπάρχει διαφορετική προσέγγιση, διαφορετικές απόψεις και για το πώς οδηγηθήκαμε στην κρίση και για το πώς θα βγούμε από αυτήν και για το πώς θα οικοδομήσουμε μια βιώσιμη πορεία για τη χώρα.

Ας μην ξεχνάτε ότι κάποιοι ζήτησαν συγγνώμη επειδή πράξαμε το εθνικό μας χρέος.

Ν.Η.: Η δική σας πρόταση για την ανασυγκρότηση του χώρου ποια είναι;

Γ.Π.: Συμφωνία σε επαναστατικό πλαίσιο αλλαγών που κόβουν τον γόρδιο δεσμό της πελατειακής Ελλάδας, και μετά όλοι και όλα από τη βάση. Τόσο απλά, τόσο καθαρά.

Ν.Η.: Σε διαφορετική περίπτωση, το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών θα πορευτεί αυτόνομα και θα κατέλθει μόνο του στις επόμενες εκλογές;

Γ.Π.: Συνεχίζουμε την προσπάθεια για τη συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων. Αν δεν ευοδωθούν, το Κίνημα θα κατέλθει μόνο του. Τώρα που διαλύθηκαν όλοι οι μύθοι, όσες και όσοι διψούν να μάθουν την αλήθεια για το τι έγινε και όσοι και όσες αναζητούν λύσεις για το από εδώ και μπρος, ας μας ακούσουν. Στο Κίνημα είμαστε παθιασμένοι με την αλήθεια και με τις προοδευτικές, ριζοσπαστικές λύσεις.

Read Full Post »

Oι Έλληνες έχου μεγαλώσει μεσ’στο ψέμα.. Από τις παλιές ταινίες έως τις πολιτικές περιοδείες. Οχι μόνο παλιά βέβαια.. Τα σημερινά ψέματα τα γνωρίζετε. Είναι αυτά που κατάφεραν να φέρουν στην κυβέρνηση ένα τσούρμο ανίκανων δήθεν αριστερών..
Για τα περίφημα «greek statistics» του Καραμανλή  τα γνωριζετε και σε αυτους που συμφωνούσαν τότε με την άθλια πρακτική της απάτης με τα στατιστικά ήταν και ο «σοβαρός» Προβόπουλος που όπως ομολόγησε χθες αβαντάρισε τον Καραμανλή με κυνικό τρόπο..Απίστευτα σε μια δυτικοευρωπαϊκή χώρα, αλλά εμείς δεν ανήκουμε στη δύση..
«Σε έκθεσή του το 2008 ο Μπομπ Τράα, πρώην επικεφαλής της αντιπροσωπείας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Αθήνα, είχε προβλέψει ότι μακροπρόθεσμα το χρέος της ελληνικής οικονομίας θα έφτανε το 800% του ΑΕΠ, καθώς το αναλογιστικό χρέος των ταμείων ανερχόταν στο 400% του ΑΕΠ. Την αποκάλυψη αυτή έκανε χθες το βράδυ ο κ. Γιώργος Προβόπουλος από το βήμα της ετήσιας γενικής συνέλευσης του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Τροφίμων (ΣΕΒΤ). «Τον παρακαλέσαμε (σ.σ. τον Μπομπ Τράα) να μην τη δημοσιεύσει», πρόσθεσε ο τέως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και νυν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Bulgarian PostBank Eurobank Ergasias A.E.»
Τον παρακάλεσε λέει να ΜΗΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ!! Ο «σοβαρός» Προβόπουλος.. Και η χώρα να διογκώνει έτσι τα ελλείμματα με νέους δανεισμούς και σπατάλη πελατειακής πολιτικής, ώστε να έρθει η σύγκρουση στα βράχια.. Και παρακάτω ο Προβόπουλος λέει οτι «η σύγκρουση μετα βράχια» έγινε τελικά…αλλά οχι γιατί όλοι μαζί έλεγαν ψέματα για να δανείζονται φτηνά, αλλά γιατί δεν κάναμε τα σωστά!… <b>«φυσικά, πέσαμε στα βράχια, καθώς η Ελλάδα ακολούθησε λανθασμένες πολιτικές από τη στιγμή που εισήλθε στην Ευρωζώνη».</b>
Λάθη κάνουν όλοι εκτός από τους ψεύτες..
Tο Κίνημα για τις δηλώσεις Προβόπουλου:
Ποιοι παρακάλεσαν; Γιατί δεν μίλησαν; Γιατί το έκρυψαν;

Read Full Post »

1. Το ΚΙΝΗΜΑ ιδρύθηκε για να υπηρετήσει τη χώρα και τον Ελληνικό λαό. Nα εκφράσει και να κινητοποιήσει πολίτες που πιστεύουν στις αρχές και τις αξίες του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, του πολιτικού φιλελευθερισμού και της πολιτικής οικολογίας.

2. Στόχος του Κινήματος, να διαδραματίσει ρόλο καταλύτη στη διαμόρφωση μιας προοδευτικής κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας.

Συμμαχία, που θα οικοδομήσει μια οραματική, αλλά και ρεαλιστική προοδευτική πρόταση για τον τόπο.

Πρόταση, που θα δώσει τη δυνατότητα αποτελεσματικής πολιτικής δράσης μιας ευρύτερης κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας αποφασισμένης,

Να αγωνιστεί για να κατοχυρωθούν, ηθικά και πολιτικά, κανόνες ίδιοι για όλους και αίσθημα δικαίου.

Να εμβαθύνει και να ενισχύσει πολιτικές πρακτικές και στάσεις ενός βαθιά δημοκρατικού πολιτικού πολιτισμού.

Να καινοτομήσει σε θεσμούς, λειτουργίες, τεχνολογίες και καθημερινές πολιτικές πρακτικές, που θα καθιστούν τον πολίτη ενήμερο, συμμέτοχο, αυτόβουλο στο προσκήνιο των αποφάσεων. Έτσι ώστε, η Ελλάδα του αύριο να είναι αποτέλεσμα και κτήμα της συλλογικής βούλησης του Ελληνικού λαού.

Να κινητοποιήσει δυνάμεις που θέλουν και μπορούν να αλλάξουν τη χώρα εκ βάθρων. Το κράτος, την παραγωγική δομή, την παιδεία, την πρόνοια, την αυτοδιοίκηση, ενισχύοντας την αποτελεσματικότητα στην υπηρεσία του κοινού καλού.

Και τέλος να αναδείξουν την Ελλάδα ως αξιόπιστο αλλά και πρωταγωνιστικό παράγοντα στις προσπάθειες για αλλαγές, ειρήνη και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη και την ευρύτερη γειτονιά μας.

3. Το ΚΙΝΗΜΑ ιδρύθηκε για να – και οφείλει να το κάνει -, επαναπροσδιορίσει τον πολιτικό διάλογο στη χώρα, να θέσει ουσιαστικά θέματα που λείπουν από τη σημερινή πολιτική αντιπαράθεση και να καταστήσει ουσιαστικό τον ιδεολογικό και πολιτικό διάλογο στον προοδευτικό χώρο, ώστε να υπάρξει πραγματική πλατφόρμα και πολιτικές που θα αποτελέσουν πόλο κινητοποίησης στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο και την κοινωνία.

4. Για το λόγο αυτό, δεν ήταν ούτε είναι αυτοσκοπός για το ΚΙΝΗΜΑ, να περιχαρακωθεί στα όρια ενός κόμματος του προοδευτικού χώρου, ακόμη και αφού αποκτήσει κοινοβουλευτική έκφραση. Η παρουσία μας διεκδικεί να ξεπερνά τα όρια ενός συμβατικού κόμματος αναδεικνύοντας καινοτόμες πολιτικές και διαδικασίες διαβούλευσης.

Πολιτικές που βασίζονται στις αρχές και τις αξίες που ενσαρκώνονται στην ιδρυτική μας διακήρυξη της 3ης Γενάρη του 2015.

5. Στη βάση αυτών των αρχών και αξιών, το ΚΙΝΗΜΑ έχει ως κύριο στόχο την περίοδο αυτή, να παράξει και να αναδείξει, μέσα από ουσιαστικές διαδικασίες διαβούλευσης, πρωτοπόρες ιδέες για την Ελλάδα, όπως και για την πορεία του δημοκρατικού σοσιαλισμού στην Ευρώπη και παγκόσμια.

Αυτό σημαίνει ότι, απαιτούνται μορφές δράσεις που θα το καταστήσουν υποκείμενο αναζήτησης και παραγωγής πρωτοπόρων ιδεών.

Διακριτό – ορατό παράγοντα εμπλουτισμού του δημόσιου και πολιτικού λόγου, με στόχο τη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής κουλτούρας, που θα ανοίξει το δρόμο για την ανασύνταξη του πολιτικού συστήματος, με νέες ιδέες, αρχές και αξίες.

Αρχές και αξίες που θα δίνουν αξιόπιστη απάντηση στην πολιτισμική και πολιτική κρίση που αποτέλεσαν και την πραγματική αιτία της οικονομικής κρίσης.

6. Στην Ελλάδα κυριαρχεί ένας ιδιότυπος πελατειακός καπιταλισμός.

Μια δομή κράτους και οικονομίας που υποθάλπτει την εξάρτηση και τον παρασιτισμό.

Που εγκλωβίζει δημιουργικές δυνάμεις σε έναν αγώνα εξεύρεσης μεσαζόντων αντί παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών.

Κυρίαρχη αντίληψη είναι η ιδιοποίηση μέσω του κράτους του δημόσιου πλούτου και της εξουσίας.

Το βάρος της παρασιτικής πολιτικής και οικονομίας είχε ως νομοτελειακό αποτέλεσμα την κατάρρευση του ελληνικού κράτους.

Είχε επίσης αποτέλεσμα, το πολιτικό σύστημα να παραμείνει εγκλωβισμένο στις πρακτικές και τις δεσμεύσεις μιας πελατειακής πολιτικής.

Θυμίζουμε την Ομιλία του Γιώργου Α. Παπανδρέου, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, το Μάρτιο του 2010, όπου είχε επισημάνει ότι:

«Τελειώνει για τη χώρα μας μια ολόκληρη εποχή.

Και πρέπει να τελειώσουμε μ’ αυτή την εποχή.

Και να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο στο βιβλίο της ιστορίας μας.

Η Μεταπολίτευση, βρήκε την Ελληνική κοινωνία σε βαθιά διαίρεση, με αποκλεισμένα τεράστια τμήματα του πληθυσμού.

Και κάναμε πολλά, αν όχι για να εξαλείψουμε αυτήν την πραγματικότητα, τουλάχιστον για να την αμβλύνουμε.

Όμως, έγιναν και τραγικά σφάλματα.

Σφάλματα και εκπτώσεις που οδήγησαν μέχρι και στην αλλοίωση των βασικών μας ορισμών για την κοινωνία.

Φτάσαμε πολλές φορές να ονομάζουμε δικαιοσύνη τη σκανδαλώδη εύνοια.

Κεκτημένα τα προνόμια των λίγων ισχυρών αλλά και των συντεχνιών.

Δικαίωμα την πρόκληση εις βάρος των υπολοίπων.

Πολιτισμό τον νεοπλουτισμό.

Υγιή επιχείρηση το κυνήγι του εύκολου κρατικοδίαιτου πλουτισμού.

Την ανταγωνιστική παραγωγή την μετατρέψαμε στον ανταγωνισμό για μια κρατική ή ευρωπαϊκή επιδότηση.

Τη φοροδιαφυγή, έκφραση προσωπικής μαγκιάς.

Και δεν ήταν μεμονωμένες οι περιπτώσεις, ούτε σποραδικά φαινόμενα.

Οι εξαιρέσεις από τον κανόνα έγιναν ο κανόνας.

Όμως μια κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι.

Όχι, πάντως, σε όφελος των πολλών και με σταθερή αξία το κοινό καλό.

Σήμερα, όλα αυτά τα φαινόμενα κάνουν τους περισσότερους συμπολίτες μας να ασφυκτιούν.

Να αισθάνονται ότι κανένας και ποτέ δε νοιάζεται πραγματικά γι” αυτούς.

Ότι δεν έχουν καμία προοπτική, παρά μόνο εάν αποφασίσουν και οι ίδιοι να κινηθούν με τον ίδιο τρόπο, αν γίνουν μέρος αυτού του συστήματος.

