Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Οικονομία’ Category

ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΣΑΧΙΝΙΔΗ πρώην ΥΠΟΙΚ των κυβερνήσεων Γ.Παπανδρέου

Στο κλείσιμο του 2015 ξανασυζητάμε για την ανάγκη παρέμβασης στο ασφαλιστικό, ύστερα από την πρωτοβουλία που πήρε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου. Σήμερα το πρόβλημα του ασφαλιστικού, παρά τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, είναι μικρότερο ως προς το μέγεθος από εκείνο του 2009. Τότε το ασφαλιστικό χρειαζόταν ετήσια ενίσχυση 18,5 δισ. ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό, ενώ σήμερα χρειάζεται 10,5 δισ. ευρώ. Τότε έπρεπε να γίνουν παρεμβάσεις για να αποτραπεί αύξηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης από τα 32 δισ. ευρώ το 2009 στα 48 δισ. ευρώ που θα έφθανε το 2015, με βάση τις μελέτες. Σήμερα είμαστε στα 28,5 δισ. ευρώ και αναζητείται σταθεροποίηση.

Η ανακοπή της εκρηκτικής πορείας των συνταξιοδοτικών δαπανών υπήρξε το αποτέλεσμα παρεμβάσεων της περιόδου 2010-2012 και του Ν.3863/2010. Η πολιτική άποψη όσων αντιτάχθηκαν στην αλλαγή που ήρθε με τον Ν.3863/2010 ήταν ότι το ελληνικό σύστημα ασφάλισης ήταν βιώσιμο σε αντίθεση με ό,τι υποστήριζαν έως τότε όλοι οι διεθνείς οργανισμοί. Ομως όλες οι μελέτες έδειχναν ότι, εάν δεν γινόταν παρέμβαση στο ασφαλιστικό, σε βάθος χρόνου, οι δαπάνες για το ασφαλιστικό θα έφταναν στο 24% του ΑΕΠ, δηλαδή 10 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Αντίθετα, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, οι προβλεπόμενες εισφορές δεν θα ξεπερνούσαν το 10% του ΑΕΠ. Αυτή η διαφορά ανάμεσα στις εισροές και τις εκροές θα οδηγούσε μαθηματικά σε κατάρρευση του ασφαλιστικού. Μια δεύτερη κριτική επισήμανση προς όσους αντιδρούσαν στις αλλαγές του 2010 είναι ότι το ασφαλιστικό είναι άδικο και άνισο. Ο κρατικός προϋπολογισμός το 2009 έδινε 4,5 δισ. για περίπου 1,2 εκατ. ασφαλισμένων του ΙΚΑ, αλλά έδινε 750 εκατ. για 37.000 ασφαλισμένους στη ΔΕΗ. Πόσο δίκαιη είναι αυτή η ανισότητα στην κατανομή των ενισχύσεων κατά δικαιούχο;

Στο δημόσιο διάλογο για το ασφαλιστικό και τις λύσεις του, η συζήτηση επικεντρώνεται μονομερώς στην πλευρά των πόρων του συστήματος και όχι στις πληρωμές.

Είναι γεγονός ότι η εισφοροδιαφυγή είναι μεγάλη στην Ελλάδα, αφού ως προς τα ασφαλιστικά έσοδα υστερεί σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες, περίπου 2,5-3,5 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, τόσο πριν από την κρίση όσο και μετά την κρίση.

Σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη, οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης οδηγούν σταδιακά σε αύξηση της απασχόλησης και, επομένως, ενισχύονται τα έσοδα του συστήματος. Ομως να υπενθυμίσω ότι το πρόβλημα με το ασφαλιστικό υπήρχε και σε εποχές που η ελληνική οικονομία έτρεχε με πραγματικούς ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 3%-4%.

Επομένως, η ανάπτυξη δημιουργεί πόρους για ένα βιώσιμο ασφαλιστικό, υπό την προϋπόθεση ότι η αρχιτεκτονική του ασφαλιστικού έχει στηριχτεί σε παραδοχές που ανταποκρίνονται στα πραγματικά δεδομένα.

Αντίθετα, αν το ασφαλιστικό έχει περιορισμένα έσοδα και δαπάνες οι οποίες συνεχώς αυξάνονται, τότε δημιουργεί τεράστιες δημοσιονομικές πιέσεις, αφού η διατήρηση του επιπέδου των παροχών του προϋποθέτει συνεχώς στήριξη από τον κρατικό προϋπολογισμό. Με βάση τα παραπάνω τίθεται το ερώτημα αν η απουσία ουσιαστικής παρέμβασης στο ασφαλιστικό όλα αυτά τα χρόνια μπορεί να σχετίζεται με την κρίση δημόσιου χρέους ή όχι;

Με βάση τα δεδομένα του Οκτωβρίου του 2009, όταν ανέλαβα καθήκοντα στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το ασφαλιστικό σύστημα χρειαζόταν 1,5 δισ. ευρώ τον μήνα ενίσχυση από τον κρατικό προϋπολογισμό για να πληρώσει τρέχουσες συντάξεις. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόταν 18 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Η στήριξη του προϋπολογισμού προς τους φορείς κοινωνικής ασφάλισης ήταν της τάξης των 5,4 δισ. ευρώ ή 4% του ΑΕΠ. Το 2009 είχε φτάσει στα 18,9 δισ. ευρώ ή 8,2% του ΑΕΠ.

Αν είχε σταθεροποιηθεί η συνεισφορά του κρατικού προϋπολογισμού στα ονομαστικά επίπεδα του 2001, η χώρα θα είχε 75 δισ. λιγότερο χρέος σε σχέση με αυτό το οποίο είχε το 2009.
Με λίγα λόγια, ένα στα τέσσερα ευρώ που χρωστούσε η χώρα το 2009 οφείλονταν στο γεγονός ότι τη δεκαετία του 2000 δεν προνόησαν οι κυβερνήσεις να ανακόψουν αυτήν την ανησυχητική πορεία αύξησης της χρηματοδότησης των ασφαλιστικών ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Τελευταία γίνεται αναφορά στις αρνητικές επιπτώσεις που είχε το PSI στα αποθεματικά του ασφαλιστικού και ότι η κατάρρευση του οφείλεται στο PSI. Μιλάνε για απώλεια της τάξης των 26 δισ. ευρώ πριν από το PSI, όταν τα ομόλογα που είχαν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία ήταν 25,4 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, από το PSI χάθηκαν 11,7 δισ. ευρώ. Τέλος αποσιωπάται το γεγονός ότι ο κρατικός προϋπολογισμός από το 2010 έως σήμερα έχει δώσει για το ασφαλιστικό 100 δισ. ευρώ, δηλαδή εννέα φορές περισσότερα απ’ όσα χάθηκαν για το PSI. Αφού έγιναν έξι παρεμβάσεις την τελευταία εικοσιπενταετία, γιατί σήμερα το ασφαλιστικό εξακολουθεί να έχει προβλήματα; Η απάντηση σε μεγάλο βαθμό σχετίζεται με συγκυριακούς παράγοντες:

1. Η ανεργία ανέρχεται στο 1,3 εκατ. άτομα και την τελευταία πενταετία μειώθηκαν σημαντικά οι μισθοί, με αποτέλεσμα να μειωθούν σημαντικά τα ασφαλιστικά έσοδα.

2. Η οικονομία είναι σε ύφεση από το 2008 και πολλές επιχειρήσεις δεν αποδίδουν τις ασφαλιστικές εισφορές. Οι ανείσπρακτες απαιτήσεις φτάνουν τα 14,5 δις ευρώ

3. Η έλλειψη βεβαιότητας για το μέλλον και για τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζομένων είχε ως αποτέλεσμα πολλοί εργαζόμενοι να προσφύγουν στη σύνταξη και να αυξηθούν απότομα οι πληρωμές του συστήματος. Σύμφωνα με το σύστημα Ηλιος, σήμερα οι δικαιούχοι είναι 2.650.000, ενώ, σύμφωνα με εκτιμήσεις που αναγράφονται στον Τύπο, εκκρεμούν 173.000 αιτήσεις για κύριες συντάξεις με αχαρτογράφητο χρέος ύψους 2 δισ. ευρώ.

Αυτό, όμως, που είναι πιο ανησυχητικό είναι ότι περίπου το 50% από αυτούς που προσφεύγουν αυτήν τη στιγμή στη σύνταξη είναι στην ηλικιακή κατηγορία 51-61 ετών. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και σήμερα οι παροχές του συστήματος εξακολουθούν να λειτουργούν ως κίνητρο για την έξοδο στη σύνταξη.

