Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Κεντροαριστερά’ Category

Αγγελική Σπανού, 21/10/2014

Ο πολιτικός εναγκαλισμός ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δείχνει κάτι περισσότερο από κυνισμό. Ο Αλέξης Τσίπρας απλώνει το χέρι στον Πάνο Καμμένο γιατί προφανώς τον θεωρεί βολικό κυβερνητικό εταίρο, που δεν θα βάλει δηλαδή ουσιαστικούς όρους για τη συνεργασία, πέρα από τη συμμετοχή στη νομή της εξουσίας. Με πρόσχημα το αντιμνημόνιο, ο ΣΥΡΙΖΑ αποενοχοποιείται υποστηρίζοντας ότι το πρώτο ζητούμενο της δικής του κυβέρνησης θα είναι η επιθετική διαπραγμάτευση με εταίρους και πιστωτές και σ αυτόν τον στρατηγικό στόχο ταιριάζουν όλες οι αντιμερκελικές, αντιτροϊκανές δυνάμεις. Στο βάθος της εικόνας υπάρχει ο Κώστας Καραμανλής. Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ έχει πει πως ο πρώην πρωθυπουργός αποτελεί «εθνικό κεφάλαιο για τη χώρα», ο ΣΥΡΙΖΑ εννοεί περίπου το ίδιο όπως προκύπτει από το γεγονός ότι τον αφήνει εκτός κριτικής και του δείχνει συμπάθεια, αν όχι και θαυμασμό, με διάφορες ευκαιρίες που παρουσιάζονται.

Δεν μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς πώς θα ταίριαζαν αν συγκυβερνούσαν τα δύο αυτά κόμματα στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, στο μεταναστευτικό, σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, στον εξορθολογισμό των σχέσεων εκκλησίας-κράτους που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τι σημασία έχει η ιδεολογία μπροστά στον αυτοσκοπό της εξουσίας που στο κάτω-κάτω στο αντιμνημόνιο θα την την χρωστάνε;

Ισως το πιο σοκαριστικό δεν είναι η υπέρβαση κάθε αντικειμενικής αξίας και αρχής του προοδευτικού κόσμου αλλά η βαθιά πεποίθηση ότι αυτό δεν πρόκειται να έχει πολιτικό κόστος. Ο Αλέξης Τσίπρας συναντιέται με τον Πάνο Καμμένο για να ανταλλάξουν φιλοφρονήσεις και να προβληθούν ως κυβερνητικό δίδυμο πιστεύοντας ότι δεν πρόκειται αυτό να προκαλέσει εκλογικές απώλειες. Και αν έχει δίκιο;

Ενας που δεν ενοχλείται από τη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ λέει ότι ο Καμμένος δεν είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει στη δεξιά, άλλος θυμίζει ότι το ΠΑΣΟΚ δέχθηκε τον Βορίδη και τον Γεωργιάδη του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση, ενώ η ΔΗΜΑΡ δεν έβαλε βέτο στην τοποθέτηση του Μπαλτάκου ως γραμματέα της κυβέρνησης. Συμψηφισμοί, δηλαδή. Υπάρχει και η άποψη ότι κάθε αντιμνημονιακό είναι καλό και ότι πια τα πράγματα δεν κρίνονται στη βάση του διλήμματος Αριστερά-Δεξιά ή, διαφορετικά, ότι υπάρχει καλή δεξιά που είναι η δεξιά των ελλειμμάτων (Καραμανλής) και του τσαμπουκά έναντι των ξένων (Καμμένος). Ορισμένοι θυμίζουν ότι οι ΑΝΕΛ δεν αποδέχονται πως έχουν υιοθετήσει την θεωρία των ψεκασμών και αποδίδουν σε συκοφαντική προπαγάνδα την εντύπωση που έχει δημιουργηθεί σχετικά. Προσπαθούν, δηλαδή, να πουν ότι η επιλογή των ΑΝΕΛ από τον ΣΥΡΙΖΑ ως του ιδανικού κυβερνητικού εταίρου δεν είναι κάτι τόσο κακό όσο παρουσιάζεται από κάποιες πλευρές, ότι πρόκειται για μια φυσική συμμαχία.

Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι το πρόσωπο του τέρατος δεν τρομάζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που έχει αποδείξει και άλλες φορές πολιτικό τυχοδιωκτισμό, ψάχνοντας για παράδειγμα δυνάμεις στα έγκατα του ΠΑΣΟΚικού βαθέος κράτους. Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί η σύμπλευση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ να μην τρομάζει ούτε το κοινό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μέχρι στιγμής δεν προκύπτει ότι κάθε φορά που ο Α. Τσίπρας χαμογελά δίπλα στον Π. Καμμένο υφίσταται πολιτική ζημιά, γι αυτό άλλωστε και εκφράζεται πλέον χωρίς δισταγμούς.

Οπως όλα δείχνουν, υπάρχει μεγάλο ακροατήριο έτοιμο να δεχτεί τον πολτό του λαϊκισμού, του ανορθολογισμού, του αντιευρωπαϊσμού, του εθνικισμού, του πελατειασμού, του νοσηρού ελληνοκεντρισμού – είτε έχει αριστερό είτε δεξιό ή πολύ δεξιό πρόσημο. Οι κραυγές, οι απειλές, τα νταηλίκια, η γυαλάδα στο μάτι, ο εκφοβισμός των αντιπάλων, το μίσος εναντίον του άλλου τρόπου σκέψης, η συνωμοσιολογία, ο παραλογισμός, οι ακρότητες – όλα αυτά είναι αποδεκτά από ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, πόσο μεγάλο φάνηκε στις εκλογές του 2012.

Με αυτή την έννοια, η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει χαρακτηριστικά αποκάλυψης της πολύ βαθιάς ελληνικής ουσίας. “Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλά όπως είμαστε”.

http://www.metarithmisi.gr/el/readAuthors.asp?authorID=106&page=1&textID=36162&sw=1400

Advertisements

Read Full Post »

Είμαστε εδώ γιατί μας συνδέουν 3 μεγάλα πράγματα.
1. Μία κοινή ματιά σε όσα συμβαίνουν. Ακόμα και όταν όλα υποχωρούν γύρω μας, όταν ο θυμός και ο φόβος υπαγορεύουν τις συμπεριφορές των ανθρώπων, η δική μας ματιά παραμένει δημοκρατική και προοδευτική. Δεν υποκύπτουμε ούτε στο λαϊκισμό ούτε στις κραυγές των εύκολων εξηγήσεων. Ο κόσμος είναι πιο πολύπλοκος από ποτέ. Και αν θέλουμε να τον αλλάξουμε, πρέπει να πρώτα να τον κατανοήσουμε. Ακόμα και αν αυτό δίνει την δυνατότητα στους πολιτικούς μας αντιπάλους να μας κάνουν κριτική για αμηχανία ή αδυναμία.

2. Μία κοινή αγωνία. Ότι μετά από 5 χρόνια κρίσης, έχει επιτευχθεί η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, έχουν διορθωθεί οι μεγάλες δημοσιονομικές και οικονομικές ανισορροπίες που έφεραν την χρεοκοπία, αλλά αυτό επιτεύχθηκε με ένα δραματικό κόστος, πολύ υψηλότερο από το προσδοκώμενο, πολύ μεγαλύτερο από κάθε άλλη χώρα. Και αυτό έγινε για λόγους πολλούς και σύνθετους, που αφορούν και στον τρόπο λειτουργίας του δικού μας πολιτικού συστήματος, στις θεσμικές αδυναμίες της ΟΝΕ, στην απρονοησία -πολλές φορές-της τρόικας και των ευρωπαϊων. Η κοινή μας αγωνία είναι ότι η κοινωνική και θεσμική κατάσταση της; χώρας δεν είναι βιώσιμη (ανεργία, φτώχεια, ανισότητες). Τι κάνουμε γι΄ αυτό. Πώς απαντάμε σ΄ αυτό; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να συζητήσουμε.