Όλα αυτά άνθισαν πάνω στο γόνιμο έδαφος της αδιαφορίας.

Της αδιαφορίας και αλλαζονείας των κρατικών μηχανισμών απέναντι στο πρόβλημα του πολίτη.

Της αδιαφορίας του πολίτη για το αδιέξοδο του συμπολίτη του.

Της αδιαφορίας των πολιτικών για τις συνέπειες των αποφάσεων και των πράξεών τους.

Της αδιαφορίας των ψηφοφόρων για τα πεπραγμένα των κυβερνήσεών τους.

Και μέσα σε αυτήν την αδιαφορία, επιτελούνταν κάθε μέρα ένα μικρό στυγνό έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας.

Κάθε παράλειψη, κάθε παρατυπία και κάθε παραλογισμός,

κάθε ρουσφέτι, κάθε πελατεία και κάθε παράνομος διορισμός,

ήταν μια νέα πληγή για την κοινωνία μας.

Πολλά μικρά βαρίδια, τα οποία αθροιστικά και σωρευτικά, έγιναν ασήκωτα.

Μέσα σε μια νοοτροπία – που ξεκινούσε από την ίδια την ηγεσία (πολιτική και οικονομική) της χώρας -, σταδιακού συμβιβασμού της κοινωνίας μας με όλα τα στρεβλά φαινόμενα».

Η εμπειρία και η δοκιμασία μας στην αντιμετώπιση της πρόσφατης κρίσης, έχει ατσαλώσει τη βούλησή μας να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα στη χώρα μας.

Θυμίζουμε τις πρώτες γραμμές της Διακήρυξής μας:

«Το 1974, μετά την εθνική τραγωδία της Κύπρου και την κατάρρευση της δικτατορίας, λαϊκή απαίτηση έγινε η απελευθέρωση της Ελλάδας. Όραμα του λαού μας, να απεξαρτηθούμε από τη «ρίζα της συμφοράς»: την εξάρτησή μας από ξένες δυνάμεις που ήθελαν κυβερνήσεις πιόνια, δημοκρατίες ελεγχόμενες και λαούς υποταγμένους. Η απεξάρτησή μας αποτελούσε όρο και ελάχιστη προϋπόθεση για να εδραιωθεί η λαϊκή κυριαρχία αλλά και να πραγματοποιηθεί η κοινωνική δικαιοσύνη.

Σήμερα, το 2015, o κύκλος της μεταπολίτευσης κλείνει.

Απαίτηση των Ελλήνων πολιτών, είναι η απελευθέρωσή μας από μια νέα εξάρτηση, που έχει τη ρίζα της στην αιχμαλωσία των δημοκρατικών μας θεσμών. Αιχμαλωσία από μηχανισμούς ενός οικονομικού, πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου, που υπηρετείται από ένα πελατειακό σύστημα διακυβέρνησης.

Παρά τα μεγάλα επιτεύγματα των προοδευτικών κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, πελατειακές δομές, αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές, επιβιώνουν, διαχέονται και κυριαρχούν. Αυτές ευθύνονται για την υπονόμευση των δημοκρατικών λειτουργιών, την περιθωριοποίηση του πολίτη από την πολιτική, την εξάρτηση της αυτοδιοίκησης από ένα συγκεντρωτικό κράτος, τη γιγάντωση των κοινωνικών ανισοτήτων, τη στρεβλή ανάπτυξη και τελικά, τη σπατάλη του πλούτου και των δυνάμεων του Ελληνικού λαού.

Οι στρεβλώσεις και οι εξαρτήσεις αυτές, αντί να αντιμετωπιστούν δημιουργώντας ένα κράτος δικαίου, ενισχύθηκαν συνειδητά από συντηρητικές κυβερνήσεις. Ο τρόπος διακυβέρνησης της χώρας από τη συντήρηση μας κατέστησε ευάλωτους στη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση και έκθετους όσον αφορά στην εκπλήρωση των ευρωπαϊκών μας υποχρεώσεων. Πέραν του ότι παρέδωσε ελλείμματα και χρέη, υπονόμευσε τη διεθνή μας αξιοπιστία και οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα μιας νέας εθνικής τραγωδίας, στο φάσμα μιας χρεοκοπίας, και την κοινωνία σε μια σκληρή δοκιμασία.

Σήμερα, η απαίτηση των Ελλήνων πολιτών για απελευθέρωση από τα δεσμά αυτού του πελατειακού συστήματος μπορεί και πρέπει να μετασχηματιστεί σε ένα κίνημα αξιών».

– Η κρίση των κομμάτων σήμερα, έχει ως ρίζα της, την πελατειακή αντίληψη και πρακτική.

Η κρίση στη ΝΔ έχει ελάχιστη σχέση με την ύπαρξη ή όχι κατάλληλων ηγετικών προσωπικοτήτων. Έχει σχέση με τη χρόνια αντίληψή της ότι μπορεί να επικρατεί όταν μοιράζει λάφυρα της εξουσίας. Ρουσφέτια, επιβράβευση των ημέτερων, των αρεστών αντί των άριστων, διόγκωση του κράτους με άσκοπες προσλήψεις, επιδοτήσεις, προμήθειες ή και νόμους που ευνοούν κατεστημένα και ισχυρά συμφέροντα αλλά όχι το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον και το κοινό καλό.

Η οικονομική κρίση που έφερε την ανάγκη ριζικής προσαρμογής, στερεί αυτήν τη δυνατότητα από τη ΝΔ.

Η κρίση της ΝΔ, είναι βαθύτατη κρίση πολιτικού και αξιακού προσανατολισμού.

Το ΠΑΣΟΚ, σε αντίθεση με τη ΝΔ, είχε στο ξεκίνημά του αντισυστημικό και αντιπελατειακό προσανατολισμό.

Είχε ξεκάθαρες θέσεις ενάντια σε ένα κράτος εξαρτημένο, αυταρχικό, συγκεντρωτικό και πελατειακό.

Κράτος που καλλιεργούσε την αδικία, την εξάρτηση και τη στρεβλή ανάπτυξη.

Θυμίζουμε τη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη που επισημαίνει ότι:

«Έχει ο Λαός μας πικρή πείρα από τους κομματικούς σχηματισμούς του παρελθόντος που στηρίζονταν στη φεουδαρχική σχέση ανάμεσα σε ηγέτες και βουλευτές, ανάμεσα σε βουλευτές και κομματάρχες, ανάμεσα σε κομματάρχες και ψηφοφόρους.

Από κομματικούς μηχανισμούς που είχαν αντικαταστήσει τις αρχές, το πρόγραμμα και τις δημοκρατικές διαδικασίες με το ρουσφέτι και το παρασκήνιο. Καθολικό είναι το αίτημα για πολιτικούς οργανισμούς αρχών, που να τους διακρίνει η ελεύθερη δημοκρατική έκφραση της βάσης, για να δεσμεύεται η ηγεσία στις πολιτικές αποφάσεις και για να υπάρχει συνέπεια και συνέχεια».

Όταν το ΠΑΣΟΚ ακολουθούσε αυτόν τον προσανατολισμό και δρούσε με βάση αυτόν, μεγαλουργούσε. Όταν ξεχνούσε τις αξίες αυτές, τον ριζοσπαστισμό του απέναντι σε ένα κράτος συντηρητικό που ευνοούσε πελατειακά συμφέροντα, γινόταν ένα με το σύστημα και έχανε την ταυτότητά του. Ταυτιζόνταν με το δρόμο της δεξιάς συντήρησης, της νομής της εξουσίας.

Αυτό, τελικά, έφερε το ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται στη σημερινή του κατάσταση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι αντισυστημικός στις διακηρύξεις του, ποτέ δεν έθεσε ζήτημα για το πελατειακό και κομματικό κράτος.

Με τη μέχρι σήμερα συμπεριφορά του δείχνει να θεοποιεί το «κράτος» και στην ουσία η κριτική του εστιάζεται στο ότι το κράτος δεν είναι ή δεν ήταν στο δικό του έλεγχο.

Οι πολιτικές καταγωγές του, κομμουνιστικές, νεο-σταλινικές, παλαιο-μαρξιστικές, φαίνεται να κυριαρχούν και να τροφοδοτούν την αντίληψη της «κατάληψης» του κράτους αντί της ριζοσπαστικής ανασυγκρότησής του.

Αυτό – αν επικρατήσει -, θα έχει ως συνέπεια, ο ΣΥΡΙΖΑ να ταυτιστεί γρήγορα με τις αρχέγονες πελατειακές πρακτικές στο όνομα της αριστερής επανάστασης. Με προκάλυμμα την ταμπέλα του «αριστερού», κινδυνεύουν να ενωματωθούν στις ίδιες πρακτικές και αντιλήψεις που δημιούργησαν το υβριδικό μόρφωμα του πελατειακού καπιταλισμού στην Ελλάδα.

Τρανταχτά παραδείγματα είναι η πλήρης καταπάτηση κάθε έννοιας ανοιχτής αξιοκρατικής επιλογής διοικητικών στελεχών σε υπουργεία και οργανισμούς. Άξιοι υπηρέτες του δημόσιου συμφέροντος που επιλέγησαν με τη διαδικασία του opengov, εκδιώκονται για να αναλάβουν κομματικοί εγκάθετοι.

Εύκολη η αριστερή ρητορική που αναφέρεται στα δεινά του παγκόσμιου καπιταλισμού – δύσκολη η σύγκρουση με τα αίτια της ασθένειας που μας έφερε τα προγράμματα προσαμογής και τα μνημόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει, για έναν ακόμα λόγο.

Η πολιτική του πλατφόρμα εδράζεται στην ικανοποίηση πολλών πελατειακών προσδοκιών, κάτι που δημιούργησε ελπίδες σε πολλούς ότι θα μπορούσε να συνεχιστεί ανέξοδα η πελατειακή νομή της εξουσίας από μεγάλα ή μικρότερα συμφέροντα.

Η γρήγορη απογοήτευσή τους, θα σημάνει και την πολιτική φθορά του ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως, το ζητούμενο δεν είναι η φθορά των παραδοσιακών κομμάτων – δεξιάς και αριστεράς, αλλά η ανάδειξη νέων πολιτικών συμμαχιών που στοχεύουν στην ουσιαστική και ριζική αλλαγή του ελληνικού κράτους, του πολιτικού συστήματος, και του οικονομικού μοντέλου παραγωγής και ανάπτυξης.

7. Το ΚΙΝΗΜΑ μας έχει λόγο ύπαρξης και πολιτικής παρέμβασης για όλους τους παραπάνω λόγους.

Με νέες ιδέες που εμπνέονται από τις αρχές μας, που δεν μένουν στη θεωρία αλλά συνδυάζονται με ριζικά διαφορετικές πολιτικές πρακτικές, καινοτόμες, που θα συμβάλλουν καθοριστικά σε ρεαλιστικές αλλά προοδευτικές λύσεις και μαζί, θα ανατρέπουν το πελατειακό πολιτικο-οικονομικό σύστημα.

8. Η επιλογή μας – που αποτέλεσε και ιδρυτική δέσμευση του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, για την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων, ούτε τακτικισμό αποτελεί, ούτε και σκοπιμότητα.

Το ΚΙΝΗΜΑ, δεν πιστεύει σε μια επανασυγκόλληση δυνάμεων χωρίς ξεκάθαρη πολιτική ουσία. Πιστεύει σε μια ουσιαστική δημοκρατική και συμμετοχική διαδικασία που ξεπερνά ριζοσπαστικά όσους παραμένουν εγκλωβισμένοι στην αντίληψη της νομής της εξουσίας ή και των πελατειακών τους δεσμεύσεων.

Και βεβαίως, το ΚΙΝΗΜΑ, δεν θα μπορούσε να αποτελεί όχημα προσωπικών επιδιώξεων και στρατηγικών.

9. Η επιλογή της ενότητας δυνάμεων έτοιμων να αγωνιστούν για μια λειτουργική δημοκρατία, για ένα κράτος διαφάνειας και αξιοκρατίας, υπόλογο στον πολίτη, όχημα διασφάλισης κοινωνίας δικαίου, με διαδικασίες συμμετοχικές – ανοίγοντας δρόμους για ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης, ανταγωνιστικό, ποιοτικό, πράσινο, βιώσιμο -, απελευθερώνοντας υγιείς παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, ήταν και παραμένει στόχος μας.