Αρα είμαστε σε αναζήτηση μιας νέας παρέμβασης που θα θέσει σε σταθερή τροχιά το ασφαλιστικό, θα βοηθήσει στην επίτευξη βιώσιμων δημόσιων οικονομικών, προϋπόθεση για μετάβαση σε σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Οι νέες προτάσεις πρέπει να συνοδεύονται από αριθμητικά παραδείγματα που θα καταδεικνύουν, μέσω μιας σύγκρισης με τις προβλέψεις του Ν.3863/2010, ποιες αλλαγές επέρχονται και πώς συγκρίνονται με αυτά τα οποία θα προέκυπταν από την εφαρμογή του Ν.3863/2010. Ετσι θα ξέρει ο ασφαλισμένος τι ακριβώς αλλάζει και πώς κατανέμονται τα βάρη.

Τότε και μόνον τότε η νέα παρέμβαση θα βρει την ευρύτερη δυνατή κοινωνική συναίνεση, όταν θα γίνει σε συνθήκες απόλυτης διαφάνειας, χωρίς να συνεχίζει τις παθογένειες του παρελθόντος, όπου όσοι είχαν πρόσβαση σε πελατειακούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων διασφάλιζαν τα προνόμιά τους.

Advertisements

Read Full Post »

gapKastel

Τρία χρόνια πριν, στις 23 Απριλίου του 2010, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου δεν θα αναβάλλει, παρά το βάρος των εξελίξεων, την επίσκεψη του στο μακρινό Καστελόριζο και θα ανακοινώσει από εκεί την προσφυγή της χώρας στον κοινό μηχανισμό στήριξης των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ.

Από εκείνη την ημέρα μέχρι και σήμερα, τρία χρόνια μετά, ο Γιώργος Παπανδρέου ευθύνεται για τα πάντα, κόμματα και ΜΜΕ έχουν παραλείψει μονάχα να του επιρρίψουν ευθύνες για την καταστροφή στη Σμύρνη.

Τρία χρόνια και τέσσερις πρωθυπουργούς μετά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θεωρούν ότι το Μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος, ότι υπήρχε κάποιου άλλου τύπου λύση την οποία η τότε κυβέρνηση δεν επέλεξε.

Τρία χρόνια μετά και τόσα διαφορετικά πακέτα λιτότητας μετά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που βρίζουν μόνο την κυβέρνηση Παπανδρέου κι όχι αυτές που τον διαδέχθηκαν οι οποίες κι αύξησαν το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής για τους πολίτες.

Τρία χρόνια μετά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν έχουν κατανοήσει ότι η χώρα ουδέποτε προσέφυγε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αλλά σε έναν τότε φοβερά ιδιότυπο μηχανισμό στήριξης που δημιουργήθηκε για πρώτη φορά μονάχα για εμάς.

Τρία χρόνια μετά, αρκετοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι οδηγηθήκαμε εδώ από λάθος και δυστυχώς οι περισσότεροι δείχνουν να πιστεύουν ότι αργά ή γρήγορα, κάτι θα συμβεί και θα επιστρέψουμε στην προ 2009 εποχή οσονούπω!

Τρία χρόνια μετά, το μόνο που κανείς σίγουρα μπορεί να διαπιστώσει είναι ότι η χώρα βρήκε στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου ένα ιδανικό εχθρό και ταυτόχρονα τον βάφτισε «χρήσιμο ηλίθιο» και άλοθι για τις συνολικές μας ευθύνες δεκαετιών. Και όλα αυτά, παρόλο που οι πιο φανατικοί πολέμιοι του έχουν έρθει στα πράγματα και κυβερνούν με πολύ σκληρότερα μέτρα…

Read Full Post »

Ο Δήμαρχος Μυκόνου Α.Κουσαθανάς – Μέγας, δηλώνει κατηγορηματικά αντίθετος με την παραχώρηση του λιμανιού στον Τούρλο. Έδωσε χθες στη δημοσιότητα την επιστολή που έστειλε στην Διϋπουργική Επιτροπή Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων, στους βουλευτές του νομού, στους περιφερειακούς συμβούλους και στην ΚΕΔΕ, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:

“Με έκπληξη, ενημερωθήκαμε από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), στις 13/08/2012, ότι το νέο λιμάνι της Μυκόνου στην περιοχή Τούρλου είναι ένα από τα 23 λιμάνια που μεταφέρθηκε στο ΤΑΙΠΕΔ, το δικαίωμα παραχώρησης σε τρίτους -μέσω συμβάσεων παραχώρησης- κάθε δικαιώματος χρήσης, διοίκησης, διαχείρισης και εκμετάλλευσης. Υπενθυμίζουμε ότι το συγκεκριμένο λιμάνι βρίσκεται στην 4η φάση κατασκευής (Κτίρια εξυπηρέτησης επισκεπτών-επιβατών) και ακολουθεί ακόμη μια φάση για την ολοκλήρωση της βασικής υποδομής του λιμένα (Είσοδος λιμένα, δρόμος πρόσβασης, χώροι στάθμευσης κλπ).

Μετά τις πρόσφατες διοικητικές παραλαβές προηγούμενων φάσεων του έργου, το Δ.Λ.Τ.Μυκόνου κατέχει τα δικαιώματα χρήσης, διοίκησης, διαχείρισης και εκμετάλλευσης. Τόσο ο Δήμος Μυκόνου, όσο και το Δ.Λ.Τ.Μυκόνου (Ν.Π.Δ.Δ. του Δήμου Μυκόνου) έχουν καταβάλει αμέτρητες προσπάθειες για την ολοκλήρωση του συγκεκριμένου έργου, από την έναρξή του, έως και σήμερα. Η λειτουργία του λιμανιού, από το Δ.Λ.Τ.Μ., προσφέρει σημαντικά έσοδα στο Ελληνικό Δημόσιο, τα οποία ενδεχομένως και μάλιστα με τις υπάρχουσες συνθήκες, είναι αμφίβολο εάν το Ελληνικό Κράτος θα εξακολουθήσει να τα λαμβάνει, μετά την παραχώρησή του σε ιδιώτη.

Το συγκεκριμένο λιμάνι καλύπτει σχεδόν το σύνολο της κίνησης των επιβατών και οχημάτων από και προς το νησί μας. Η ιδιωτικοποίησή του θα δυσχεράνει τόσο την επικοινωνία, όσο και τις εμπορικές-τουριστικές σχέσεις του νησιού μας με την υπόλοιπη ελληνική επικράτεια και το εξωτερικό. Είναι προφανές ότι η τοπική οικονομία διασυνδέεται με το λιμάνι, οπότε μια τέτοια ενέργεια θα επηρέαζε άμεσα εκατοντάδες επιχειρήσεις του νησιού μας.

Το λιμάνι, επίσης, αποτελεί σημαντική πύλη εισόδου τόσο για το νησί μας, όσο και για το Ελληνικό Κράτος, άλλωστε, είναι καταταγμένο στους λιμένες διεθνούς ενδιαφέροντος, με την ΚΥΑ 8315.2/02/07. Ο έλεγχος επιβατών και οχημάτων εφαρμόζεται με μέτρα διεθνών αποφάσεων και Κωδίκων Ασφάλειας (Schengen, ISPS, κλπ). Κατά συνέπεια, ο έλεγχος και η εκμετάλλευση της πύλης εισόδου του νησιού και του κράτους, εν γένει, από ιδιώτη θέτει σε αμφισβήτηση τόσο την ασφάλεια του νησιού μας όσο και της χώρας μας, γενικότερα. Η παραχώρηση του συγκεκριμένου λιμανιού σε ιδιώτες είναι πολύ πιθανό να καταστήσει το Δ.Λ.Τ. Μυκόνου από κερδοφόρο δημόσιο φορέα σε ζημιογόνο, κάτι που έχει αποφευχθεί όλα αυτά τα χρόνια από τις τοπικές διοικήσεις του, θέτοντας σε κίνδυνο την λειτουργία, ενός ακόμα κερδοφόρου Ν.Π.Δ.Δ.