3. Ένα κοινό πολιτικό σχέδιο. Όλοι παραδεχόμαστε κάτι πολύ θεμελιώδες. Ότι υπάρχει μία μεγάλη αντίφαση, μία τεράστια αναντιστοιχία αυτή τη στιγμή στο πολιτικό σύστημα. Η χώρα χρειάζεται μεγάλες αλλαγές για να πάει ένα βήμα μπροστά, αλλά το πολιτικό σύστημα πάει να ισορροπήσει σε ένα κακέκτυπο δικομματισμού που επιχειρεί να μας πάει ένα άλμα προς τα πίσω. Αριστερά και δεξιά βρίσκονται σε μία σύγκρουση ενστίκτων και λαϊκισμού, όπου ο ένας επενδύει στον θυμό και ο άλλος στον φόβο. Είναι δυνάμεις συντηρητικές, όπου η μεν συντηρητική δεξιά βιάζεται να βγούμε από την κρίση για να αποκαταστήσει τις παλιές «καλές πρακτικές» και τα συστήματα αναπαραγωγής της εξουσία, η δε αριστερά, χωρίς να κατανοεί ποια είναι η σύγχρονη πραγματικότητα της χώρας , υπονομεύει με την στάση της την ανάκαμψη της χώρας και φαντάζεται την εξουσία σαν ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τους πολιτικούς της αντιπάλους και με την Ευρώπη, το οποίο θα μας οδηγήσει με μαγικό τρόπο στις παλιές καλές ημέρες. Όταν η πολιτική μάχη γίνεται με βάση τα ένστικτα και τον λαϊκισμό και όχι τις ιδέες, πριμοδοτείται ακόμα περισσότερο το ναζιστικό εγκληματικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Μέσα σ΄ αυτό το σκηνικό, παραδεχόμαστε ότι η χώρα δεν μπορεί να παραμείνει πολιτικά ασπόνδυλη, πολιτικά ατροφική. Δεν υπάρχει δυνατότητα να αλλάξει η χώρα προς το καλύτερο χωρίς ένα ισχυρό μεταρρυθμιστικό κέντρο, χωρίς μία ανασυγκροτημένη κεντροαριστερά, χωρίς την Δημοκρατική Παράταξη.

Όλα αυτά είναι που μας ενώνουν.
Αλλά, επιτρέψτε μου να πω, ότι για να προχωρήσουμε αυτό το πολιτικό σχέδιο, δεν μπορούμε να κάνουμε άλλο δύο πολύ σημαντικά λάθη, τα οποία αν δεν διορθωθούν θα μας στοιχήσουν, ενδεχομένως και ανεπανόρθωτα. Νομίζω, όμως, και πρέπει να μεταδώσω την αισιοδοξία μου γι΄αυτό, ότι είμαστε σε καλό δρόμο για να τα διορθώσουμε. Ωστόσο, οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς για να μπορέσουμε να κάνουμε και μία ουσιαστική συζήτηση αργότερα.

Πρόβλημα πρώτο.
Δεν πρέπει να συνεχίσουμε να ετεροπροσδιοριζόμαστε. Δεν ταιριάζει στο πολιτικό, ιστορικό και συμβολικό μέγεθος της δημοκρατικής παράταξης να λέμε ότι προσπαθούμε να εκπροσωπήσουμε τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Η ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης δεν υποτάσσεται στην συγκυρία, στην πολιτική επικαιρότητα. Δεν είναι σχέδιο μίας χρήσης για τις επόμενες ευρωεκλογές. Πολύ περισσότερο, δεν επιδιώκει να γίνει ένα μικρό και απολίτικο σχήμα που θα λειτουργεί ως αμορτισέρ του πολιτικού συστήματος δίνοντας απλά σταθερές κυβερνήσεις και βάζοντας κάποιες κόκκινες γραμμές. Εφόσον αναλαμβάνουμε την ευθύνη να απευθυνόμαστε δημόσια στους πολίτες με στόχο να τους πείσουμε ότι το πολιτικό σχέδιο που υπηρετούμε είναι η ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης, πρέπει να ξέρουμε ότι ο λόγος μας δεν είναι συγκυριακός, είναι ιστορικός και απευθύνεται σε μία μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που έχει σκορπίσει δεξιά και αριστερά. Αλλά προσέξτε, ακόμα και τώρα δεν χάνει την πολιτική της καταγωγή. Το ιδεολογικό της έρμα. Η παράταξη είναι εκεί, υπάρχει, ανεξάρτητα από τις συγκυριακές εκλογικές συμπεριφορές των ανθρώπων.