Στις πρόσφατες εκλογές αποκαλύφθηκαν οι πραγματικές σημερινές αντικειμενικές πολιτικές δυνατότητές για συνεργασίες βάσει αρχών και προοδευτικών πρακτικών.

Υπήρξε αδυναμία των υπολοίπων φορέων να ακολουθήσουν έναν ριζοσπαστικό, διαφορετικό δρόμο.

10. Η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά τις ηγεσίες των γειτονικών πολιτικών δυνάμεων.

Κυριάρχησαν επιλογές που δεν συνάδουν με τις ιδεολογικές και πολιτικές μας στοχεύσεις, με τις αρχές και τις αξίες της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Κυριάρχησε η ατολμία, η έλλειψη οράματος μπροστά σε αμφισβητήσιμα πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη.

11. Θα συνεχίσουμε να καλούμε και να προκαλούμε τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Αριστεράς και του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, να απελευθερωθούν από αυτές τους τις αντιλήψεις και πρακτικές. Θα αναζητούμε διαύλους επικοινωνίας και πολιτικής συζήτησης με απλούς πολίτες, μέλη και στελέχη του χώρου, που νοιάζονται για μια νέα προοπτική βασισμένη πάντα σε αρχές και αξίες.

12. Συμφωνίες κορυφής, που δεν βασίζονται σε μια νέα πολιτική πλατφόρμα, δεν μας ενδιαφέρουν.

13. Είναι επίσης αυτονόητο ότι, η επιλογή κάθε προοδευτικού πολίτη, πολύ περισσότερο μέλους ή στελέχους ενός πολιτικού φορέα, γύρω από αυτό το ζήτημα, δεν μπορεί παρά να αξιολογείται ως πολιτική επιλογή μεταξύ δύο εντελώς διαφορετικών αξιακών και ιδεολογικών αντιλήψεων και έτσι πρέπει να κρίνεται.

Οι συναισθηματικού χαρακτήρα προσεγγίσεις περί «ενότητας», με τις οποίες επιχειρούν κάποιοι να θολώσουν τα νερά για να αλιεύσουν δυνάμεις, είναι απολύτως κατανοητές αλλά καταδικασταίες, γιατί αγνοούν την ανάγκη ουσιαστικής πολιτικής και ιδεολογικής βάσης για οποιοδήποτε ενωτικό εγχείρημα.

14. Το ΚΙΝΗΜΑ είναι ανοιχτό να συνδράμει σε όποια προσπάθεια διαλόγου, αρκεί αυτή να έχει ουσία και ειλικρινείς προθέσεις.

Εξάλλου, ο ίδιος ο Πρόεδρος του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, έθετε συνεχώς το ζήτημα με σειρά πρωτοβουλιών του από τα μέσα του 2014, αλλά παντού, σιωπή.

Σήμερα πια, όλοι γνωρίζουμε το γιατί.

15. Από την άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη βίαιη προσαρμογή του στην πραγματικότητα, που ανέδειξε και την ιδεολογική και πολιτική του ένδεια, αλλά και την προγραμματική του αδυναμία, εξακολουθεί να πορεύεται ως να μην έγινε τίποτα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πέσει στο κενό αυτής της αντίφασης. Προγραμματικό λόγο ποτέ δεν είχε. Αυτήν την αδυναμία, την έλλειψη πολιτικής πρότασης, καταφέρνει προσώρας να την καλύψει ή να την κρύψει αξιοποιώντας τον αντιμνημονιακό του ακτιβισμό.

Αλλά το κενό υπήρχε – και παραμένει.

16. Και σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας στην πράξη υιοθετήσει τις επιταγές ενός τρίτου και πιο επώδυνου μνημονίου, στερείται κάθε άλλης σοβαρής πολιτικής προοδευτικής πρότασης. Οι δεσμεύσεις του για ένα «παράλληλο πρόγραμμα’», είχαν άδοξο τέλος.

Στην πράξη κινείται σε δύο γραμμές: η μία είναι η επαναφορά στις δικές του πολιτικές παραδόσεις. Δηλαδή, παραμένει εγκλωβισμένος σε νεοσταλινικού τύπου αντιλήψεις, που αντιστρατεύονται τις έννοιες της διαφάνειας, της αξιοκρατίας, της λογοδοσίας, της αποκέντρωσης του κράτους, της αυτονομίας της κοινωνίας των πολιτών, της αποτελεσματικότητας της λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, κ.λπ. Από την άλλη, συνεχίζει την «αντιμνημονιακή» ρητορική. Έτσι, πρακτικά, βρίσκεται στο κενό.

Ποια είναι η πολιτική πρόταση που καταθέτει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ;

Καμία, εκτός του κομματικού ελέγχου του κράτους και μιας ξεπερασμένης – εκ των πραγμάτων – ρητορικής.

17. Παράλληλα, η συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, είναι μείζον ηθικό και πολιτικό ζήτημα.

18. Η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αναδεικνύει επίσης, την ισχνή ιδεολογική και πολιτική ατζέντα του πρώτου. Οι υπόγειες διαδρομές με παράγοντες της ΝΔ το μόνο που αναδεικνύουν είναι η ταύτισή τους με την πελατειακή αντίληψη εξασφάλισης της νομής της εξουσίας.

Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει, αντιθέτως οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψη του, ότι στο χώρο αυτό, σήμερα, βρίσκονται πολλαπλάσιες προοδευτικές κοινωνικές δυνάμεις από οπουδήποτε αλλού – εξαιρουμένων βεβαίως, όσων έχουν αποστασιοποιηθεί και δια της απουσίας τους ή με τη στάση αναμονής που τηρούν, κατά βάση πολιτικά άστεγοι και ίσως οι πολυπληθέστεροι όλων, δηλώνουν την απογοήτευσή τους.

Πρόκληση αποτελεί για τον ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει πορεία και να εκφράσει ουσιαστικά και όχι ευκαιριακά αυτές τις δυνάμεις.

Φαίνεται ότι, δεν έχει τις πολιτικές προϋποθέσεις και τη βούληση να μεταμορφωθεί ο ίδιος για να αποτελέσει εν δυνάμει φορέα προοδευτικών δημοκρατικών σοσιαλιστικών – αριστερών επιλογών.

19. Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης, παρά τις λεκτικές αναφορές Τσίπρα σχετικά με τη διαφθορά και τη διαπλοκή, δεν αφίσταται συστημικών αντιλήψεων, ούτε και πελατειακών πρακτικών.

20. Η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία, ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, σέρνεται σε ή υιοθετεί συντηρητικές προσεγγίσεις σε πολλά από τα ζητήματα για τα οποία και κρίνεται. Είτε στις μείζονες επιλογές, καθώς και σε αυτές που αφορούν τη λειτουργία του κράτους, είτε σε αυτές της καθημερινότητας.

21. Οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ, όπως και οι προηγούμενες ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, επιβάρυναν με τις επιλογές τους τη λιτότητα. Και μάλιστα, πολύ πέρα των όσων η δική μας κυβέρνηση ακολούθησε όταν χρειάστηκε η χώρα να καταφύγει σε αναγκαστικό δανεισμό.

22. Οι Έλληνες πληρώνουν πολύ ακριβά τις επιλογές αυτών των πολιτικών δυνάμεων, που τελική επιδίωξη είχαν την αναρρίχησή τους στην εξουσία. Η αλήθεια είναι ότι, εάν οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης είχαν στηρίξει την τότε Κυβέρνηση στις δύσκολες επιλογές της, σήμερα θα είχαμε βγει στις αγορές και θα είχαμε ξεφύγει από την ανάγκη νέου προγράμματος προσαρμογής (Μνημονίου).

Με απλούς υπολογισμούς, περισσότερα από 100 δις ευρώ πληρώνουν οι Έλληνες, πέραν των προβλεπομένων, για τις επιλογές αυτών των δύο κυβερνήσεων.

23. Η απουσία συνεκτικής προοδευτικής μεταρρυθμιστικής πολιτικής, επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τη συνολική οικονομική κατάσταση, την προοπτική και την αξιοπιστία της χώρας και συνακόλουθα την προσωπική και οικογενειακή οικονομική κατάσταση των Ελλήνων.

24. Η παρατεταμένη κρίση, έχει πλήξει, εκτός της οικονομικής κατάστασης των Ελλήνων και το αίσθημα αυτοπεποίθησης της Έλληνικής κοινωνίας, που έχει πολλαπλώς ξεγελαστεί από τις αφηγήσεις – παραμύθια, τις λανθασμένες αναλύσεις και τις εύκολες, χωρίς αντίκρυσμα, υποσχέσεις.

Στη σύγχυση και την απογοήτευση που επικρατεί σήμερα στην Ελληνική κοινωνία, μόνο οι σκληρές αλήθειες μπορούν να δώσουν προοπτική.

Το ΚΙΝΗΜΑ μας πορεύτηκε πάντα με γνώμονα την αποκάλυψη των πραγματικών αιτιών των σημερινών μας προβλημάτων.

Και αυτό αποτελεί μια ελπιδοφόρα προοπτική στη δύσκολη αυτή ιστορική καμπή.

Δείχνει ότι, υπάρχει δυνατότητα να συγκροτηθούν δυνάμεις κοινωνικές και πολιτικές που δεν θα βασίζονται σε ψεύτικες υποσχέσεις αλλά σε ένα ρεαλιστικό όραμα για τη χώρα. Δυνάμεις έτοιμες να συγκρουστούν με τα κακώς κείμενα, να γίνουν οι ίδιες παράδειγμα των αλλαγών που χρειάζεται η χώρα, και να δώσουν την αναγκαία αισιοδοξία για έναν «Οδικό Χάρτη», ένα Ελληνικό Σχέδιο για την απελευθέρωση των δημιουργικών δυνάμεων της χώρας.

Δεν είναι τυχαίο ότι στόχος μας, και μάλιστα ζωτικής σημασίας, είναι το πολιτικό σύστημα να απεγκλωβιστεί από τη διαχειριστικού χαρακτήρα αντίληψη, από την οποία και διακατέχεται και να αποβάλει την αντίληψη του κυβερνητισμού, της εξουσίας για την εξουσία.

Και να αναδείξουμε και εμπεδώσουμε θεσμούς, λειτουργίες και πρακτικές, που εγγυώνται την εξυπηρέτηση του δημόσιου καλού, την προάσπιση των βασικών δικαιωμάτων του κάθε πολίτη από την πολιτεία.

25. Οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις έχουν χρέος να συζητήσουν και να συνεννοηθούν προκειμένου να απαντήσουν αποτελεσματικά στο αυτονόητο ερώτημα:

Πώς θα αντιμετωπίσουμε, επιτέλους, τις βαθύτερες αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση, πώς θα βγούμε οριστικά από την κρίση και τα μνημόνια και τι θα γίνει την επόμενη ημέρα; Και όχι πώς θα ξανακατακτήσουμε την «εξουσία».

26. Οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις έχουν ιστορικό καθήκον να επιβάλουν αυτόν τον εθνικό διάλογο και να προσδώσουν προοδευτική κατεύθυνση στο όλο εγχείρημα.

Να εγγυηθούν μια νέα μεγάλη αλλαγή.

Από την ανταπόκρισή τους σε αυτήν την ιστορική ανάγκη θα κριθούν και όχι από την επίκληση μιας ενότητας με πήλινα πόδια, που τη στιγμή της σύγκρουσης δεν θα διαθέτει αξιόμαχο κίνημα για να δώσει τη μάχη.

27. Το διακύβευμα είναι πολλαπλό. Από την επιτυχία των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων θα εξαρτηθεί και η ποιότητα της δημοκρατίας μας. Αυτό το διακύβευμα είναι στρατηγικής σημασίας.