Αντιλαμβανόμενοι, την οικονομική κατάσταση της χώρας μας προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε την διϋπουργική απόφαση, αλλά είναι προφανές ότι, μια τέτοια επιλογή, ιδιαίτερα για νησιά όπως η Μύκονος, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από τους Έλληνες πολίτες, πόσο μάλλον, όταν η λειτουργία του εν λόγω λιμένα, προσφέρει σημαντικά και αξιόλογα έσοδα, αυτή τη δύσκολη οικονομική περίοδο, στον αδύναμο κρατικό ισολογισμό και στην τοπική κοινωνία. Ταυτόχρονα, στερεί από την τοπική κοινωνία της Μυκόνου, τη δυνατότητα να αποφασίζει για τον τρόπο διαχείρισης και λειτουργίας μιας υποδομής που σχετίζεται με την επιβίωση του νησιού της, ιδιαίτερα δε όταν η Δημοτική αρχή ενημερώνεται από τα ΜΜΕ, χωρίς προγενέστερη ενημέρωση/διαβούλευση από τα αρμόδια Υπουργεία.

Ως δημοτική αρχή του νησιού ανησυχούμε, ότι μια πιθανή ιδιωτικοποίηση του σημαντικότερου και στρατηγικής σημασίας λιμένα που διαθέτει το νησί μας, μπορεί να επιφέρει υπερκέρδη σε ιδιωτικά κεφάλαια, τα οποία θα πληρωθούν, επί το πλείστον, από τους δημότες μας, με υπηρεσίες πανάκριβες και πιθανότατα αμφιβόλου ποιότητας. Το λιμάνι της Μυκόνου, όπως και τα υπόλοιπα του ελληνικού κράτους αποτελούν περιουσία του ελληνικού λαού και συντηρούνται από τον ίδιο με πολύ βαριά φορολογία. Θεωρούμε, λοιπόν, ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ξεπουλά «τα φιλέτα» της ελληνικής περιουσίας, εις βάρος, όλων αυτών που πλήρωσαν να τα κατασκευάσουν και να τα συντηρήσουν.

Το λιμάνι στην περιοχή Τούρλου, όπως και τα υπόλοιπα, προσφέρουν τον πλούτο τους στον Έλληνα πολίτη, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετούν εκατομμύρια ανθρώπων και εμπορευμάτων, ως κέντρα ασφαλών, φθηνών και δημόσιων ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών. Ο Δήμος Μυκόνου είναι αρνητικός στη συγκεκριμένη απόφαση που ελήφθη, χωρίς να έχει προηγηθεί κανένας διάλογος με την τοπική κοινωνία και την αυτοδιοίκηση, παράλληλα ζητά και τη συνδρομή της ΚΕΔΕ. Ταυτόχρονα, καλεί τους βουλευτές του νομού Κυκλάδων, όπως φέρουν, άμεσα, θέμα συζήτησης στη Βουλή, για την επανεξέταση της Διϋπουργικής απόφασης και την άμεση ακύρωσής της”.

Read Full Post »

Με περίσσιο θάρρος ο Λ.Καστανάς μας τη .. λέει κατάμουτρα!
Λ. Καστανάς: Αλήθεια που το βρίσκουμε τόσο θράσος;

Γράφουμε, διαβάζουμε, ανεβάζουμε και πάλι γράφουμε… Και τι βγαίνει; Η πατρίδα δεν θέλει να αλλάξει, το κοινό δεν θέλει να αλλάξει, η πλειοψηφία δεν … Δεν είναι θέμα πολιτικού συστήματος, συντεχνιών, καστών. Το ακούς, το βλέπεις, το πιάνεις, κυκλοφορεί στο δρόμο, χώνεται στα σπίτια, καπνίζει στα καφενεία. Θα πάμε έτσι, όπως πριν, καμιά καταστροφή, καμιά πραγματικότητα δεν θα μας αλλάξει.

Είναι εντυπωσιακό ότι ενώ οι εκλογές τελείωσαν, τα πολιτικά κόμματα συνεχίζουν να κάνουν προεκλογική εκστρατεία, μέσα αλλά και έξω από τη χώρα. Το κάθε κόμμα είχε ένα πακέτο με το οποίο προσπαθούσε να προσελκύσει ψηφοφόρους. Τα πακέτα αυτά έχουν, ξέρετε, μια απέχθεια προς την πραγματικότητα, προς τους αριθμούς. Έχουν και ένα βολονταρισμό, «εμείς το λέμε», «δεσμευόμαστε», «θα το κάνουμε», «δώστε μας την εντολή». Γιατί αντιλαμβανόμαστε την πολιτική ως κάτι το αφηρημένο και υπερβατικό, κάτι που δεν χρήζει εξισώσεων και αποδείξεων. Μετά, σχηματίζεται κυβέρνηση, η οποία αν θέλει να είναι πειστική, πρέπει την επόμενη μέρα να βάλει το πρόγραμμά της σε εφαρμογή. Έλα όμως που, αν δεν έχεις μετρήσει από πριν σωστά, ή καλύτερα δεν έχεις μετρήσει καθόλου, οι προτάσεις σου δεν χωράνε στις συγκεκριμένες διαστάσεις της πραγματικότητας. Εντάξει, υπάρχει πάντοτε η διαπραγμάτευση, αλλά θα πρέπει να γνωρίζεις αν είσαι μέσα στην τάξη μεγέθους, τουλάχιστον.

Το κυβερνητικό πακέτο ήταν και είναι καλό. Με βάση πάνω-κάτω αυτό, τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση, πήραν το ποσοστό τους και έφτιαξαν κυβέρνηση. Και επιμήκυνση της προσαρμογής και σταθεροποίηση σε μισθούς και συντάξεις και αύξηση του κατώτερου μεροκάματου και περισσότερο ταμείο ανεργίας και να μη γίνουν απολύσεις στο δημόσιο. Είναι καλό, πολύ καλό, αλλά για μας που το ζητάμε. Μόνο που εμείς είμαστε με 360 δις στην πλάτη, με πρωτογενές έλλειμμα ακόμα, με διαλυμένη οικονομία, με στρεβλό και αδηφάγο κράτος, με 1,2 εκατομμύρια ανέργους. Και είμαστε επαίτες, εξαρτόμαστε από τους δανειστές, αν θέλουμε να είμαστε μέσα στην ΕΕ. Ζητάμε χρήμα από ξένους μηχανισμούς, από ξένα κοινοβούλια, από ξένους λαούς που έχουν τα δικά τους προβλήματα, κάνουν τα δικά τους κουμάντα, έχουν τα δικά τους συμφέροντα. Την ίδια στιγμή που τους ζητάμε, τους βρίζουμε, τους απειλούμε, τους ειρωνευόμαστε, ως πλήθος, ως κοινό, ως ατμόσφαιρα. Και την ίδια στιγμή αρνούμαστε να αλλάξουμε το παραμικρό στη δομή, στη βολή, στις συνήθειες που εμπεδώσαμε όλα αυτά τα χρόνια των δανείων.
Αλήθεια που το βρίσκουμε τόσο θράσος;

Η χώρα έκανε λάθος που δεν έδωσε την πλειοψηφία στο θίασο του Αλέξη. Έκανε λάθος γιατί δεν υπερψήφισε τον εαυτό της. Η θέση της δεν είναι στην Ευρώπη. Δεν έχει ευρωπαϊκό κράτος, ούτε ευρωπαϊκή οικονομία, ούτε ευρωπαϊκή παιδεία. Ούτε θέλει να έχει. Και άλλες ευρωπαϊκές χώρες περνούν κρίση, αλλά έχουν ένα σχέδιο, ένα πρόγραμμα που το τηρούν, διαπραγματεύονται, συνεργάζονται και σύντομα θα βγουν από την κρίση. Δεν είναι Ελλάδα.

Μας αξίζει αλλά και μας ταιριάζει η απομόνωση. Αυτό θέλουμε. Δικό μας νόμισμα, πληθωρισμό, φαύλο πολιτικό σύστημα, ρατσισμό, πατριδοκαπηλία, λιμοκτονία, θεοκρατία και κατακερματισμό. Αλλά όλα αυτά μέσα σε κλίμα ανομίας που δίνει τη δυνατότητα της συναλλαγής. Και άφθονη βία, παντός είδους βία, ως καταφύγιο του υπερεγώ μας, ως διέξοδο του θυμικού, αλλά και ως μέσο απόκτησης ισχύος. Το πιο πιθανό είναι να εξαθλιωθούμε πραγματικά. Δεν νομίζω ότι μας απασχολεί. Αρκεί ο κάθε πολίτης να έχει τη δυνατότητα, χάρη στην «καπατσοσύνη» του, χάρη στο «δικό του άνθρωπο», να βρεθεί σε καλύτερη θέση από το διπλανό του. Αρκεί, να μην υπάρχουν κανόνες.