Πρόβλημα δεύτερο
Δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να αντιστρέψουμε τους όρους του παιχνιδιού. Τους όρους με τους οποίους διεξάγεται η δημόσια συζήτηση για την κεντροαριστερά. Δεν έχουμε ακόμα καταφέρει να την κάνουμε περισσότερο ιδεοκεντρική και λιγότερο προσωποκεντρική. Δεν έχουμε καταφέρει να ξεφύγουμε από μία ατέρμονη συζήτηση για ονόματα, ζυμώσεις και διαπραγματεύσεις και να προτάξουμε πολιτικές θέσεις. Προτάσεις που θα στοιχήσουν τους ανθρώπους που μας ακούνε σε ένα μεγάλο πολιτικό σχέδιο που θα κάνει την ζωή αυτών που έχουν λιγότερες ευκαιρίες καλύτερη. Αυτό είναι η προοδευτική πολιτική.
Και επειδή η αξία αυτών των εκδηλώσεων, είναι η ουσιαστική μεταξύ μας συζήτηση, επιτρέψτε μου να βάλω τους μεγάλους πολιτικούς άξονες στους οποίους πρέπει να στηριχθεί το πολιτικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση της Παράταξης.

1. Η Δημοκρατική Παράταξη καταλαβαίνει τον κόσμο.
Πρέπει να γίνουμε εξωστρεφείς και να δώσουμε στον κόσμο την πραγματική εικόνα της Ελλάδας μέσα στον κόσμο. Και λέω συνειδητά μέσα στον κόσμο. Θέλω η ματιά μας να ανοίξει πιο πέρα από την Ευρώπη. Αν καταλάβουμε τι γίνεται γύρω μας, το αποτέλεσμα θα μας εκπλήξει. Η παγκόσμια οικονομία ξεκινά ένα νέο κύκλο ευημερίας. Και το σημείο αναφοράς αυτής της περιόδου μπορεί να είναι η ευρύτερη γειτονιά μας. Η ΝΑ Μεσόγειος, η Β. Αφρική με την σταδιακή πολιτική και κοινωνική της ανασυγκρότηση, η Μέση Ανατολή, οι νέες εξελίξεις στο Ιράν, οι εμπορικές συμφωνίες Ε.Ε – ΗΠΑ. Τι σημαίνουν όλα αυτά. Ότι μερικές νέες εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων τα επόμενα χρόνια θα διεκδικήσουν το δικό τους μερίδιο στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Θα ταξιδεύουν περισσότερο. Θα καταναλώνουν περισσότερο. Θα θέλουν περισσότερη ενέργεια. Θα ζητούν νέες καινοτόμες υπηρεσίες. Στις τεράστιες αλλαγές που θα συμβούν γύρω μας η Ελλάδα μπορεί να αποσπάσει πολύ μεγάλο μερίδιο από τον νέο πλούτο, με τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, την τεράστια γεωγραφική αξία των υποδομών της, τους σταθερούς δημοκρατικούς θεσμούς, το πιο ικανό ανθρώπινο δυναμικό σε όλη την περιοχή. Ίσως σας φανεί υπερβολικό, αλλά η Ελλάδα μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς του νέου ευρωπαϊκού κύκλου ανόδου.

2. Η Δημοκρατική Παράταξη καταλαβαίνει την Ευρώπη.
Η Ευρώπη άλλαξε μέσα στην κρίση. Και είναι έτοιμη να υποδεχτεί το νέο ευρώ. Εννοώ μία νέα θεσμική πραγματικότητα διακυβέρνησης του κοινού νομίσματος. Η πρώτη δεκαετία του χαλαρού συντονισμού δίνει την θέση της σε μία νέα περίοδο αυστηρού συντονισμού, συγκεκριμένων προϋποθέσεων για τον τρόπο σχεδιασμού και άσκησης δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής. Ακόμα και η διαρθρωτική πολιτική, η ροή των κοινοτικών πόρων θα βασίζεται στην εκπλήρωση συγκεκριμένων στόχων. Σ΄ αυτή την νέα πραγματικότητα, εμείς μιλάμε ακόμα με όρους μνημονίου ή αντιμνημονίου; Δύο πράγματα χρειαζόμαστε. Αφενός, να προσαρμόσουμε όλο το πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς μας στη λογική μίας οικονομικής διαχείρισης που δεν θα φορτώνει χρέη στο μέλλον και θα στηρίζει την ευημερία στην παραγωγή πλούτου. Δεύτερον, στο να προσπαθήσουμε ως παράταξη να αλλάξουμε τους συσχετισμούς ισχύος στην Ευρώπη. Να πούμε ότι θέλουμε το νέο ευρώ, αλλά θέλουμε και ένα ευρωπαϊκό reset (χρέος, εγγυήσεις, κοινωνική Ευρώπη, δημοσιονομικές μεταβιβάσεις…)