Πρώτον, γιατί η κρίση είχε ως σύμπτωμα την εκτόξευση του ελλείμματος και του χρέους αλλά ως αιτία τη δυσλειτουργία της δημοκρατίας. Πώς για παράδειγμα, μπόρεσε μια κυβέρνηση, αυτή της ΝΔ, να εκτροχιάσει τον προϋπολογισμό, να σπαταλήσει πόρους και ευκαιρίες μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, να κινηθεί με αδιαφάνεια, με χαριστικές ρυθμίσεις για συγκεκριμένα ισχυρά συμφέροντα, να βολέψει κολλητούς, να κάνει εκτός κάθε θεσμικού πλαισίου προσλήψεις σταζιέρ, να υπονομεύσει αρχές, όπως το ΑΣΕΠ, το ΣΔΟΕ, τη Δικαιοσύνη, τα Σώματα Ασφαλείας, να κινηθεί ακόμη και εκτός Συνταγματικών επιταγών; Μπόρεσε, γιατί ήταν ανίσχυροι οι δημοκρατικοί μας θεσμοί και τα δημοκρατικά τους αντανακλαστικά ήταν ελαστικά.

Επόμενως, ο Ελληνικός λαός θα ξαναβρεθεί μπροστά σε μια παρόμοια κρίση, εάν δεν δημιουργήσουμε μια λειτουργική δημοκρατία.

Δεύτερον, οι αλλαγές στη χώρα μας μπορούν να πετύχουν μόνο όταν γίνουν κτήμα και συνείδηση των πολιτών. «Αυτοθέσμιση» της δημοκρατίας μας από τους πολίτες. Δημοκρατική συμμετοχή, δημοκρατικές αποφάσεις, μαζί με τη συνεχή εκπαίδευση και ενημέρωση του πολίτη, αποτελούν προϋποθέσεις για την επιτυχία μιας ριζοσπαστικής στροφής της Ελλάδας.

Τέλος, τα σύγχρονα προβλήματα δεν ειναι πια τοπικά ή εθνικά. Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής, το προσφυγικό, η χρηματοπιστωτική κρίση, οι πανδημίες (τύπου ΕΜΠΟΛΑ), η ανισότητα ή και η ανεργία, δεν αντιμετωπίζονται μόνο σε εθνικό επίπεδο.

Θα χρειαστούν συμμαχίες και συνεργασίες προοδευτικών δυνάμεων σε ολόκληρο τον κόσμο. Θα χρειαστεί μια Ευρώπη που να σκέφτεται και να δρα στο πλαίσιο των αρχών που δημοκρατικού σοσιαλισμού. Για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν μπορούμε να αφήνουμε στις αγορές τις μεγάλες αποφάσεις ή τους σχεδιασμούς για το σήμερα και για το μέλλον του πλανήτη μας.

Όσο και αν είναι αληθές ότι, η σημερινή εποχή αναζητά μια ευρύτατη, παγκόσμια συμμαχία προοδευτικών δυνάμεων και όσο εάν φορείς, όπως η Σοσιαλιστική Διεθνής, προωθούν ακριβώς αυτή την πολιτική, τόσο περισσότερο γίνεται φανερό ότι, οι αντίρροπες δυνάμεις που καλλιεργούν το ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, τον αρνητισμό ενός εθνικιστικού αφηγήματος, το λαϊκισμό αλλά και τις ακρότητες των φονταμενταλιστικών θεωριών, θα κατακερματίζουν δυνάμεις, θα διαιρούν έθνη και κοινωνίες και θα επιτρέπουν στα ισχυρότερα κατεστημένα να επιβιώνουν και να επιβάλονται.

Μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις, σήμερα, συγκρούονται δύο αντιλήψεις γύρω από τον «εθνικισμό».

Η μία, είναι η πολιτική του φόβου. Της αναζήτησης μιας δήθεν ασφάλειας με το κλείσιμο των συνόρων, την επιστροφή στον αταβισμό των πιο παραδοσιακών μας φοβιών, της αναζήτησης εξιλαστήριων θυμάτων για τα προβλήματα της εποχής, της επίρριψης κατηγοριών στον πολιτικό αντίπαλο, της κατασκευής ενόχων. Αυτός ο εθνικισμός, οδεύει νομοτελειακά σε αποτυχημένες, αδιέξοδες πολιτικές. Γιατί και τα προβλήματα δεν θα αντιμετωπιστούν ποτέ με μια παρόμοια αντίληψη και πρακτική και θα οξυνθούν περαιτέρω οι αντιθέσεις, κάνοντας πολύ πιο δύσκολη την προσπάθεια για την ενότητα λαών και πολιτών, στο εγχείρημα του εξανθρωπισμού της παγκοσμιοποίησης.

Η άλλη, ταυτίζεται με την ανάδειξη των καλύτερων στοιχείων του κάθε λαού, την ουσιαστική προσφορά και συμμετοχή στην ευρωπαϊκή και διεθνή κοινότητα, την αλληλεγγύη με τον πολίτη σε κάθε γωνιά του κόσμου, είτε είναι πρόσφυγας είτε πολίτης σε αναπτυσσόμενη χώρα, και μαζί, με την αναζήτηση της πολιτικής της ελπίδας, που συνδυάζει γνώσεις, εμπειρίες και θετικές παραδόσεις κάθε λαού για την εμπεδωση της συνεργασίας, απέναντι στα μεγάλα, παγκόσμια πια, προβλήματα.

Η μία πολιτική, είναι του αυτοαποκλεισμού, της απομόνωσης, του ρατσισμού,

η άλλη, της δυναμικής συμμετοχής, συνεργασίας και αλληλεγγύης πέραν των συνόρων.

Κοντολογίς, για να υπάρξει αλλαγή σε παγκόσμιο επίπεδο, μια ουσιαστική παγκόσμια επανάσταση, απαιτείται παράλληλα να δρούμε εθνικά και τοπικά, αναδεικνύοντας με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο αρχές, αξίες, ιδανικά. Έτσι συμβάλλουμε σε μια παγκόσμια αλλαγή. Ετσι αναλαμβάνουμε εντέλει τις ευθύνες μας.

Και οι ευθύνες μας γίνονται ακόμη μεγαλύτερες, όσο γίνεται περισσότερο φανερό ότι, τα έθνη που θα αντέξουν τις παγκόσμιες αλλαγές, είναι εκείνα που θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν τις προκλήσεις ως ευκαιρίες – όπως π.χ. λόγω της κλιματικής αλλαγής να περάσουν στην εποχή της πράσινης ανάπτυξης και του νέου αναπτυξιακού και κοινωνικού μοντέλου που αυτό συνεπάγεται – είναι εκείνα τα έθνη που έχουν βαθύτερες δομές δημοκρατίας, ανοιχτής παιδείας, όπου συμμετέχουν οι πολίτες, που συμβάλλουν δημιουργικά και απολαμβάνουν των δικαιωμάτων τους αλλά και αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους έναντι της κοινωνίας.

Συμπερασματικά: η Ελλάδα, είτε θα οικοδομήσει ένα κράτος που θα μπορεί να αντιμετωπίσει επαρκώς αυτές τις παγκόσμιες προκλήσεις και θα συμβάλλει εποικοδομητικά σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο – από το προσφυγικό στη γειτονιά μας, μέχρι την πράσινη αναπτυξιακή μας προοπτική μέσα από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας-, είτε θα βολοδέρνει σε μια κατάσταση παρακμάζουσα και επικίνδυνη για τους πολίτες, μιας και οι γύρω απειλές θα βρουν τη χώρα χωρίς άμυνες και χωρίς συγκροτημένες εσωτερικές δυνάμεις.

Είναι απαραίτητη μια λειτουργική δημοκρατία, με διαδικασίες που εγγυώνται τη διαφάνεια, την κοινωνική λογοδοσία, την αξιοκρατία, την προσήλωση στο κοινό καλό. Όλα όσα δηλαδή, αποτελούν εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις για τη διασφάλιση της συμμετοχής του πολίτη, την αυτόβουλη δράση του, τη σιγουριά και ασφάλειά του, την εμπιστοσύνη του στην πολιτεία και τις δυνατότητες της πατρίδας μας.

Εντέλει, αυτό που λείπει σήμερα και όμως αποτελεί συστατικό στοιχείο μιας μεγάλης ριζοσπαστικής στροφής, είναι να αποκτήσουμε ξανά αυτοπεποίθηση στις δυνάμεις μας.

Στις δυνάμεις του απανταχού Ελληνισμού. Στις δυνατότητες που έχουν – και όντως έχουν – η χώρα και ο λαός μας.

Δεν υπάρχει λόγος να επικαλούμαστε ανούσια το ένδοξο παρελθόν μας ως αποκούμπι, αλλά υπάρχει απόλυτη ανάγκη να χτίσουμε ένα σεβαστό από όλους παρόν, που θα μας οδηγήσει με σιγουριά σε ένα βιώσιμο και αξιοζήλευτο μέλλον, αξιοποιώντας ό,τι καλύτερο έχουμε σε παραδόσεις, φυσικό περιβάλλον και ανθρώπινο δυναμικό.

Και να οικοδομήσουμε, ενσωματώνοντας ιδέες και καλές πρακτικές, από παντού, χωρίς φόβο, από όλον τον πλανήτη, όπως και ανθρώπους που έχουν τη βούληση να σεβαστούν τις δημοκρατικές μας αρχές και παραδόσεις – γιατί εμείς πρώτοι θα τις σεβόμαστε.

Μόνο έτσι η Ελλάδα θα μπορεί να στέκεται στα δικά της πόδια, με αυτονομία και αυτοδυναμία, μόνο έτσι θα ανακτήσει αξιοπιστία, μόνο έτσι θα ξαναγίνει σοβαρός παίκτης σε μια γειτονιά που φλέγεται από συγκρούσεις αλλά αναζητά εναλλακτικές προοδευτικές λύσεις.

28. Είναι προφανές πλέον, ότι αποτελεί αδήριτη ανάγκη τόσο η εκ βάθρων ανασύνταξη του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, όσο και του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του.

29. Ο αυτοπροσδιορισμός του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, όπως αυτός προκύπτει από την Ιδρυτική Διακήρυξη, είναι απολύτως επαρκής.

Αναδεικνύει δε και την οριοθέτησή μας έναντι όλων.

Η οριοθέτηση και η διακριτική ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, δεν οδηγούν σε κατακερματισμό, αντιθέτως ενδυναμώνουν το περιεχόμενο της ενότητας του προοδευτικού Κινήματος.

Οι εξειδικεύσεις και επεξεργασίες που πράγματι είναι αναγκαίες στο επίπεδο των πολιτικών θέσεων του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, δεν ακυρώνουν αυτήν την πραγματικότητα.

Όμως αυτές μπορούν να γίνουν όχι με άνωθεν εντολές ή κείμενα.

Αλλά ζωντανά, μέσα από μια πολιτιστική διαδικασία διαλόγου με σεβασμό στην άποψη, στον πόνο και στην ελπίδα του κάθε πολίτη της χώρας.

Μέσα από μορφωτικές διαδικασίες, όπου ο καθένας φέρνει τον πλούτο της γνώσης και της εμπειρίας της ζωής του.

Μιας διαδικασίας αυτομόρφωσης της κοινωνίας μας, για τα αίτια των προβλημάτων αλλά και τις πιθανές επιλογές, δυνατότητες και συλλογικές προσεγγίσεις και πρωτοβουλίες μας.

30. Ο επικοινωνιακός μας λόγος και η γενικότερη πολιτική μας δράση, απαιτούν μια άλλη διάσταση στην πράξη. Όχι συμβατική. Ούτε της τρέχουσας μόδας ή των τάσεων που προβάλλουν τα μίντια. Αλλά με μια ουσιαστική, παιδευτική διαδικασία.

Και η οργάνωσή μας, πρέπει να ακολουθήσει αυτή τη διαδικασία, να υπηρετήσει αυτές τις πολιτικές προτεραιότητες και όχι το αντίστροφο.

31. Η οργανωτική μας συγκρότηση με βάση τις αρχές της Αυτοοργάνωσης, απέδωσε αξιοσημείωτα αποτελέσματα.

Και μάλιστα, χωρίς άνωθεν παρεμβάσεις αλλά μόνο με βοήθεια όπου χρειάστηκε.

32. Ωστόσο, αν και το ΚΙΝΗΜΑ είναι η μοναδική ίσως πολιτική δύναμη που διαθέτει παρόμοιες οργανώσεις που λειτουργούν στις περισσότερες περιοχές της χώρας, εντούτοις, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την οργανωτική του συγκρότηση σε όλες τις περιοχές.