Read Full Post »

Η αλήθεια και ο κίνδυνος (Κείμενο 11 Οικονομολόγων)

Η εξέλιξη της ελληνικής κρίσης την τελευταία διετία και τα πρόσφατα πολιτικά δρώμενα έχουν προκαλέσει στους Έλληνες αισθήματα μεγάλης αβεβαιότητας, σύγχυσης και φόβου. Τα παραδοσιακά κυβερνητικά κόμματα έχουν χάσει την επιρροή τους τόσο γιατί αναγνωρίζεται ότι οι πολιτικές που εφάρμοσαν διαχρονικά οδήγησαν στην κρίση όσο και γιατί κατά τον χειρισμό της κρίσης δεν έδειξαν ειλικρίνεια και αποτελεσματικότητα. Στις πρόσφατες εκλογές οι πολίτες στράφηκαν σε μεγάλο βαθμό προς φωνές που είναι λαϊκίστικες, εθνικιστικές, ακόμη και αντικοινοβουλευτικές ή φασιστικές. Το έκαναν αυτό είτε ως αντίδραση στη δραματική μείωση των εισοδημάτων τους είτε γιατί, χωρίς άλλη πυξίδα για το μέλλον, αφήνονται να πιστέψουν ότι υπάρχουν εύκολες λύσεις. Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με ανησυχία τη χώρα μας και θεωρεί πλέον πολύ πιθανό ότι αυτή θα χρεοκοπήσει άτακτα και θα αποχωρήσει από το ευρώ. Η κατάσταση είναι κρίσιμη: υπάρχει σοβαρός κίνδυνος λάθους που θα επιβαρύνει, με μη αναστρέψιμο τρόπο, τουλάχιστον τις δύο επόμενες γενιές. Παρουσιάζουμε παρακάτω αναλυτικά την οπτική μας για την κρίση και τις αναμενόμενες εξελίξεις και επιλογές.

Η κρίση είναι ελληνική ή ευρωπαϊκή;
Και τα δύο. Η αναξιόπιστη και ανεπαρκής λειτουργία των θεσμών και οι υπερβολικοί περιορισμοί που το κράτος θέτει στον ανταγωνισμό και την επιχειρηματικότητα οδήγησαν την ελληνική οικονομία σε χαμηλή ανταγωνιστικότητα, υπερβολικό δημόσιο χρέος και υψηλό έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου. To δημόσιο επομένως σπαταλούσε χρήμα που δεν είχε, ενώ τα νοικοκυριά κατανάλωναν περισσότερο από ό,τι παρήγαγαν. Η κατανάλωση χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από δημόσιο χρέος, το οποίο συσσωρεύθηκε από το 1980 και μετά. Με την είσοδο στο ευρώ, αντί να γίνει εκμετάλλευση της ευνοϊκής συγκυρίας για βελτίωση των δημόσιων οικονομικών και διαρθρωτικές αλλαγές που θα οδηγούσαν στην αύξηση των επενδύσεων, τα χαμηλά επιτόκια οδήγησαν σε αύξηση του εξωτερικού δανεισμού ενώ η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας συνέχιζε να μειώνεται. Συγχρόνως οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί εποπτείας αποδείχτηκαν απόλυτα ανεπαρκείς στο να περιορίσουν το πρόβλημα: ο υπερβολικός δανεισμός της Ελλάδας γινόταν εν γνώσει των ευρωπαίων εταίρων της, οι οίκοι αξιολόγησης εκτιμούσαν λανθασμένα ότι τα ελληνικά ομόλογα είχαν χαμηλό κίνδυνο, και οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν είχαν επαρκή κίνητρα από τις εποπτικές τους αρχές να στραφούν σε ομόλογα από χώρες με χαμηλότερο κίνδυνο.

Όταν εκδηλώθηκε η κρίση, το βάρος του συσσωρευμένου χρέους ήταν τέτοιο που μια οικονομία δεν μπορούσε να το χειρισθεί μόνη της ιδίως όταν αυτή ήταν ήδη μη ανταγωνιστική και με τραπεζικό σύστημα εκτεθειμένο σε επισφαλή δανεισμό. Αν και άλλες χώρες της Eυρωζώνης αντιμετωπίζουν πρόβλημα υπερβολικού δανεισμού, γεγονός που αντανακλά και τις ατελείς δομές της ένωσης, η Ελλάδα ήταν ο πλέον αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα. Το μέγεθος του προβλήματος μπορεί να γίνει κατανοητό με έναν απλό υπολογισμό. Το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού το 2009 ήταν 15.4% του Εθνικού Προϊόντος ή 36.3 δισεκατομμύρια ευρώ – αυτό σημαίνει ότι το δημόσιο ξόδεψε μόνο εκείνη τη χρονιά περίπου 12900 ευρώ που δεν είχε για κάθε ελληνική τετραμελή οικογένεια και αύξησε ισόποσα το χρέος.

Σχόλιο: H αμφισβήτηση αυτού ακριβώς του αναμφισβήτητου γεγονότος, ήταν η αρχή για την σημερινή κατάληξη.
«Οχι δεν ήταν τόσο το έλλειμμα, ήταν «μόνο» 12.5, ή ακόμη χαμηλότερο. Το πασοκ το φούσκωσε.» Ετσι άρχισε η μακριά αλυσίδα της αμφιβολίας για το μέγεθος της
κρίσης. Ετσι μπόρεσε να βρει γόνιμο έδαφος η δημαγωγική προπαγάνδα, οτι δήθεν υπάρχει μια άλλη λύση ευκολότερη, που θα μας βγάλει από την κρίση χωρίς να υποστούμε θυσίες. ΦΥΣΙΚΑ ΤΕΤΟΙΑ ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Όσοι το έλεγαν και σήμερα το φωνάζουν κοροϊδεύουν και μας έβαλαν ήδη στο μονοπάτι της καταστροφής.

Γιατί κατά την εφαρμογή του μνημονίου η οικονομία βυθίστηκε σε τόσο βαθιά ύφεση;
Η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας μετά από την είσοδο στην Ευρωζώνη βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον εξωτερικό δανεισμό (ενώ προηγουμένως στηριζόταν σημαντικά σε κοινοτικές επιδοτήσεις). Από την στιγμή που οι αγορές σταμάτησαν να δανείζουν στην Ελλάδα, η ύφεση ήταν αναπόφευκτη. Το μνημόνιο ήταν μια συμφωνία για συνέχιση της δανειοδότησης της Ελλάδας από τους εταίρους, ώστε η μείωση του δημοσίου ελλείμματος και του ελλείμματος εμπορικού ισοζυγίου να γίνουν σταδιακά, και συγχρόνως να δοθεί χρόνος για απαραίτητες αλλαγές στη δομή της ελληνικής οικονομίας. Χωρίς το μνημόνιο, η ύφεση θα ήταν βαθύτερη, με μεγαλύτερη λιτότητα και ανεργία. Για παράδειγμα, το πρωτογενές έλλειμμα μειώθηκε από 10.4% το 2009 σε 5% το 2010, ενώ χωρίς χρηματοδότηση θα έπρεπε τουλάχιστον να μηδενιστεί, κάτι το οποίο θα συνεπάγονταν διπλάσια λιτότητα.

Αν και το μνημόνιο περιόρισε την ύφεση, αυτή ήταν βαθύτερη και κρατάει περισσότερο από ότι θα μπορούσε, κυρίως για δύο λόγους. Από την ελληνική πλευρά, δεν δημιουργήθηκε πολιτική συναίνεση ενώ υπήρξαν σημαντικά προβλήματα και καθυστερήσεις στην εφαρμογή των απαραίτητων ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων όπως η αναδιοργάνωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών, ο καλύτερος έλεγχος των προμηθειών του δημοσίου και η ενίσχυση του ανταγωνισμού στις αγορές. Αυτό είχε ως συνέπεια να απαιτούνται περισσότερα μέτρα λιτότητας και να καθυστερεί η ανάκαμψη της οικονομίας. Το μνημόνιο επομένως έγινε αντιληπτό μόνο ως επιβολή λιτότητας από ξένους δανειστές—λανθασμένα, εφόσον περιλάμβανε και σημαντικά μέτρα για την βελτίωση των δομών της οικονομίας.