3. Η Δημοκρατική Παράταξη είναι δύναμη κοινωνικής μεταρρύθμισης και όχι μεταρρυθμιστικής ισοπέδωσης.
Δεν μας ενδιαφέρουν οι σωτήρες στην πολιτική. Πρέπει να σας πω ότι ούτε και τους χρειαζόμαστε. Καλούς θεσμούς θέλουμε. Θεσμοί που δεν θα προκύψουν από πεφωτισμένες ελίτ μεταρρυθμιστών αλλά από μία νέα μεταρρυθμιστική κοινωνική πλειοψηφία. Οι καλοί θεσμοί δεν επιβάλλονται από κανέναν. Και όταν επιβάλλονται δεν λειτουργούν. Οι καλοί θεσμοί χτίζονται από όλους και υπερασπίζονται από όλους. Επειδή μιλάμε για κράτος και πολιτικό σύστημα χρειαζόμαστε νέους καινοτόμους θεσμούς, σαν τα ΚΕΠ και την Διαύγεια. Το δημόσιο δεν αλλάζει με ισοπέδωση. Αλλά με συμμάχους τους αφοσιωμένους λειτουργούς του και μία κοινωνία που θα μπορεί να αξιολογεί το τελικό αποτέλεσμα, να συμμετέχει στην διαμόρφωση των αλλαγών στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο νοσοκομείο, στις αποκεντρωμένες υπηρεσίες. Και βέβαια, χρειαζόμαστε πολιτικούς θεσμούς που θα ανακατανέμουν την ισχύ από τα συμφέρονται στο πολιτικό σύστημα, από την εκτελεστική εξουσία στην νομοθετική εξουσία, από τις τυραννικές μειοψηφίες στο κοινωνικό σύνολο.

4. Η Δημοκρατική Παράταξη αγωνίζεται για αλλαγές προς όφελος αυτών που έχουν λιγότερες ευκαιρίες.
Υπάρχουν 2 νέα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα που πρέπει να μας απασχολήσουν. Είναι πολύ σκληρά και πρέπει να προκαλούν ντροπή σε κάθε προοδευτικό πολίτη.
Α) Ζούμε άραγε το τέλος της εργασίας; Η εργασία για πρώτη φορά δεν υπάρχει. Όταν υπάρχει δεν είναι διαβατήριο για έξοδο από την φτώχεια. Τα συστήματα αμοιβών και εξέλιξης δεν επιβραβεύουν αυτούς που δουλεύουν περισσότερο. Ακόμα χειρότερα η ευελιξία στην αγορά εργασίας δεν έχει θεσμικά αντίβαρα προστασίας με αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι να εργάζονται με περιορισμένα ή χωρίς δικαιώματα.
Β) Υπάρχουν οικογένειες που δεν μπορούν να στηρίξουν τα παιδιά τους. Παιδιά παρατούν τις σπουδές ή το σχολείο. Δημιουργούνται συνθήκες για μόνιμα χάσματα ανισότητας. Το όνειρο της κοινωνικής κινητικότητας θα παραμείνει άπιαστο για πολλούς. Δεν υπάρχει Δημοκρατική Παράταξη χωρίς σαφή σχέση εμπιστοσύνης με τα παιδιά της μεσαίας τάξης για την υπηρέτηση ενός σχεδίου κοινωνικής κινητικότητας για όλους.
Τι πρέπει να κάνουμε;
– Να σταματήσουμε να θεωρούμε την κοινωνική πολιτική ως περίσσευμα που δίνεται υπό την μορφή εκλογικού φιλοδωρήματος (πρωτογενές πλεόνασμα σε ποιους και γιατί, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα).
– Να αλλάξουμε το κοινωνικό κράτος με πρόταγμα την ισότητα και συγκεκριμένα μετρήσιμα αποτέλεσματα. Να αποκηρύξουμε το κακό παρελθόν μας και να πούμε με τόλμη μερικά πράγματα (κανένας πρόωρα στην σύνταξη, αλλά με ίσα δικαιώματα όλοι να έχουν μία γενναιόδωρη στήριξη στα πιο κρίσιμα στάδια της ζωής τους – πρώτη κατοικία, πρώτη δουλειά, νέες μητέρες, απολυμένοι)
– Να στηρίξουμε την εργασία. Να δώσουμε έξτρα κίνητρα στην επιχειρηματικότητα που επανεπενδύει κέρδη στους εργαζομένους.
– Να ενθαρρύνουμε νέες συλλογικότητες για την προστασία των δικαιωμάτων της νέας γενιάς της επισφάλειας (πρεκαριάτο).