33. Πρέπει να αξιολογηθεί το ότι, σε κάποιες από τις περιοχές αυτές, ενώ το ΚΙΝΗΜΑ διαθέτει πολυπληθείς Πυρήνες, αυτοί δεν κατέστη δυνατόν να συγκροτηθούν σε Δημοτικές Ομάδες Πρωτοβουλίας.

34. Σήμερα, μετά από όσα μεσολάβησαν, με την εμπειρία που αποκτήθηκε και κυρίως, δεδομένων των συνθηκών που επικρατούν και εισάγουν νέες παραμέτρους, τις οποίες οφείλουμε να λάβουμε υπόψη, υπάρχει ανάγκη επανακαθορισμού τόσο σε πολιτικό όσο και σε οργανωτικό επίπεδο.

Με έμφαση, στη διακριτή πολιτική δράση και την αποτελεσματικότητα. Με εξωστρεφή αντίληψη και πολιτικό πρόσημο ακόμη και στην οργανωτική μας δουλειά. Και οι Οργανώσεις μας, θα πρέπει να δρουν με συγκεκριμένο σχέδιο στόχων, χρονοδιάγραμμα και αξιολόγηση.

35. Η κρίση, είναι προφανές ότι, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τη δική μας πορεία. Γι” αυτό και δεν θα είναι γραμμική. Θα έχει πολλές διακυμάνσεις, αλλά εντέλει θα κριθεί από τη δική μας συνέπεια στις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά μας. Αλλά και από τη συνέπεια στην επεκφρασμένη αρχή, να γίνουμε έμεις πρώτα η αλλαγή που επαγγελλόμαστε.

36. Αυτή η συνέπεια, έχουμε υποχρέωση να διακρίνει το σύνολο του πολιτικού μας λόγου και της δράσης μας.

37. Σήμερα, πολλοί μιλούν για δικαίωση των επιλογών της περιόδου 2009-2011. Και πράγματι, οι βασικές επιλογές εκείνης της περιόδου έχουν δικαιωθεί. Όχι επειδή και η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ακολούθησαν αυτές τις επιλογές, αλλά γιατί απεδείχθη πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή εκείνη την ώρα.

Ωστόσο, το γεγονός αυτό, δεν σημαίνει και δικαίωση της πολιτικής των κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου. Γιατί η πολιτική εκείνη, υπερέβη τα όρια των δεσμεύσεων του μνημονίου.

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, ξεκίνησε με προοδευτική – μεταρρυθμιστική δυναμική. Η ανάγκη μιας βίαιης προσαρμογής, ήρθε ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα απουσίας επί πολλά χρόνια – και ειδικότερα την περίοδο 2004-2009 της ΝΔ – της παραμικρής έστω αντίδρασης στην πελατειακή διαχείριση του ελληνικού κράτους και του δημόσιου πλούτου.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, είχε στον πυρήνα της τη μεταρρυθμιστική πολιτική, που υλοποιήθηκε με μεγάλο κόπο και προσπάθεια – παρά τις αντίξοες συνθήκες εκείνης της περιόδου.

Η μονοδιάστατη προεκλογική πολιτική των Κυβερνήσεων Σαμαρά – Βενιζέλου και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ γύρω από το μνημόνιο, τους στέρησε οποιοδήποτε σοβαρό προγραμματισμό για βαθιές τομές στη χώρα.

Αντίθετα, η πολιτική των κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου (και χωρίς καν να έχει ολοκληρωθεί), βοήθησε τη χώρα να μπορεί να αντέχει τις αλλοπρόσαλλες και αδιέξοδες επιλογές των κυβερνήσεων που ακολούθησαν και επίσης, να απαλλάξει τον Ελληνικό λαό από ένα μεγάλο οικονομικό βάρος, λόγω των οφελειών που προέκυψαν από εκείνη τη μεταρρυθμιστική πολιτική για το δημόσιο ταμείο – το οποίο απαλλάχθηκε από βάρη, που πλήρωναν οι πολίτες αλλά απολάμβαναν πάσης φύσεως συμφέροντα.

38. Δικαίωση της πολιτικής των κυβερνήσεων Παπανδρέου, δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από την συλλογική μας απόφαση, ως πολιτικό σύστημα και κοινωνία, να αλλάξουμε εκ βάθρων τη χώρα. Με όρους αληθείας και, για ό,τι αφορά τις ιδρυτικές μας δεσμεύσεις, με προοδευτικό πρόσημο.

Από τη συνέπειά μας σε αυτόν τον στρατηγικό στόχο θα κριθούμε.

Γιατί η δικαίωση, δεν μπορεί να αφορά εμάς, αλλά τον Ελληνικό λαό στο σύνολό του.

Με αυτά τα δεδομένα,

39. Η δυνατότητα προσφοράς του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, είναι άμεσα συναρτημένη με την ικανότητα όλων μας και του καθενός χωριστά, να ανταποκριθούμε σε δυο προκλήσεις:

Να αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά ιδεολογικά και πολιτικά πλεονεκτήματα της ριζοσπαστικής μας αντίληψης, που μπορούν να κάνουν τη διαφορά σε σχέση με τους άλλους φορείς του χώρου.

Να γίνουμε ένας πολιτικός φορέας πρότυπο, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, σε ό,τι αφορά τις ιδέες, τις πολιτικές προτάσεις, τη δομή και τη λειτουργία.

Πιο συγκεκριμένα, αξίζει να επικεντρωθούμε κατά προτεραιότητα στα εξής:

Α. Να παράξουμε καινούργιες ιδέες για την προοδευτική ατζέντα.

– Να συνεισφέρουμε σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο στην αναζήτηση μιας σύγχρονης ταυτότητας για την προοδευτική και μεταρρυθμιστική αριστερά.

Τα παραδοσιακά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη έχουν ενσωματώσει πολιτικές και πρακτικές της συντήρησης, ακόμη και του νεοφιλελευθερισμού, με αποτέλεσμα να χάνουν έδαφος.

Τα υπόλοιπα αριστερά «new look» ή καινούργια δήθεν αντισυστημικά κόμματα, χαρακτηρίζονται συχνά απο ένα μίγμα παλαιοκομμουνιστικής αντίληψης, λαϊκισμού και ανέξοδου εθνικισμού.

Διακριτή είναι και η διαφορά μεταξύ ουσιαστικών αντισυστημικών πολιτικών επιλογών και δήθεν αντισυμβατικών επικοινωνιακών συμπεριφορών.

Το ΚΙΝΗΜΑ προτείνει έναν συνεκτικό προοδευτικό λόγο που μπορεί να εμπνεύσει, συνδέοντας την παράδοση με το μέλλον, μέσα από μια ρεαλιστική αλλά καινοτόμο αφήγηση.

Οι καινούργιες ιδέες για την προοδευτική ατζέντα είναι χρήσιμες για την ελληνική αριστερά, την ευρωπαϊκή αριστερά, τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Απαιτούν σοβαρή κατανόηση των νέων διεθνών συνθηκών, της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού, της αλληλεξάρτησης των οικονομιών μας, καθώς και των νέων προκλήσεων που εχουν παγκόσμιο και όχι τοπικό ή εθνικό χαρακτήρα, όπως για παράδειγμα, της λειτουργίας της Δημοκρατίας, της κλιματικής αλλαγής ή της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008.

Πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση θα υπάρξουν εντός και εκτός των συνόρων της χώρας.

Είναι σαφές, ότι μιλώντας για καινούργιες ιδέες εννοούμε τη σύζευξη ενός πολιτικού οράματος που συγκρούεται με τα κακώς κείμενα, τα κατεστημένα και αξιοποιεί τη γνώση, την τεχνογνωσία, τις προτάσεις τεχνοκρατικού τύπου, προτάσεις που παράγουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό δεξαμενές σκέψης και ο Ελληνισμός της Διασποράς – αλλά δεν αρκούμαστε σε αυτές.

Γιατί, μιλούμε για ιδέες πολιτικές, που κατευθύνουν τον τεχνοκράτη να αναζητήσει νέες προτάσεις που να κάνουν πράξη τις αρχές μας, τις αξίες μας, τα ιδανικά μας και όχι το αντίθετο. Ήδη έχουμε αποδείξει ότι αυτή η σύζευξη είναι εφικτή.

Πρόκειται για μια διαδικασία δημιουργική, δημοκρατική και προοδευτική, που θέτει την πολιτική στην υπηρεσία του πολίτη.

– Είναι πλέον ευρύτερα αποδεκτό ότι, με πρωτοβουλία δική μας, προωθήθηκαν σημαντικές καινοτομίες που αργότερα υιοθετήθηκαν από στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με στόχο τη δημοκρατική συμμετοχή, τη διαφάνεια, τη διαβούλευση, τη λογοδοσία, την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, την επιμόρφωση, με στόχο πάντα την ουσιαστική δύναμη της γνώσης του πολίτη στην άσκηση των καθηκόντων/δικαιωμάτων του, τη συνεργασία με ΜΚΟ και φορείς της κοινωνίας των πολιτών, την ένταξη μεταναστών/προσφύγων και άλλων ομάδων, τη δημιουργική σύμπραξη με τους κοινωνικούς εταίρους.

Μπορούν να γίνουν πολύ περισσότερα, αξιοποιώντας ιδέες και εμπειρίες των μελών μας και συνεργαζόμενων φορέων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αλλά και καινοτομίες στο επίπεδο της τεχνολογίας, πάντα με στόχο την ενδυνάμωση της φωνής του πολίτη, την προώθηση του δημοσίου συμφέροντος, τις συλλογικές διαδικασίες εξεύρεσης λύσεων, με στόχο την καλλιέργεια μιας ουσιαστικής σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ πολίτη/πολιτικής.

Το ΚΙΝΗΜΑ μας αυτόν τον στόχο έχει.

– Αποτελεί μεγάλη πρόκληση να αναδείξουμε με σαφήνεια μία τελείως διαφορετική φιλοσοφία σε σχέση με τον λαϊκιστικό αριστερισμό, τον αυταρχικό ή εθνικιστικό τρόπο λειτουργίας της αριστεράς, καθώς και την πελατειακή λογική (νομής και ελέγχου της εξουσίας). Δηλαδή, να αναδείξουμε την αντίθεσή μας με πολιτικές που τελικά καλλιεργούν την πόλωση, αναπαράγουν αδιέξοδα, αναζητούν εξιλαστήρια θύματα αντί λύσεων και προάγουν τη βία στην πολιτική ζωή του τόπου.

Για την επιτυχία της προσπάθειας αυτής, οφείλουμε να προσεγγίσουμε και να συνεργαστούμε με ευρύτερες δυνάμεις της κοινωνίας, ΜΚΟ, κινήσεις, δίκτυα, σε μια λογική ουσιαστικής πολιτικής και όχι στενά εκλογικής σύμπραξης.

Β. Να σχεδιάσουμε ένα νέο όραμα για την Ελλαδα («Re-branding Greece»). Προτάσσοντας ένα ολιστικό αναπτυξιακό σχέδιο που θα αναδείξει μια άλλη εικόνα της χώρας και θα δώσει προοπτική.

– Η κρίση δημιούργησε διεθνώς μια πολύ αρνητική εικόνα για την Ελλάδα, με επιπτώσεις στις προσπάθειες ανάκαμψής της.

Παράλληλα, η επικέντρωση στη, με σχηματικό τρόπο, αντιπαράθεση «μνημόνιο- αντιμνημόνιο», δεν επέτρεψε τη δημιουργία ενός συνεκτικού σχεδίου για το μέλλον που να λαμβάνει υπόψη τις καταιγιστικές εξελίξεις στον κόσμο, την Ευρώπη και τη γειτονιά μας.

– Το αναπτυξιακό αυτό σχέδιο, για να έχει προοδευτικό χαρακτήρα, πρέπει να είναι ολιστικό, ώστε να λαμβάνονται υπόψη οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις, οι κοινωνικές παράμετροι, τα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα, η ποιότητα ζωής. Και βεβαίως, να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά οι επιπτώσεις που ήρθαν ως αποτέλεσμα της κρίσης και άλλαξαν άρδην τα κοινωνικά δεδομένα.

Θα πρέπει να προσδιορίζει και να αποσαφηνίζει τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, να αναδεικνύει αυτά που θεωρούμε θετικά πρότυπα.