Σχόλιο: Οχι μόνο δεν υπήρξε πολιτική συναίνεση, αλλά αντίθετα έγινε κάθε δυνατή προσπάθεια να μπλοκαριστεί το πρόγραμμα, να μην πετύχουμε τους στόχους, ώστε να δειχθεί οτι το μνημόνιο φταίει. Η αντίδραση πότε οργανωμένη και πότε ανοργάνωτη, δεν έγινε πάντα από απλούς αγαναχτισμένους πολίτες, κάτι θεμιτό και αναμενόμενο, αλλά έγινε κυρίως οργανωμένα από κέντρα της «συμμορίας της δραχμής» που ακόμη λειτουργούν εις βάρος της χώρας μας, έχοντας μάλιστα ως όργανα απλούς πολίτες, τελείως αδαείς και έξω από κάθε συνομοτικά συφέροντα.

Χθες έβλεπα μια πολιτική διαφήμιση στο ΜΕΓΑ που διήρκεσε το ελάχιστο 10 ολόκληρα λεπτά (μπορεί παραπάνω). Αν δεχθούμε οτι αυτά τα μεγάλα σποτ ειδικά σε ιδιωτικούς σταθμούς είναι ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ, ίσως σκεφτεί κανείς οτι κάποιο μεγάλο κόμμα τα πληρώνει είτε με δάνειο είτε από την επιχορήγηση που του δίνει το κοινοβούλιο, τα λεφτά μας δηλαδή.. ΟΜΩΣ! Η πολιτική διαφήμιση ηταν από το νεόκοπο κόμμα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» και εξηγούσε στον πολίτη πόσες φορές έκλεισε τα διόδια, πόσες φορές σφράγισε τα ακυρωτικά των εισητηρίων του μετρό και πάρα πολλές λεπτομέρειες για την δράση τους.
ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΚΡΙΒΗ ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ;
Μην μου πείτε οι απλοί πολίτες που κρατούσαν τις σημαίες του κόμματος!

Από την πλευρά των εταίρων, δεν υπήρξε έγκαιρη κατανόηση των βαθύτερων προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας καθώς και των συστημικών πτυχών της κρίσης στην ευρωζώνη. Οι εταίροι έπρεπε να δώσουν σχετικά μεγαλύτερο βάρος στην εφαρμογή των ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων (όπως και τον απαραίτητο χρόνο για να αποδώσουν αυτές) παρά στα μέτρα λιτότητας. Επίσης έπρεπε να υποστηριχθούν πιο αποτελεσματικά οι ελληνικές τράπεζες, καθώς ένας βασικός λόγος που η ύφεση είναι τόσο βαθιά είναι ότι αυτές δεν έχουν ρευστότητα για να υποστηρίξουν την πραγματική οικονομία. Τα προβλήματα του τραπεζικού συστήματος, και η σύνδεσή τους με τα προβλήματα δημοσίου χρέους, είναι μια συστημική πλευρά της κρίσης που αφορά όχι μόνο την Ελλάδα αλλά όλη την ευρωζώνη. Η αντιμετώπιση της κρίσης σε επίπεδο ευρωζώνης θα έπρεπε γενικότερα να είναι πιο δραστική, συμπεριλαμβανομένης και της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους που θα έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα.

Τι θα συμβεί αν η Ελλάδα αρνηθεί να εφαρμόσει τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί και «καταγγείλει» το μνημόνιο;
Οι εταίροι θα σταματήσουν να μας στηρίζουν οικονομικά. Αυτό θα οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε βαθύτερη ύφεση, με μεγαλύτερη ανεργία, κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και σχεδόν σίγουρα η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να επιστρέψει στη δραχμή. Η δε εκβιαστική στάση της Ελλάδας θα οδηγήσει σε ανυπολόγιστη ζημιά στη διεθνή αξιοπιστία της χώρας για δεκαετίες.

Μια ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ θα στοιχίσει πολύ στους εταίρους (αν και θα γίνει προσπάθεια να περιοριστεί το κόστος με έκτακτα μέτρα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπως μαζικές αγορές Ισπανικών και Ιταλικών ομολόγων καθώς και περισσότερη στήριξη στις Ευρωπαϊκες τράπεζες). Η άποψη όμως ότι οι εταίροι έχουν ανάγκη να κρατήσουν την Ελλάδα στο ευρώ πάση θυσία και επομένως θα συνεχίζουν να την στηρίζουν ακόμα και αν αυτή αρνηθεί να εφαρμόσει το μέρος της συμφωνίας που της αντιστοιχεί είναι λανθασμένη. Πράγματι, σχεδόν όλες οι χώρες της ευρωζώνης λαμβάνουν απαραίτητα μέτρα για να τακτοποιήσουν τα δημόσια οικονομικά τους και παράλληλα πραγματοποιούν μεταρρυθμίσεις για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα. Τα μέτρα αυτά είναι απαραίτητα και υπάρχουν μόνο μικρά περιθώρια χαλάρωσης. Δεν θα είναι αποδεκτό η Ελλάδα να συνεχίζει να λαμβάνει υποστήριξη χωρίς αντίστοιχα μέτρα, καθώς κάτι τέτοιο θα υπονόμευε τη συνοχή της ευρωζώνης από μέσα.

Μπορεί η Ελλάδα να φύγει από το ευρώ;
Ασφαλώς. Το ότι δεν προβλέπεται μηχανισμός αποπομπής από το ευρώ χωρίς έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εύλογο – το αντίθετο θα ήταν παράδοξο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο κανόνας δεν μπορεί να σπάσει, όπως ήδη έσπασε στην περίπτωση της Ελλάδας και ο κανόνας ότι καμία χώρα δεν μπορεί να ζητήσει από τις υπόλοιπες να τη διασώσουν. Άλλωστε, η απόφαση για το ποιες χώρες θα έμπαιναν στην ευρωζώνη ήταν πολιτική και τέτοια μπορεί να είναι και η απόφαση για την εκδίωξη κάποιας χώρας. Σε κάθε περίπτωση, εάν δρομολογηθεί διαδικασία εξόδου, μάλλον αυτή θα ολοκληρωθεί με ενέργεια της ίδιας της Ελλάδας που θα ασφυκτιά από την έλλειψη χρηματοδότησης, και ίσως θα συνεπάγεται και έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πόσο ομαλή μπορεί να είναι η μετάβαση στο νέο νόμισμα;
Η κατάσταση για τους πρώτους μήνες θα είναι ιδιαίτερα ανώμαλη. Το νέο νόμισμα θα είναι σημαντικά υποτιμημένο (σε σχέση με την «κλειδωμένη» ισοτιμία ευρώ / δραχμής) και οι καταθέσεις θα μετατραπούν υποχρεωτικά σε δραχμές. Συνεπώς αναμένονται πολύ μεγάλες απώλειες για όσους έχουν αποταμιεύσεις ή ακίνητη περιουσία, κατά τουλάχιστον 50%. Οι μισθοί και οι συντάξεις θα είναι πολύ χαμηλότεροι σε πραγματικούς όρους, ενώ αναμένεται σημαντικός πληθωρισμός που θα πλήττει όσους στηρίζονται σε εγχώριο εισόδημα. Τα εισαγόμενα προϊόντα θα είναι πολύ ακριβότερα. Καθώς το βάρος του χρέους της Ελλάδας θα γίνει πολύ μεγαλύτερο, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να χρεοκοπήσει άτακτα, με σημαντικές συνέπειες για την δανειοληπτική της ικανότητα για δεκαετίες. Οι ελληνικές επιχειρήσεις θα έχουν παρόμοιες δυσκολίες εξυπηρέτησης εξωτερικού χρέους και πρόσβασης σε πρώτες ύλες και πολλές θα χρεοκοπήσουν. Η αγορά προϊόντων από το εξωτερικό (όπως φάρμακα και καύσιμα) θα γίνει δύσκολη έως και αδύνατη χωρίς προπληρωμή καθώς οποιαδήποτε ελληνική εταιρεία θα θεωρείται εκ των πραγμάτων αφερέγγυα. Η δε προπληρωμή θα είναι σχεδόν αδύνατη μετά την κατάρευση του δανεισμού από τις τράπεζες. Οι εξαγωγές θα μειωθούν και λόγω των προβλημάτων των ελληνικών τραπεζών και επιχειρήσεων και λόγω της συναλλαγματικής αβεβαιότητας. Η γενική συνέπεια θα είναι μια μεγάλη αύξηση της ανεργίας, περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων και έλλειψη βασικών προϊόντων. Είναι ασαφές πώς η όποια πολιτική δύναμη βρίσκεται στην εξουσία θα μπορεί να χειρισθεί τις ακραίες πολιτικά και εθνικιστικές φωνές, που αναμένεται να ενισχυθούν. Τέλος, μια κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας ενδέχεται να συμπαρασύρει και την κυπριακή, καθώς ένα μεγάλο μέρος του ενεργητικού των κυπριακών τραπεζών βρίσκεται στην Ελλάδα.