5. Η Δημοκρατική Παράταξη ανακαλύπτει και την δίκαιη παραγωγή πλούτου.
– Δίκαιη παραγωγή πλούτου σημαίνει ριζοσπαστικές ανακατανομές ισχύος από την αεριτζήδικη επιχειρηματικότητα στην πραγματική παραγωγή, από τους παραδοσιακούς πελάτες των προγραμμάτων ΕΣΠΑ στους νέους καινοτόμους επιχειρηματίες, από ένα κλειστό τραπεζικό σύστημα σε ένα ανοιχτό σύστημα με νέες μορφές χρηματοδότησης με περισσότερο έλεγχο, διαφάνεια, στήριξη των μικρομεσαίων και ικανών επιχειρηματιών, με κίνητρα και εμπιστοσύνη σε όσους εξάγουν. Και επιτέλους ένα φορολογικό σύστημα που θα ευνοεί περισσότερο αυτούς που παράγουν, που επενδύουν τα κέρδη σε νέες τεχνολογίες, σε νέες επενδύσεις, στους εργαζομένους.

Για μένα, όλα σας ανέφερα είναι οι βασικές πολιτικές προϋποθέσεις για να μπορέσει αυτή η παράταξη να ανασυγκροτηθεί. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο. Αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο. Εξαρτάται από το πόσο εύκολα ή δύσκολα θα απαλλαγούμε από τα συμπτώματα μίας πολιτικής που έχει βολευτεί να αφήνει τις ιδέες στο περιθώριο.

Read Full Post »

mosialos

Η Κεντροαριστερά πρέπει να μιλήσει απλά, συγκεκριμένα και κατανοητά τονίζει σε συνέντευξή του στο Εθνος, ο πρώην υπουργός και καθηγητής των Οικονομικών της Υγείας στο London School of Economics, Ηλίας Μόσιαλος.

Αναλυτικά η συνέντευξη

Ποια είναι η γνώμη σας για την ουσία του κειμένου των «58»;

Λένε αλήθειες, νομίζω ότι είναι σε ορθή βάση. Ομως, το πρόβλημα του χώρου της Κεντροαριστεράς είναι να μιλήσει απλά, συγκεκριμένα και κατανοητά. Να πούμε σε κάθε μεγάλο τομέα τι ακριβώς πρέπει να γίνει. Λέμε, π.χ., ότι χρειάζεται ριζική μεταρρύθμιση το πολιτικό μας σύστημα.

Πρέπει να διατυπώσουμε συγκεκριμένες προτάσεις: τόσοι βουλευτές, τόσες περιφέρειες, αυτό το εκλογικό σύστημα, εκείνος ο εκλογικός νόμος, αυτές οι αλλαγές στη βουλευτική ιδιότητα.

Το ΠΑΣΟΚ συμμετέχει σʼ αυτό που ίσως γίνει η ελληνική «Ελιά» και είναι το δεύτερο κόμμα της κυβέρνησης. Είναι αντιφατικό αυτό;

Κοιτάξτε, κανονικά η ερώτηση πρέπει νʼ απευθυνθεί στο ΠΑΣΟΚ. Θα σας πω όμως τη γνώμη μου. Πρώτο, καλώς συμμετείχε στις κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά. Από δω και πέρα όμως, το ΠΑΣΟΚ πρέπει νʼ αναζητήσει το στίγμα του για το μέλλον.