– Η πρόταση που έχει αρχίσει να επεξεργάζεται το ΚΙΝΗΜΑ για ένα δικό μας «ελληνικό σχέδιο», μπορεί να εμπλουτισθεί με την αξιοποίηση της υπάρχουσας ελληνικής και Ευρωπαϊκής εμπειρίας.

Το Ελληνικό Σχέδιο χρειάζεται να διατυπωθεί έτσι ώστε να αναδεικνύει τις δικές μας προτεραιότητες. Με νέα γλώσσα και με στοιχεία διαφορετικής πολιτικής κουλτούρας.

Όταν όλοι οι άλλοι αναλώνονται στα μικροπολιτικά ζητήματα που υπαγορεύει το υπάρχον μιντιακό κατεστημένο, εμείς οφείλουμε να δουλεύουμε για τα ουσιαστικά ζητήματα.

– Στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να αξιολογήσουμε προσεκτικά και την τελευταία συμφωνία με τους δανειστές.

– Η συζήτηση αυτή, που αποτελεί και στρατηγικής σημασίας ζήτημα για το ΚΙΝΗΜΑ, μπορεί και πρέπει να γίνει με αναφορά στο ακόλουθο πλαίσιο:

Τι Ελλάδα θέλουμε τα επόμενα 15-20 χρόνια και τι δεν θέλουμε να είναι;

Τι ΚΙΝΗΜΑ θέλουμε που να μπορεί να υπηρετήσει αυτόν τον στόχο και τι δεν θέλουμε να είναι το ΚΙΝΗΜΑ;

Ποια κατεστημένα, ποιες κατεστημένες δομές, ποιες συμβατικές πρακτικές, σε τοπικό και εθνικό επίπεδο εμποδίζουν την απελευθέρωση και αξιοποίηση παραγωγικών δυνάμεων, βάζουν φρένο για μια Ελλάδα που προσελκύει τον καθέναν (Έλληνα και μη) να επενδύσει για το μέλλον του;

Τι παραδόσεις αφήνουμε πίσω και τι διαφυλάττουμε ως πολύτιμη εμπειρία για την αυριανή Ελλάδα;

Γ. Ζωντανή σύνδεση με τη νέα γενιά, αλλά και τους νέους που έφυγαν από την Ελλάδα.

Τα τελευταία χρόνια, με την ανεργία των νέων να πλησιάζει το 50%, με την έλλειψη προοπτικής, αξιοκρατικής αξιολόγησης και ουσιαστικής σταδιοδρομίας, πολλοί ταλαντούχοι νέοι έφυγαν για το εξωτερικό. Ενδιαφέρονται όμως για την Ελλάδα και παράλληλα, θα είχαν πολλά να προτείνουν μέσα από την εμπειρία τους σε άλλες κοινωνίες.

Η διασπορά ελπίζει, οραματίζεται, γνωρίζει τις δυσκολίες αλλά και τις δυνατότητες της Ελλάδας και του Ελληνισμού.

Με την αξιοποίηση νέων τεχνολογιών, ένα τέτοιο δίκτυο, θα μπορούσε να είναι βασικός πυλώνας του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ.

Οι νέοι μας, θα μας δείξουν το δρόμο προς το μέλλον. Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς αυτούς. Και γι” αυτό, θα πρέπει να έχουν την απόλυτη και χωρίς αιρέσεις στήριξή μας. Πρέπει να αποτελέσουν την εμπροσθοφυλακή μας. Πολύτιμη δύναμη πολιτικής κρούσης.

Δ. Να καταστεί προφανές το κοινωνικό πρόσημο των πολιτικών μας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την οριστική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των πολιτών στην υγεία, την παιδεία, τη δια βίου εκπαίδευση, την κοινωνική ασφάλιση, την πρόνοια. Σε όλα τα μέτωπα που κρίνεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Να διαμορφώσουμε τις δυνατότητες για την αντιμετώπιση και σταδιακά, άρση των ανισοτήτων που επέφερε η κρίση.

Και πριν από οτιδήποτε άλλο, να διαμορφώσουμε ένα πλαίσιο πολιτικών ικανών να προσφέρουν μια «δεύτερη ευκαιρία» σε κάθε συμπολίτη μας που επλήγη από την κρίση.

Αυτά αποτελούν πρώτης προτεραιότητας ζητήματα για το ΚΙΝΗΜΑ, που θα προσδιορίσουν και την επιτυχία του εγχειρήματος της οριστικής αλλαγής σελίδας για τη χώρα.

Οι αριθμοί, έχουμε χρέος να προσλάβουν ανθρώπινη διάσταση.

Ε. Ο πολιτικός λόγος και η συντηρητική πρακτική των κυρίαρχων σήμερα πολιτικών δυνάμεων, όπως αυτές προέκυψαν σε αυτή τη μεταβατική αρχιτεκτονική του πολιτικού συστήματος, αρχιτεκτονική που επιβεβαιώνει τον πολιτισμικό και πολιτικό χαρακτήρα της κρίσης, μαζί με την πεπερασμένη τους δυναμική και τον αδιέξοδο χαρακτήρα τους, έχουν οδηγήσει την κοινωνία, σε κατάσταση άμυνας, με μοναδικό στόχο την προσωπική και όχι συλλογική στάση απέναντι στις σύνθετες απαιτήσεις της καθημερινότητας αλλά και των μείζονων ζητημάτων.

Δυστυχώς, αυτή η κατάσταση, επιβεβαιώνει τα τραγικά αποτελέσματα της δήθεν φιλολαϊκής πολιτικής της δεξιάς και αριστερής συντήρησης.

Το ΚΙΝΗΜΑ πιστεύει ότι, αυτή η πραγματικότητα που δεν αρμόζει σε κανέναν άνθρωπο, μπορεί να ανατραπεί.

Ο φόβος για το αύριο και η απαισιοδοξία, πρέπει και μπορεί να δώσουν τη θέση τους σε μια δημιουργική προσπάθεια συλλογικής ανάταξης.

Οι Έλληνες μπορούν, η Ελλάδα μπορεί.

Δεν πρόκειται για μια φράση – σύνθημα, άνευ περιεχομένου. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι, όταν τέθηκαν στόχοι και διαμορφώθηκε στρατηγική, υπήρξαν εθνικά ωφέλιμα αποτελέσματα, για ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία, για κάθε Έλληνα.

Μια προϋπόθεση μπορεί να υπάρχει: η οικοδόμηση κλίματος εμποστοσύνης στον Ελληνικό λαό. Στις δυνατότητές του, στη δυνατότητα αξιοποίησης των μεγάλων συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, του φυσικού μας πλούτου, των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού.

Και πάντα με προσήλωση στην υπεράσπιση του εθνικού και δημόσιου συμφέροντος.

Έτσι, οι Έλληνες θα αισθανθούν ως δική τους υπόθεση τη μετάβασή μας σε ένα καλύτερο και βιώσιμο μέλλον, με αξιοπρέπεια για όλους, με πολλαπλές δυνατότητες για τους νέους μας.

Και θα κάνουν συνειδητά πράξη, την άλλη μεγάλη προϋπόθεση, αυτή της συμμετοχής τους στην εθνική προσπάθεια.

ΣΤ. Το ΚΙΝΗΜΑ, αν και μικρό κόμμα, πρέπει να έχει πρωτοποριακή δομή και τρόπο λειτουργίας.

Καταρχήν να έχει τα αυτονόητα που έχουν σήμερα τα πιο προωθημένα κόμματα εντός και εκτός Ευρώπης.

Δηλαδή, ουσιαστική συμμετοχή των γυναικών στη λειτουργία και την εικόνα του, πέρα από την ποσόστωση.

Ουσιαστική συμμετοχή των νέων στη λειτουργία και την εικόνα του σε μια λογική, όχι μόνο συνύπαρξης, αλλά γόνιμης συνεργασίας των γενεών. Δεν πρέπει ούτε να αναπαράγουμε τον αποκλεισμό των νέων που βλέπει κανείς συχνά στην ελληνική κοινωνία, ούτε όμως να ενθαρρύνουμε μια ανταγωνιστική σχέση μεταξύ γενεών.

Ουσιαστική συμμετοχή στη λειτουργία και στην εικόνα του, των μειονοτήτων. Το πετύχαμε κάπως με τους μετανάστες, αλλά χρειάζονται πολλά βήματα ακόμα.

– Παράλληλα με τις κλασσικές μορφές λήψης αποφάσεων, χρειάζονται και ευέλικτα σχήματα, που να προωθούν αποτελεσματικά τις προτεραιότητές μας ώστε να μην αναπαράγουμε τη γραφειοκρατική λειτουργία μεγαλύτερων κομμάτων. Οι ομάδες αυτές μπορεί να ορίζονται για ορισμένο διάστημα, με σκοπό να επιτελέσουν συγκεκριμένο έργο που θα αξιολογείται και θα κρίνεται.

– Η σύνθεση ενός παραδοσιακού και ενός πρωτοποριακού τρόπου λειτουργίας θα συμβάλει να αναβαθμίσουμε την εικόνα μας, να προσελκύσουμε άλλες ομάδες ανθρώπων, να είμαστε χρήσιμοι στη χώρα και στο χώρο, ανεξάρτητα από το μέγεθός μας.

Το ΚΙΝΗΜΑ, αξίζει να αναδειχθεί και εκτός συνόρων ως ένα πρότυπο, σύγχρονο κόμμα.

Σήμερα, δεν κάνουμε παρά μόνον την αρχή για αυτήν την πορεία. Οι εμπειρίες από την πρώτη περίοδο λειτουργίας μας, είναι ιδιαίτερα χρήσιμες.

40. Την τελευταία περίοδο, αυτή που μεσολάβησε από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, έγιναν αρκετές συζητήσεις και αναλύθηκαν σε μεγάλο βαθμό οι λόγοι που δεν μας επέτρεψαν να δώσουμε το παρόν. Λόγοι πολιτικοί, οργανωτικοί, οικονομικοί.

Όλοι οι παράγοντες που μας οδήγησαν σε αυτή την απόφαση, θα πρέπει να συζητηθούν και στην πορεία, με εμπροσθοβαρές πρόσημο, με τρόπο που να συμβάλει θετικά στην περαιτέρω προσπάθειά μας. Οφείλουμε να αναλύσουμε τα δεδομένα, αναζητώντας τα ουσιώδη, χωρίς φημολογίες και σεναριολογίες.

Δεν υπάρχει τίποτα κάτω από το τραπέζι, ούτε κάτι που να κινείται σε υπόγειες διαδρομές. Όλα υπάρχουν και κινούνται στο φως της ημέρας. Δυνατότητες ή αδυναμίες, πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα, όλα είναι γνωστά, για όλα απαιτείται διάλογος, αλλά δεν δικαιολογείται οποιαδήποτε καταφυγή σε φήμες και σε αλλότρια σενάρια.

41. Η μοναδική ουσιαστική απάντηση σε όλα αυτά τα ζητήματα που μας αφορούν, μπορεί να έρθει μόνον από την πολιτική μας λειτουργία – στην κοινωνία, με την κοινωνία.

Ο οργανωτισμός, σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαία, δεν προσφέρει λύσεις. Είναι δεδομένο ότι, απαιτείται ένα αξιόμαχο πολιτικά οργανωτικό σχήμα, αλλά η λειτουργία του δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική και επιμορφωτική. Η οργάνωση του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, δεν μπορεί να παρουσιάζει χαρακτηριστικά γραφειοκρατίας, αλλά να αποτελεί πεδίο αναζήτησης ιδεών και προοδευτικών θέσεων και προτάσεων, που με τη σειρά τους να αποτελούν μέρος της λύσης του ζητήματος που αντιμετωπίζουν η χώρα και η κοινωνία, όχι μέρος του προβλήματος.

42. Την τελευταία περίοδο, υπήρξε μια γόνιμη ανταλλαγή απόψεων για την πορεία του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ. Από αυτόν τον προβληματισμό, έχουν προκύψει ορισμένα συμπεράσματα τα οποία θα λάβουν τη μορφή αποφάσεων που θα κληθούμε όλοι να υλοποιήσουμε την επόμενη περίοδο.