Τι θα σημαίνει μεσοπρόθεσμα για την Ελλάδα η επιστροφή στη δραχμή;
Κάποια στιγμή, ίσως ένα ή δύο χρόνια μετά την έξοδο, θα υπάρξει σταθεροποίηση. Η νέα κατάσταση θα έχει χαμηλά εισοδήματα, υψηλά επιτόκια και αδύναμο νόμισμα. Η χώρα θα έχει περιφερειακή μόνο σχέση με τις ευρωπαϊκές πολιτικές διεργασίες και η πίεση για τις μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες για να αυξηθεί η παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας θα γίνει πολύ μικρότερη. Η χαμηλή παραγωγικότητα θα μπορεί να κρύβεται πίσω από υποτιμήσεις του νομίσματος ώστε να επιτυγχάνεται η τεχνητή (και, τελικά, προσωρινή) αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Με απλά λόγια, θα έχουμε χαμηλούς μισθούς με ελάχιστη αγοραστική δύναμη για εισαγόμενα και θα πουλάμε τα προϊόντα μας φθηνά ώστε να βρίσκονται αγοραστές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα προτιμήσει να μην βοηθήσει την Ελλάδα, ώστε ο ίδιος δρόμος να μην αποτελεί επιλογή για άλλες χώρες της ευρωζώνης. Θα υπάρξουν μόνο μικρές ομάδες του πληθυσμού που θα ενισχυθούν, όπως όσοι είχαν συσσωρεύσει χρέη προς το δημόσιο, όσοι απολαμβάνουν μονοπωλιακά προνόμια στις αγορές και επωφελούνται από εμπόδια εισόδου, και όσοι έχουν μεταφέρει την περιουσία τους στο εξωτερικό. Όπως και στην Αργεντινή, θα υπαρξει μία περαιτέρω συμπίεση της μεσαίας τάξης και μια βαθύτερη οικονομική και κοινωνική πόλωση.

Υπάρχει διέξοδος;
Δεν υπάρχει λύση που θα μας επιτρέπει να συνεχίσουμε μέσα στην προστασία της Ευρωζώνης αλλά με την αμεριμνησία του παρελθόντος. Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες. Η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον να παραμείνει σε μια ενωμένη ευρωζώνη και να χρησιμοποιήσει το παράθυρο ευκαιρίας που έχει, ώστε να μεταρρυθμίσει την οικονομία της σε μια πορεία πραγματικής σύγκλισης με τις λοιπές ευρωπαϊκές οικονομίες. Η μοναδική λύση στον ορίζοντα είναι οι επικείμενες εκλογές να οδηγήσουν σε κυβέρνηση που θα στηριχθεί ουσιαστικά από σημαντικό εύρος πολιτικών δυνάμεων και θα κινηθεί σε τρεις άξονες. Πρώτον, να επιβεβαιώσει την αδιαμφισβήτητη θέληση για παραμονή στην ευρωζώνη στη βάση των σχετικών συμφωνιών με τους εταίρους. Δεύτερον, να προωθήσει επειγόντως (εντός εξαμήνου) και να στηρίξει στην πράξη ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις σε τομείς-κλειδιά όπως το φορολογικό σύστημα, το σύστημα υγείας, την πλήρη μηχανοργάνωση κάθε υπηρεσίας του δημοσίου ώστε να περιορισθεί η διαφθορά, τη διαφάνεια του συστήματος προμηθειών, τον εξορθολογισμό του συστήματος απονομής δικαιοσύνης και τη διασφάλιση του ανταγωνισμού στις αγορές – αυτές οι κινήσεις όχι μόνο θα βελτιώσουν τη ζωή των πολιτών αλλά θα στείλουν ένα σαφές σήμα βούλησης πραγματικής αλλαγής. Τρίτον, σε συνεργασία με τους εταίρους, να επαναδιατυπώσει σημαντικές πτυχές της δανειακής σύμβασης προς την κατεύθυνση της ταχύτερης τόνωσης των επενδύσεων, της ανάπτυξης και της μείωσης της ανεργίας.

Μια κυβέρνηση με διακομματική στήριξη αλλά και σαφώς υπερκομματική μεταρρυθμιστική εντολή θα έχει σημαντικές προοπτικές επιτυχίας απλώς και μόνο από τη φύση της. Το σύνολο σχεδόν των προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας έχει τη βάση του στη συστηματική παραβίαση θεσμών και κανόνων, που στήριζε και στηρίζονταν από κομματικές ή άλλες μικροπολιτικές προτεραιότητες. Η κατάργηση αυτής της σχέσης ελέγχου, θα επιτρέψει την εφαρμογή θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις, όπως και οι επενδύσεις που θα ακολουθήσουν, θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα αναιρώντας κατά πολύ τις βραχυπρόθεσμες συνέπειες της λιτότητας και προσφέροντας πραγματική γηγενή ανάπτυξη και ελπίδα. Μια τέτοια λύση θα επαναφέρει το κλίμα εμπιστοσύνης των εταίρων προς την Ελλάδα και θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για περαιτέρω διαγραφή του υφισταμένου χρέους (που είναι πλέον κατά κύριο λόγο διακρατικό). Μια διαπραγμάτευση για τη μείωση του χρέους θα πρέπει να γίνει τα επόμενα χρόνια καθώς το χρέος παραμένει υψηλό: παρά τα χαμηλά επιτόκια, τα τοκοχρεωλύσια ανέρχονται στο 6% του ΑΕΠ, ένα δυσβάστακτο βάρος που μπορεί να υπονομεύσει τη μεταρρυθμιστική δυναμική.

Ποιες αλλαγές είναι πιθανές στην ευρωζώνη, και πώς θα μπορούσε η Ελλάδα να ωφεληθεί από αυτές;
Υπάρχει η πιθανότητα χαλάρωσης της νομισματικής και της δημοσιονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη τους επόμενους μήνες, καθώς και της αντίληψης ότι η γενικευμένη λιτότητα δεν αποτελεί λύση. Όμως αυτή η χαλάρωση θα είναι περιορισμένη γιατί τα δημόσια ελλείμματα και χρέη είναι ήδη μεγάλα. Επίσης δεν θα μπορεί να υποκαταστήσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας που είναι απαραίτητες για τις πιο αδύναμες οικονομίες. Οι ουσιαστικότερες αλλαγές σε επίπεδο ευρωζώνης θα είναι προς μια περισσότερο λειτουργική και σφικτά δομημένη ένωση, και πιθανόν να αφορούν την πανευρωπαϊκή εποπτεία του τραπεζικού συστήματος και την ασφάλιση των καταθέσων, καθώς και κάποια μορφή κοινής πρόσβασης στις χρηματαγορές όπως τα ευρωομόλογα.

Οι αλλαγές στην ευρωζώνη θα απαιτήσουν χρόνο. Για παράδειγμα, με το σημερινό εποπτικό καθεστώς τα ευρωομόλογα μπορεί να οξύνουν τα προβλήματα καθώς θα μειώσουν τα κίνητρα για δημοσιονομική πειθαρχία στις υπερχρεωμένες χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία, και συγχρόνως θα μειώσουν την αξιοπιστία των δημοσιονομικά πειθαρχημένων χωρών όπως η Γερμανία και η Ολλανδία. Επομένως τα ευρωομόλογα μπορεί μεν να αποτελούν μέρος μιας μακροπρόθεσμης λύσης όπου συγχρόνως αυξάνεται ο διακρατικός έλεγχος και συντονισμός των προϋπολογισμών, αλλά σίγουρα δεν αποτελούν τον απο μηχανής θεό που θα οδηγήσει σε άμεση λύση των προβλημάτων μας. Επίσης τα επιτόκια των ευρωομολόγων δύσκολα θα είναι χαμηλότερα από αυτά με τα οποία η Ελλάδα δανείζεται τώρα από τους εταίρους της.