Αν δεν το κάνει, τότε μπορεί πράγματι να έχει πρόβλημα. Γιατί στις κυβερνήσεις συνεργασίας είναι ανάγκη ο μικρότερος εταίρος να διαφοροποιείται, δικαιολογώντας επαρκώς τη συμμετοχή του, ώστε νʼ αποφεύγει την «απορρόφησή» του από τον μεγάλο. Υπεύθυνη Κεντροαριστερά δεν είναι εκείνη που μένει στο περιθώριο, αλλά εκείνη που δεν φοβάται την κυβερνητική ευθύνη, στην οποία όμως επιβάλλει το δικό της στίγμα. Υπευθυνότητα όμως χρειάζεται και από τη ΝΔ, όχι μόνον από τη μία πλευρά.

Πώς κρίνετε τη θέση της ΔΗΜΑΡ;

Φοβάμαι ότι η ΔΗΜΑΡ βιάστηκε να πει ότι δεν συμμετέχει. Αν το πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ, τα είπαμε νωρίτερα. Αν φοβάται το λεγόμενο «καπέλωμα», δεν ισχύει: συζητήσεις θα γίνουν, αυτονομία των εταίρων θα υπάρχει, συνδιαμόρφωση θέσεων θʼ ακολουθήσει.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μπορεί να προκύψει «τρίτος πόλος» χωρίς τη ΔΗΜΑΡ. Επιτρέψτε μου πάντως να πω ότι οι εξελίξεις στον «τρίτο πόλο» εξαρτώνται και από τους άλλους δύο. Και η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελαν να καλύψουν τον κεντροαριστερό μεταρρυθμιστικό χώρο, αλλά κανείς από τους δύο δεν φαίνεται να το καταφέρνει, ούτε προγραμματικά ούτε από άποψη πολιτικού προσωπικού.

Με ποια ηγεσία μπορεί να ανακάμψει η Κεντροαριστερά;

Mε επιλογή ηγετών που να έχουν ηθική διαδρομή και προσωπικό ιστορικό που έβαζε το συλλογικό συμφέρον πάνω από το κομματικό ή το προσωπικό.

ΣΥΡΙΖΑ: κεντροαριστερό η νεοκομμουνιστικό κόμμα;

Είναι ένα κόμμα που μεγάλωσε ξαφνικά και επομένως είναι δέσμιο πολλών και διαφορετικών προσδοκιών. Με απλά λόγια, «ψάχνεται». Νομίζω ότι αυτό θα συνέβαινε σε κάθε κόμμα που είχε τέτοια και τόσο ταχεία διόγκωση, από το 4% στο 27%.

Δεν νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι νεοκομμουνιστικό κόμμα: θέλει παραμονή στην ΕΕ και στο ευρώ, ενώ δεν αμφισβητεί το καπιταλιστικό σύστημα, δεν ευαγγελίζεται εξέγερση σοβιετικού τύπου.

Πάντως, αν συγκρίνετε παλιότερες με σημερινές θέσεις του, είναι σαφώς πιο ρεαλιστικές. Ομως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει ακόμα το απαραίτητο βάθος για τη μελέτη τού σήμερα και τη χάραξη του αύριο.

Βλέπετε πιο πιθανό το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών;

Κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά μια χώρα που κάνει συνεχώς εκλογές – για να μην αναφέρω τις επιπτώσεις που μπορεί αυτές να έχουν στη δημοσιονομική προσαρμογή, τη γενικότερη παράλυση του κράτους.

Προσωπικά θα ήθελα να κατοχυρωθεί συνταγματικά η ανά τετραετία εκλογική διαδικασία, όπως σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες. Τώρα, πότε μπορεί να έχουμε πρόωρες εκλογές; Αν η κυβέρνηση δεν τολμήσει να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, τότε θʼ αποδειχθεί σταθερά αναποτελεσματική.

Το δυστύχημα είναι ότι από τη μια η κυβέρνηση κάνει μισή δουλειά, από την άλλη η αξιωματική αντιπολίτευση δεν εκφέρει θετικό λόγο, ούτε προσφέρει μέχρι στιγμής εναλλακτική λύση.

 

ΠΗΓΗ: http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=23705&sw=1280

Read Full Post »