43. Σε αυτό το πλαίσιο,

Με απόφαση του Προέδρου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ:

– Ανοίγουν οι διαδικασίες που θα μας οδηγήσουν σε Προγραμματικό Συνέδριο, στα τέλη του πρώτου εξαμήνου του 2016. Για το λόγο αυτό, θα πραγματοποιηθεί ανοιχτός προσυνεδριακός διάλογος σε περιφερειακό και κεντρικό επίπεδο καθώς και στις Οργανώσεις του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, με βάση την Ιδρυτική μας Διακήρυξη, το πλαίσιο που παρατίθεται για το ΚΙΝΗΜΑ και το δικύβευμα που καλείται να φέρει σε πέρας, όπως και τα κείμενα που θα ακολουθήσουν. Σημειώνεται ότι, αποτελεί ιδρυτική μας δέσμευση πως για όλα τα πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα, οι αποφάσεις θα είναι συλλογικές.

– Ολοκληρώνεται μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου, η συγκρότηση της Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου.

– Ο χρόνος διεξαγωγής του 1ου Συνεδρίου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, θα αποφασιστεί στο Προγραμματικό Συνέδριο, με γνώμονα, την αξιολόγηση της γενικότερης πορείας μας, αλλά και της πορείας της χώρας.

– Αρχίζει η συγκρότηση Δικτύων: Νέων, Γυναικών, Επιστημονικών και Εργασιακών Χώρων, Απόδημου Ελληνισμού, Μεταναστών/Προσφύγων κλπ.

Τέλος,

– Τις επόμενες ημέρες, θα ανακοινωθούν οι αποφάσεις για την οργανωτικά δομή του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ που θα μας οδηγήσει στο 1ο Συνέδριο και για τη σύνθεση προσωρινών οργάνων.

Read Full Post »

ΑΛΕΚΟΣ ΣΤΑΜΟΥ

Το 3ο μνημόνιο ψηφίστηκε. Τα νομοσχέδια εξειδίκευσης της ζοφερής πραγματικότητας έρχονται με ταχύτατο ρυθμό.
Η Ελλάδα για τρία ακόμα χρόνια στην εντατική.
Οι άλλες χώρες με τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα έχουν ήδη αποσυνδεθεί από τις μάσκες οξυγόνου και κάνουν τα πρώτα δειλά βήματα προς την κανονικότητα.
Είναι οι χώρες εκείνες που έκαναν χρήση με τον καλύτερο τρόπο του μηχανισμού στήριξης που η Ελλάδα απαίτησε και χτίστηκε το 2010 για να αποφευχθούν χρεοκοπίες κρατών στην Ε.Ε.
Είναι οι χώρες και οι λαοί που κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την επώδυνη πραγματικότητα με όρους πολιτικής, με όρους σοβαρότητας, με όρους αλήθειας και αυτογνωσίας, με όρους συνοχής και στοιχειώδους συνεννόησης του πολιτικού προσωπικού στα αυτονόητα.
Αν πρέπει να γίνει κάποτε μια εξεταστική σοβαρή θα πρέπει να είναι αυτή που θα αναζητήσει τις αιτίες και τις ευθύνες για το γεγονός ότι δεν  έχουμε βγει ακόμα από τα μνημόνια.
Η επιλογή του 2010 για την αποφυγή της χρεοκοπίας και την ένταξη στον μηχανισμό στήριξης έχει σήμερα την υπογεγραμμένη έγκριση, με βούλες και σφραγίδες, την απόλυτη παραδοχή του συνόλου σχεδόν των κομμάτων στην Βουλή.
Η μη εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών όμως στην κατεύθυνση του εξορθολογισμού, της διαφάνειας, της στοιχειώδους δικαιοσύνης στην κατανομή βαρών είναι το έγκλημα που συντελείται με τρόπο κυνικό και συνεχόμενο από το 2012 μέχρι σήμερα. Με αποτελέσματα απτά, συγκεκριμένα και ισοπεδωτικά. Και για αυτό υπάρχουν ευθύνες και υπεύθυνοι με ονοματεπώνυμο.
Αλλά υπάρχουν και συνυπεύθυνοι και συνένοχοι. Και αυτοί είμαστε όλοι εμείς που αρνηθήκαμε να δούμε την πραγματικότητα, να ακούσουμε την αλήθεια. Προτιμήσαμε να ζήσουμε το παραμύθι της συνωμοσιολογίας, των μαύρων προβάτων, των εύκολων και ανώδυνων λύσεων, της τζάμπα μαγκιάς, του παλαιοκομματισμού και της λουμπινιάς.
Για να περάσουμε με περισσή ευκολία από τις μούντζες των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα στο χειροκρότημα και την επιβράβευση του τρίτου και χειρότερου μνημονίου.
Σπάνια στην ιστορία των λαών έχει καταγραφεί τέτοιου μεγέθους αυτοεξευτελισμός σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Και αυτό μάλιστα να γίνεται στο όνομα της “εθνικής περηφάνιας” και μιας “αντίστασης” που κάνει την διαδρομή από το ΟΧΙ στο ΝΑΙ με την ταχύτητα και την ευκολία που μόνο η πολιτική ξεδιαντροπιά μπορεί να εφεύρει.
Και τώρα τι;
Θα συνεχίσουμε έτσι; Πηγαίνοντας που; Ποιό είναι το σχέδιο και ποιά η προοπτική;
Που είναι και ποιές είναι οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που παρουσιάζουν και αναφέρονται σε αυτά τα δύο προαπαιτούμενα;
Ακούτε στη Βουλή κάτι πέραν των αλληλοκατηγοριών για το ποιός είναι περισσότερο “μάγκας”, μεγαλύτερος “προδότης”, περισσότερο “καταφερτζής” και καλύτερη “παιχταδούρα”;
Θα συνεχίσουμε έτσι παρακολουθώντας την σύγκρουση στον τοίχο να πλησιάζει για μια ακόμα φορά; Θα συνεχίσουμε να είμαστε θεατές στο θρίλερ που τα θύματα είναι πραγματικά και είμαστε εμείς και κυρίως τα παιδιά μας; Θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε πως η υποχρέωσή μας εξαντλείται στη κριτική και στα μπινελίκια στο διαδίκτυο;
Θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε τους πολίτες ή θα αναλάβουμε την δύσκολη ευθύνη να γίνουμε πραγματικοί πολίτες;
Στο ερώτημα “και τώρα τι;” απάντηση μπορούμε να δώσουμε μόνο εμείς, οι πολίτες. Αρκεί να (ξανα)γίνουμε πολίτες που συμμετέχουμε με λόγο και πράξη αναλαμβάνοντας  όλες τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. 
Πιστεύω ότι για όλους εμάς στο ΚΙΝΗΜΑ αλλά και για κάθε προοδευτικό πολίτη αυτό πρέπει να είναι το ζητούμενο και η προτεραιότητα. Οι εκλογικές αναμετρήσεις είναι κρίσιμες αλλά είναι μια στιγμή στο χρόνο. Στο διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο εκλογές χτίζονται ή αποδομούνται, καρποφορούν ή χάνονται, συλλογικές συνειδήσεις και προοπτικές.
Την ουσιαστική ενότητα των  προοδευτικών πολιτών μπορούμε να την χτίσουμε στην πράξη, στον δρόμο, στην γειτονιά και στον δήμο. Με πρωτοβουλίες, με δράσεις και πράξεις μαζί με τους συμπολίτες μας για τα θέματα που καίνε και ισοπεδώνουν. Η πολιτική του γενικού και της θεωρίας των πάντων όταν είναι η μόνη πολιτική παρουσία είναι υπεκφυγή και άλλοθι.
Η πολιτική του συγκεκριμένου σε σχέση με το πρόβλημα, το χώρο και το χρόνο είναι η πολιτική της άμεσης παρέμβασης. Μαζί με τους ανθρώπους που τους αφορά. Είναι η δημοκρατική λύση, είναι ανατρεπτική και δημιουργική.
Και το κυριότερο; Οι πρωτοβουλίες αυτές δεν απαιτούν γενικά επιτελεία και υποδομές και παράτες και μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς. Δεν χρειάζονται αιτήσεις και εγκρίσεις.
Απαιτούν μόνο αυτά που ήδη έχουμε. Προοδευτικό πολιτικό πλαίσιο, δημοκρατική συνείδηση, διάθεση προσφοράς, συμμετοχής και διαλόγου, γνώση του κοινωνικού μας περίγυρου και των προβλημάτων στους χώρους που ζούμε.

Read Full Post »

kinima1Αθήνα, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Προς τα Μέλη και τους Φίλους του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Αγαπητές Φίλες, αγαπητοί Φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

1. Η χώρα οδηγείται στις κάλπες για τρίτη φορά μέσα σε οκτώ μήνες.

Η ευθύνη για την καταστροφική αυτή εξέλιξη, βαραίνει αποκλειστικά τις πολιτικές δυνάμεις και τις κυβερνήσεις που μεσολάβησαν, μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Γιώργου Α. Παπανδρέου.Με σειρά λαθών και αδιέξοδων επιλογών και με μοναδικό γνώμονα την αποφυγή πολιτικού κόστους εκ μέρους τους.

Την ανωριμότητα και την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, πληρώνουμε όλοι σήμερα ακριβά. Η χώρα, η πορεία της οποίας παραμένει αβέβαιη, παρά τη συμφωνία που επετεύχθη πρόσφατα, η Ελληνική κοινωνία που βαρύνεται με πρόσθετο κόστος, από αυτό της κρίσης, ύψους πολλών δεκάδων δις Ευρώ και ιδιαιτέρως οι πιο αδύναμοι οικονομικά συμπολίτες μας.

Οι υποσχέσεις και της δεξιάς και της αριστερής συντήρησης, αποδείχθηκαν ήδη, αδιέξοδες και επιβάρυναν σημαντικά τις θυσίες των Ελλήνων σε πόνο και χρήμα.

Η θέση της χώρας διεθνώς και η αξιοπιστία της υπέστησαν βαρύτατο πλήγμα, η οικονομκή κατάσταση επιβαρύνθηκε σημαντικότατα και οι Έλληνες βίωσαν ό,τι με μεγάλες προσπάθειες καταφέραμε να αποφύγουμε στην αρχή της κρίσης.

Όλα αυτά, αποτέλεσμα των εύκολων λόγων και των φρούδων υποσχέσεων, γέμισαν με πολιτικές αμαρτίες κόμματα που σήμερα πασχίζουν με κάθε τρόπο να καλύψουν αυτές τους τις επιλογές.

Έτσι, με δική τους ευθύνη, διαμορφώνεται ένα πολιτικό και επικοινωνιακό περιβάλλον, που ουδεμία σχέση έχει με τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και του Έλληνικού λαού.

Από το δημόσιο διάλογο απουσιάζει εντελώς κάθε συζήτηση που αφορά το πραγματικό διακύβευμα που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε όλοι. Πολιτικές δυνάμεις και πολίτες.

Αυτό, δηλαδή, που θα έπρεπε να έχει διδάξει όλους μας η κρίση.Την ανάγκη να αλλάξουμε τη χώρα.Απέδειξε η δεξιά συντήρηση, για μια ακόμα φορά, ότι δεν θέλει να αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα. Απέδειξε και η αριστερή συντήρηση, ότι απλά δεν μπορεί.

Σήμερα, που σχεδόν όλοι έχουν κυβερνήσει και πληρώνουν την απρονοησία τους να μην αντιμετωπίσουν τις πραγματικές αιτίες τις κρίσης, αλλά αντιθέτως, ακόμη και να αποδομήσουν σημαντικές μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που έγιναν το 2009-11, το πολιτικό σύστημα της χώρας παραμένει δέσμιο του πελατειασμού και όμηρος μικρών και μεγάλων κατεστημένων και συμφερόντων.

Η συνεύρεσή τους, έχει ως αποτέλεσμα ένα εκρηκτικό πολιτικό και επικοινωνιακό μείγμα, που δυναμιτίζει την όποια προοπτική της χώρας και το μέλλον της Ελληνικής κοινωνίας.

Ένα πολιτικό μείγμα που δηλητηριάζει το πολιτικό περιβάλλον και αποκλείει την έκφραση κάθε νηφάλιας φωνής, επωφελούς για την κοινή μας πορεία.