Πέρα από τις όποιες αλλαγές στην ευρωζώνη, πρέπει να τονίσουμε ότι μια οικονομία δεν μπορεί να βρίσκεται σε μια νομισματική ένωση εάν λειτουργεί αναποτελεσματικά και με πολύ ξεπερασμένες ή αντιπαραγωγικές πρακτικές σε σύγκριση με τις άλλες οικονομίες της ένωσης. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να μετασχηματισθεί ουσιαστικά αν πρόκειται να πλησιάσει τον τρόπο λειτουργίας άλλων προηγμένων κρατών όπου η λειτουργία των θεσμών είναι πιο εύρυθμη και το επίπεδο ζωής ανώτερο. Προς το παρόν, όμως, παρουσιάζει την εικόνα χώρας που δεν μπορεί ή δεν θέλει να αλλάξει. Ίσως τώρα που είμαστε στο χείλος του γκρεμού, οι πολιτικοί φερθούν με περισσότερο υπεύθυνο τρόπο και καταστρώσουν λεπτομερή σχέδια απελευθέρωσης του σημαντικού παραγωγικού δυναμικού της χώρας.

Σχόλιο: Το άρθρο είναι πολύ καλό και φυσικά πλήρως ενημερωτικό για το τι μας περιμένει. Πολλοί θα αρχίσουν τα ίδια και τα ίδια. Κινδυνολόγοι, τρομοκράτες κλπ..
Τα γνωστά.. Για να πάμε ως πρόβατα επί σφαγή.. Οι αρθρογράφοι σαν να οσμίζονται την λοιδωρία και λένε ως επίλογο:

Οι οικονομολόγοι που γράφουμε αυτό το κείμενο έχουμε μακροχρόνια εμπειρία σε γνωστά πανεπιστήμια διεθνώς. Δεν έχουμε εμπλοκή στον σχεδιασμό της πολιτικής που ακολουθείται στην Ελλάδα, ούτε σχέση με πολιτικά κόμματα. Αγωνιούμε και ανησυχούμε βαθιά, όπως και όλοι οι Έλληνες, για τις εξελίξεις στην οικονομία και την κοινωνία και δεν θα θέλαμε να δούμε την άγνοια και τον λαϊκισμό να οδηγούν τη χώρα σε καταστροφικές και μη αναστρέψιμες επιλογές.

Μάριος Αγγελέτος (Massachusetts Institute of Technology), Δημήτρης Βαγιανός (London School of Economics), Νίκος Βέττας (Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών), Γιάννης Ιωαννίδης (Tufts University), Γιώργος Κωνσταντινίδης (University of Chicago), Κώστας Μεγήρ (Yale University), Χάρης Ντέλλας (Universitat Bern), Νίκος Οικονομίδης (New York University), Μανόλης Πετράκης (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Θανάσης Στέγγος (University of Guelph), Μιχάλης Χαλιάσος (Goethe University Frankfurt)

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=15780
*Το κείμενο δημοσιεύεται και στην Καθημερινή.

Read Full Post »

Σήμερα που διάφοροι «αριστεροί μπετόβλακες» συνεχίζουν τους χρησμούς περί επικείμενης καταστροφής οσονούπω και πρέπει άμεσα να καταγγείλουμε το δάνειο, να τα σπάσουμε με τους δανειστές μας και άλλα ορέα, την στιγμή που αρκετοί και επώνυμοι «δεξιοί μπετόβλακες» προπαγανδίζουν την επάνοδο στη δραχμή ως σωτήρια λύση, την ώρα που το δημοφιλές σύνθημα «να στηθούν κρεμάλες», η «επιβράβευση» της ρίψης λιπαρών ουσιών, προγκρόμ και μαθητικής μούτζας δίνει πόντους στα αυγά, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Οι θυσίες μας πιάνουν τόπο. Ένα υποψήφιο «θύμα κρεμάλας» μας θυμίζει οτι η χώρα μέσα σε δυό μόνο χρόνια κατάφερε – με θυσίες – το ακατόρθωτο. Τα είπαμε αλλά μια επανάλειψη μας χρειάζεται.

«Aισιόδοξος ότι σύντομα η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα εμφανίστηκε σήμερα ο υπουργός Οικονομικών, Φίλιππος Σαχινίδης, με αφορμή τη δημοσιοποίηση των στοιχείων για το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2011. Παράλληλα, ανέφερε ότι την πορεία της χώρας για τα επόμενα χρόνια οριοθετεί η αναγκαιότητα για τη συνέχιση της δημοσιονομικής εξυγίανσης και την επαναφορά των δημόσιων οικονομικών σε βιώσιμη τροχιά.

Σαχινίδης: Σύντομα η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα

Σύμφωνα με τον υπουργό, η Ελλάδα κατάφερε σε δύο χρόνια να μειώσει το δημοσιονομικό έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης κατά 6,5 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. [Από 15,7% το 2009 στο 9,1% το 2011]. Σε όρους πρωτογενούς ελλείμματος, επισημαίνει ο κ. Σαχινίδης, η βελτίωση είναι ακόμη μεγαλύτερη, κατά 8,2 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, και η απόσταση που έχει διανύσει η χώρα από το έλλειμμα του 2009 είναι μεγάλη.

Ο υπουργός καταλήγει στη δήλωσή του ότι «η συνέχιση της δημοσιονομικής προσπάθειας, ειδικά μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της ανταλλαγής ομολόγων, που αφαιρεί μεγάλο ύψος τόκων από τις δαπάνες του κράτους, δεν αποτελεί μόνον ανάγκη προκειμένου να βγει η χώρα από την κρίση, αλλά και θα δικαιώσει τις θυσίες και τις προσπάθειες που έχουν καταβάλει οι Έλληνες πολίτες κατά την τελευταία διετία».»

ΠΗΓΗ: Σύντομα η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα

Read Full Post »

Για όσους αμφισβητούν ειρωνικά και επιπόλαια το γεγονός της επιτυχούς διάσωσης της χώρας μας – έως τώρα – από την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία από μια φούχτα πασοκους. Για όσους ακόμη και σημερα κλείνουν ερμητικά τα μάτια για την αλήθεια της τραγικής κατάστασης που παρέδωσε η ΝΔούλα το 2009 και επειδή τα γεγονότα τρέχουν και δεν μας περιμένουν, ενώ πολλοί εξ΄ ημών έχουν την τάση να “ξεχνούν” το καζίκι του 2009, θέλω να θυμίσω στους ξεχασιάρηδες που ζητούν μετα μανίας την κάθαρση, οτι αυτές τις μέρες διεξάγεται η έρευνα από την εξεταστική της βουλής για το μεγάλο θέμα του εξοντωτικού ελλείμματος. Πως έγινε και ποιοί φταίνε. Πως φτάσαμε εδώ να παρακαλάμε για βοήθεια. Ενα ζήτημα που ενώ ΟΛΟΙ το απαιτούν, η ΝΔ έδωσε εντολή στα στελέχη της που ήταν τότε μπλεγμένα και υπεύθυνα με τα οικονομικά, ΝΑ ΜΗΝ πάνε καθόλου να καταθέσουν. Δεν θέλουμε λένε να λάβουμε μέρος σε μια τέτοια έρευνα, εμείς θα το ψάξομε αλλοιώς, θα ψάξουμε αν έγινε φούσκωμα ΜΕΤΑ το 2009, δηλαδή από 12,5 πως πήγε 15,8. Αυτό θα ψάξουμε. Πριν δεν ενδιαφέρει .. 🙄

Ο Παπακωνσταντίνου όμως, πήγε στην εξεταστική με ένα μικρό φορτηγό έγγραφα που αποδεικνύουν πέρα πάσης αμφιβολίας, οτι το έλλειμμα γιγαντώθηκε με ευθύνη της ΝΔ και μάλιστα αυτό ΣΚΟΠΙΜΩΣ αποσιωπήθηκε και ΣΚΟΠΙΜΩΣ ανακοινώθηκαν ψεύτικα στοιχεία. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος της χρεοκοπίας και οχι η καταγραφή και η αποτύπωση της αλήθειας!

“Θεωρώ ότι υπάρχουν βαρύτατες ευθύνες σε όσους συνειδητά έστελναν ψευδή στοιχεία. Γιατί έβλαψαν τη χώρα.
Και θεωρώ αδιανόητο να κατηγορούνται αυτοί που αποτύπωσαν το πραγματικό έλλειμμα. Που εφάρμοσαν τους Ευρωπαϊκούς κανόνες.