Ένα πολιτικό μείγμα απαγορευτικό για την αναζήτηση μιας ρεαλιστικής προσέγγισης των πραγματικών προβλημάτων που έχουμε υποχρέωση να αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία και πολιτικό σύστημα.

Το αυτονόητο ως εκ τούτου απουσιάζει – την ώρα μάλιστα, που όλα επιβεβαιώνουν την ανάγκη οικοδόμησης μιας σοβαρής πρότασης διακυβέρνησης της χώρας, που να απαντά στα πραγματικά προβλήματά της.

Μιας προοδευτικής πρότασης διακυβέρνησης που να μεριμνά για την απαλλαγή της χώρας από τα κακώς κείμενα του πελατειακού πολιτικοοικονομικού συστήματος.

Η δεξιά συντήρηση δεν μπόρεσε και η αριστερά έδειξε ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτήν την αδήριτη ανάγκη – ήθελαν ή δεν ήθελαν, ας το απαντήσουν οι ίδιοι. Σημασία έχει ότι, σήμερα βιώνουμε τους πικρούς καρπούς αυτής της πραγματικότητας.

2. Το ΚΙΝΗΜΑ μας, ήταν και παραμένει η μοναδική φωνή που εκφράζει τη μεταρρυθμιστική αριστερά.

Αποδείξαμε ότι, και τη βούληση έχουμε να συγκρουστούμε με τα κακώς κείμενα και μπορούμε να αλλάξουμε τη χώρα.Το διάστημα που μεσολάβησε από τις εκλογές του Ιανουαρίου, έγινε μια μεγάλη προσπάθεια για να συγκροτηθούμε σε ολόκληρη τη χώρα. Τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα σημαντικά, αλλά χρειαζεται περισσότερος χρόνος για ολοκληρωθεί το εγχείρημα. Σημαντικό είναι επίσης και το γεγονός ότι, υιοθετήθηκαν νέες ιδέες για τη συγκρότηση του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, την Αυτοοργάνωση και την ανοιχτή λειτουργία του, αλλά και σε αυτό το πεδίο χρειάζονται ενισχύσεις και συμπληρώσεις.

Στο πολιτικό πεδίο, το ΚΙΝΗΜΑ είναι η μοναδική πολιτική δύναμη, αν και χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, που παραμένει συνεπής στην ανάγκη στήριξης της προσπάθειας της χώρας να ξεπεράσει την κρίση. Προτάσσει το εθνικό και δημόσιο συμφέρον και βάζει πλάτη εντός και εκτός των συνόρων της χώρας, ακόμη και με την ανάληψη πρωτοβουλιών εκ μέρους του Προέδρου του, Γιώργου Α. Παπανδρέου, σε κάθε γωνιά της γης.

Από την πρώτη στιγμή, έθεσε μια και μόνη προϋπόθεση για να προσφέρει τη στήριξή του, την ύπαρξη σχεδίου. Δυστυχώς, απεδείχθη ότι, δεν υπήρχε.

Εδώ και αρκετούς μήνες τονίσαμε την ανάγκη ενός διαλόγου που θα μπορούσε να συμβάλει στον μετασχηματισμό του ευρύτερου προοδευτικού χώρου ώστε να δωθεί μια δυναμική προοπτική στην προώθηση ενός προοδευτικού μεταρρυθμιστικού προγράμματος για τη χώρα. Το ΠΑΣΟΚ, ανταποκρίθηκε προεκλογικά στην πρόσκληση αυτή με όρους που επιβεβαίωσαν τις ιδεολογικές μας διάφορες και δεν έγιναν αποδεκτοί από τα μέλη και τα στελέχη μας.

3. Το ΚΙΝΗΜΑ έδωσε μέχρι τώρα δύο εκλογικές μάχες, του Ιανουαρίου και του Ιουλίου, με το δημοψήφισμα. Και τις έδωσε με αξιοπρέπεια, παρά τα περιοριορισμένα μέσα που διέθετε.

Στη 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αποφασίστηκε ο Πρόεδρος του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ να διερευνήσει τις δυνατότητες συνεργασιών με ευρύτερες δυνάμεις του προοδευτικού χώρου αλλά και το αν υπάρχουν οι απαραίτητες πρακτικές, επικοινωνιακές και πολιτικές προϋποθέσεις που αντικειμενικά επηρεάζουν την εκλογική ετοιμότητα των κομμάτων.

Παράλληλα, διερευνήθηκε κατά πόσο οι δυνάμεις του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ θα δώσουν με τον πλέον συντεταγμένο τρόπο τη μάχη και το αποτέλεσμα ήταν απολύτως ενθαρρυντικό, καθώς όλα τα στελέχη μας χωρίς την παραμικρή εξαίρεση δήλωσαν την αποφασιστικότητα τους να στρατευθούν από όποια θέση στα ψηφοδέλτιά μας και να συμβάλλουν με όλες τους τις δυνάμεις σε αυτήν την προσπάθεια.

Ωστόσο, από πολλούς επισημάνθηκαν δύο σημαντικές παράμετροι:

– Η πρώτη, αφορά το απαγορευτικό για μια αξιοπρεπή συμμετοχή στις εκλογές περιβάλλον λόγω της πολύ σύντομης προεκλογικής περιόδου, των συνθηκών περιορισμού κεφαλαίων που καθιστά πολύ δύσκολη την οικονομική στήριξη από τα μέλη μας και τη μη προβολή των θέσεων μας από τα ΜΜΕ.

Αξίζει ωστόσο να επισημάνουμε, ότι την τελευταία περίοδο, καθώς γινόταν όλο και περισσότερο ορατό το ενδεχόμενο προσφυγής σε εκλογές, τα μέλη και οι φίλοι του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, ανταποκρίθηκαν δυσανάλογα των δυνατοτήτων τους, με τα ασφυκτικά περιθώρια που όλοι βιώνουμε λόγω των μέτρων στις τράπεζες και στήριξαν την όλη προσπάθεια με ιδιαίτερα συγκινητικό τρόπο και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και με πράξεις που δύσκολα συναντά κανείς στις μέρες μας.Για όλη αυτήν την συγκινητική συμμετοχή των μελών και των φίλων του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, αξίζει η δημόσια έκφραση του σεβασμού μας.

– Η δεύτερη, που συνδέεται με την πρώτη, αφορά τον κίνδυνο να ανακοπεί η πολιτική δυναμική του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ με ένα εκλογικό αποτύπωμα, αποτέλεσμα μιας άνισης μάχης, όπου μέσα οικονομικά και μιντιακά απέκλειαν να ακουστούν δυναμικά οι θέσεις μας.Η απάντηση στο δίλλημα, δεν μπορεί παρά να είναι μια απόφαση που να διασφαλίζει τις στρατηγικές στοχεύσεις του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, που συνδέονται και μόνον με την υπηρέτηση του οράματος μας για τη χώρα και την παράταξη. Γι” αυτό αποφασίσαμε να μην συμμετάσχουμε σε αυτές τις εκλογές.

Ήδη, από προχθές το βράδυ, ο Πρόεδος μας, Γιώργος Α. Παπανδρέου, δήλωσε ότι, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε «δυναμώνοντας το ΚΙΝΗΜΑ μας, ώστε να αποτελέσει τον καταλύτη της ανασυγκρότησης του προοδευτικού χώρου, προκειμένου να υπηρετήσουμε αποτελεσματικά και με συνέπεια τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού και της χώρας.»

Καθώς δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για να δώσουμε τη μάχη σε αυτές τις εκλογές, έχουμε χρέος, να προετοιμαστούμε για την επόμενη αναμέτρηση που απ” ό,τι φαίνεται, δεν θα είναι και πολύ μακριά.

Ο αγώνας μας δεν τελείωσε. Το αντίθετο. Αρκεί να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον, όλοι μαζί.Να ανταποκριθούμε στο χρέος μας να συνεχίσουμε.Η πορεία του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ δεν τελείωσε. Το αντίθετο.Βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή .

Αν είμαστε δυνατοί και αποφασισμένοι, αξιολογώντας και τις αλλαγές που χρειάζονται για οργανωθούμε ακόμα πιο αποτελεσματικά, είναι βέβαιο ότι θα δώσουμε την επόμενη εκλογική μάχη με τις προϋποθέσεις που μας αξίζουν, που αξίζουν στο ΚΙΝΗΜΑ, στις αρχές και τις αξίες μας, στα ιδανικά μας, στην πολιτική μας πρόταση για τη χώρα και τους Έλληνες.

Για το λόγο αυτό, τις επόμενες ημέρες, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που διετύπωσε ήδη ο Πρόεδρος, αμέσως μετά την απόφαση για τη μη συμμετοχή στις εκλογές, θα ανακοινωθούν από τον ίδιο, όλες οι αναγκαίες αποφάσεις με τις οποίες,

θα ολοκληρώσουμε τη οργανωτική μας κάλυψη σε ολόκληρη τη χώρα, θα οργανωθούμε καλύτερα κεντρικά και περιφερειακά,θα επικοινωνήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο τα μηνύματά μας,θα πραγματοποιήσουμε την 3η Συνδιάσκεψη μας στη Θεσσαλονίκη – και τέλος,θα οδηγηθούμε στο Συνέδριο του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ μας. Στόχος μας να ολοκληρώσουμε οργανωτικά την συγκρότηση μας σε όλη την Ελλάδα ώστε να οδηγηθούμε σε Συνέδριο μέσα στο 2015.

Όλα αυτά, παράλληλα με την ανασυγκρότηση των Τομέων, των Παρατηρητηρίων και των Εργαστηρίων του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, ώστε να καταστεί αποτελεσματική η δουλειά μας και να ολοκληρώσουμε και συζητήσουμε την πρότασή μας για το Εθνικό Σχέδιο που έχει απόλυτη ανάγκη η χώρα.

Τέλος, όσον αφορά τα περί δικαίωσης:

Τώρα πλέον, πολλοί μιλούν για δικαίωση των επιλογών μας. Δεν υπάρχει ζήτημα τέτοιας δικαίωσης, σήμερα. Αν κάτι δικαιώθηκε, δεν είναι άλλο από όσα αναγκαστικά επιλέξαμε και πράξαμε τότε, για να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια. Δεν είναι λίγο, είναι πολύ, αλλά δεν είναι αυτό που αφορά τη δικαίωση των προσπάθεια μας για τη χώρα.

Δικαίωση για εμάς, είναι να ανταποκριθούμε στο πραγματικό διακύβευμα που αφορά τη χώρα και τον Ελληνικό λαό.Να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις, στην εκ βάθρων αλλαγή της χώρας.Αυτό είναι το όραμά μας – αυτή είναι η στρατηγική επιδίωξη όλων μας και μαζί ιδρυτική δέσμευση του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ μας.

Και για να συμβεί αυτό, απαιτείται:

– Η κατανόηση του πραγματικού προβλήματος της χώρας από όλο και περισσότερους συμπολίτες μας, από όλο και περισσότερες πολιτικές δυνάμεις. Η αλλαγή της χώρας, μπορεί να είναι υπόθεση που έχουν χρέος να φέρουν σε πέρας οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, αλλά θα γίνει μόνο με τη συμμετοχή του Ελληνικού λαού στη βάση ενός Εθνικού Σχεδίου. Ενός δικού μας σχεδίου.

– Η απόφαση όλο και περισσότερων Ελλήνων να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε τη χώρα.

– Και όλα αυτά, με όρους αληθείας. Και κάτι ακόμη, ζήτημα σημαντικό για εμάς,

– Με προοδευτικό πρόσημο.

Γι” αυτό ιδρύσαμε το ΚΙΝΗΜΑ μας και γι” αυτό κάθε μέρα όλο και περισσότερο φαίνεται η αναγκαιότητα της ύπαρξής του.Και γι” αυτό θα συνεχίσουμε με ακόμη μεγαλύτερο πάθος τον αγώνα όλοι μαζί, με το ΚΙΝΗΜΑ μας ακόμη πιο δυνατό.Για όλους εμάς, αυτά είναι που αποτελούν την ιστορική συνέχεια για να οδηγηθούμε με συνέπεια και αξιοπρέπεια στην επίτευξη των στρατηγικών στοχεύσεων της 3ης Σεπτέμβρη 1974, όπως αναφέρουμε χαρακτηριστικά και στην Ιδρυτική Διακήρυξη του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ μας.

Read Full Post »

Older Posts »