Η απόκρυψη είναι πολιτικό έγκλημα, όχι η αποτύπωση.

Είναι αδιανόητη σήμερα η αμφισβήτηση του πραγματικού ύψους του ελλείμματος του 2009. Σήμερα, μετά από την ανεξαρτητοποίηση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, μετά από ενδελεχείς μελέτες μηνών από την Ευρωπαϊκή στατιστική Υπηρεσία, μετά από την πλήρη επικύρωση των Ελληνικών στοιχείων χωρίς επιφυλάξεις.

Το έλλειμμα του 2009 ήταν τελικά 15,8% του ΑΕΠ. 36 δισεκατομμύρια ευρώ. Δυστυχώς.

Θυμίζω.
Στις 6/10/2008 η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με Πρωθυπουργό τον κ. Καραμανλή και Υπουργό Οικονομικών τον κ. Αλογοσκούφη, καταθέτει προσχέδιο Π/Υ 2009. Στόχος για έλλειμμα το 2009 στο 1,8% του ΑΕΠ.

Στις 21/12/2008 ψηφίζεται το τελικό σχέδιο Προϋπολογισμού με έλλειμμα στο 2% του ΑΕΠ.

Στις 5/2/2009 έχουμε την κατάθεση από την κυβέρνηση της ΝΔ του επικαιροποιημένου Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης, με Υπουργό Οικονομικών τον κ. Παπαθανασίου πια. Αναθεώρηση στόχου ελλείμματος για το 2009 στο 3,7% του ΑΕΠ.

Τον Απρίλιο του 2009 οι Εαρινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής βλέπουν έλλειμμα για το 2009 στο 5,1% του ΑΕΠ.

Την ίδια ακριβώς περίοδο – θυμίζω παραμονές Ευρωεκλογών – η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και δεν δημοσιοποιεί στοιχεία ελλείμματος ως όφειλε, που έδειχναν ότι το έλλειμμα το πρώτο τρίμηνο του 2009 είχε ήδη φτάσει στα 7 δις ευρώ, αλλά και τα στελέχη της τότε Κυβέρνησης – ο ίδιος ο κ. Σαμαράς – δήλωναν δημόσια ότι το έλλειμμα δεν θα ξεπεράσει το 4,5% του ΑΕΠ.

Ειδικά ο κ. Σαμαράς στις 18 Μαΐου 2009 είχε δηλώσει «Το δημοσιονομικό μας έλλειμμα υπολογίζεται στο 4-4,5% για το 2009, ενώ στις περισσότερες άλλες χώρες κυμαίνεται από 5 έως 13%». (από ομιλία στο ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής)

Στις 17 Απριλίου 2009, ο Υπουργός Οικονομικών σε συνάντηση με τους Γενικούς Γραμματείς των Υπουργείων δίνει την εξής εντολή: «μην πληρώσεις, άστα για του χρόνου», ενώ παρακάλεσε όσες υποχρεώσεις μπορούν να αναβληθούν για την επόμενη χρονιά να αναβληθούν. Με άλλα λόγια, «δεν πληρώνω» και βλέπουμε [ΚΑΤΑΘΕΣΗ: Έγγραφο της ΓΓ Επικοινωνίας]

Στις 27 Απριλίου 2009, η χώρα μπαίνει ξανά σε επιτήρηση από την ΕΕ για το έλλειμμα του 2007. Να θυμίσω ότι το 2007 ήταν η χρονιά των πρόωρων εκλογών γιατί δήθεν είχαμε μειώσει τα ελλείμματα και έπρεπε να συντάξουμε Προϋπολογισμό. Και το 2007, όπως αποκαλύφθηκε – όχι επί Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – αλλά από την ίδια την Eurostat είχε εξαπατήσει τις Ευρωπαϊκές Αρχές και είχε εκθέσει την χώρα. Από τον Απρίλιο του 2009 είναι η Ελλάδα σε επιτήρηση.

Στις 25/6/2009, αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές έχουμε ανακοίνωση μέτρων του Υπ. Οικονομικών ύψους 1,8 δισ. ευρώ (0,8% ΑΕΠ) για να επιτευχθεί ο στόχος του ελλείμματος για 3,7%. (Προφανώς ήδη είναι γνωστός ο εκτροχιασμός, αλλά η Κυβέρνηση συνεχίζει να αναφέρεται σε έλλειμμα 3,7%). Από αυτά, ένα μόλις μέτρο, οι ημιυπαίθριοι, προέβλεπε έσοδα 1,1 δις.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρεί ότι αυτά τα μέτρα δεν φτάνουν, ενώ δεν είναι διαρθρωτικού χαρακτήρα. Αυτό αποτυπώνεται σε κείμενο της 2/7/2009 στο Eurogroup. Εκεί προβλέπεται ότι το έλλειμμα του 2009 θα ξεπεράσει το 10%. Το κείμενο αυτό κρατήθηκε κρυφό από την Ελληνική κοινωνία και δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ από την κυβέρνηση της ΝΔ. [ΚΑΤΑΘΕΣΗ: Κείμενο Eurogroup 2009]

Μετά το Eurogroup μέσα στον Ιούλιο 2009 ο Πρόεδρος του Eurogroup J.C. Juncker στέλνει προς τον Υπ. Οικονομικών Γ. Παπαθανασίου επιστολή σχετικά με το έλλειμμα. Και αυτή η επιστολή κρατήθηκε κρυφή και δεν δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα. [ΚΑΤΑΘΕΣΗ: Επιστολή Junker προς Παπαθανασίου]

Στο μεταξύ τον Ιούλιο, τον Αύγουστο, το Σεπτέμβριο ο τότε Υπουργός Οικονομικών λαμβάνει στο γραφείο του από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους τα Δελτία Εκτέλεσης Προϋπολογισμού που δείχνουν ότι το έλλειμμα έχει ξεφύγει. Και αποφασίζει να μη τα δημοσιεύσει, παρά το γεγονός ότι είναι υποχρέωση η δημοσιοποίηση των στοιχείων εκτέλεσης προϋπολογισμού την 20η κάθε μήνα. Για δεύτερη φορά, μέσα στην ίδια χρονιά, αλλά για πρώτη φορά στην ιστορία των δελτίων εκτέλεσης προϋπολογισμού σταματάει η δημοσίευση των στοιχείων εκτέλεσης του προϋπολογισμού, που έδειχναν πόσο έξω είχε πέσει ήδη ο Προϋπολογισμός.
[[ΚΑΤΑΘΕΣΗ:
Δελτίο Εκτέλεσης Προυπολογισμού του Ιουνίου
Δελτίο Εκτέλεσης Προυπολογισμού του Ιουλίου
Δελτίο Εκτέλεσης Προυπολογισμού του Αυγούστου]

Παρ’όλα αυτά, στις 2/10/2009, μόλις 2 ημέρες πριν τις εκλογές, η κυβέρνηση της ΝΔ στέλνει πρόβλεψη με την επίσημη ενημέρωση (EDP Notification) για έλλειμμα 6% του ΑΕΠ το 2009. Αυτή είναι η τελευταία εγκληματική πράξη σε βάρος της χώρας. Αυτή που στοίχισε ολοκληρωτικά την απώλεια της αξιοπιστίας όχι μόνο των στατιστικών, αλλά και των Ελληνικών θεσμών και της Ελληνικής πολιτείας απέναντι στους εταίρους μας. [ΚΑΤΑΘΕΣΗ EDP Οκτωβρίου 2009]

Και κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι αυτή την πράξη. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για αποστολή ελλείμματος 6% του ΑΕΠ πέρα από την εσκεμμένη και από πρόθεση αποστολή ψευδών δεδομένων και προβλέψεων που ήταν τελείως στον αέρα.

Είναι πιστεύω σαφές από τα παραπάνω ότι η κοινοποίηση ελλείμματος 6% κατά κανένα τρόπο δεν μπορεί να ερμηνευτεί απλώς ως “αισιόδοξη πρόβλεψη”.. Αποτελεί συνειδητή προσπάθεια απόκρυψης των πραγματικών στοιχείων του ελλείμματος ενόψει των εκλογών.

Έρχομαι τώρα στην περίοδο μετά τις εκλογές.Τι παραλάβαμε στο Υπουργείο Οικονομικών. Μάλλον είναι καλύτερο να ξεκινήσω με το τι δεν παραλάβαμε:
………… “

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ Γ.ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ

Read Full Post »

Older Posts »