Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Γ.Ραγκούσης’ Category

Η κατ ουσίαν χρεοκοπία της Ελλάδας που εξελίχθηκε σταδιακά στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, με αποκορύφωμα την πενταετία 2004-2009, δεν έφερε στη ζωή των Eλλήνων μόνον το μνημόνιο που επιδείνωσε δραματικά το επίπεδο διαβίωσής τους. Έφερε και το όχι του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης στον μηχανισμό στήριξης και στο μνημόνιο.

Τον Μάιο του 2010, η τότε αντιπολίτευση εν μέσω χρεοκοπίας- άρα χωρίς κανένα ελαφρυντικό που μπορεί να αναγνωρίσει κανείς στις εκάστοτε πριν το 2010 «εύκολες» απόψεις- ουσιαστικά ανέλαβε την ιστορική ευθύνη και δήλωσε στον ελληνικό λαό το «εναλλακτικές υπάρχουν» υπονοώντας ταυτόχρονα ότι «κάποιοι», δηλαδή η κυβέρνηση δεν ήθελαν να τις εφαρμόσουν.Έτσι γεννήθηκε το αδηφάγο τέρας του αντιμνημονιακού λαϊκισμού γνήσιο τέκνο του λαϊκισμού της μεταπολίτευσης που μας χρεοκόπησε .

Ψέματα, μισές αλήθειες, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις, υποκρισία καθώς και εναλλακτικές που δήθεν υπήρχαν αποτελούν το μενού που τρέφει αυτό το τέρας. Ένα τέρας που όταν θα πάψει να βρίσκει την τροφή του, τελικά θα στραφεί εναντίον αυτών που το έφεραν στη ζωή και μάλιστα με πολύ σκληρό τρόπο.

Είχαμε τέρας από τερατογέννηση εν μέσω χρεοκοπίας, όχι μόνον εξαιτίας της ισοδύναμης ποσοτικά και ποιοτικά, ταυτόχρονα δεξιάς και αριστερής πολεμικής κατά του ίδιου στόχου, του μνημονίου.

Βασικά αυτό που γεννήθηκε αποδεικνύεται πως δεν ήταν κάτι φυσιολογικό μέσα την ακραία διαστρέβλωση και απολύτως επικίνδυνη αντιστροφή της σχέσης αιτίου και αιτιατού, αιτίας κι αποτελέσματος.

Πώς;

Μέσω της συστηματικής διάδοσης της άποψης πως η αιτία που γέννησε το μνημόνιο δεν ήταν η χρεοκοπία αλλά το αντίστροφο. Δηλαδή, ότι το μνημόνιο έφερε την χρεοκοπία. Επομένως, ότι το μνημόνιο (και όσοι αναγκάστηκαν να το υπερψηφίσουν το 2010) είναι η πηγή όλων των κακών κι όχι οι δομές, οι αντιλήψεις και τα πεπραγμένα των πρωταγωνιστών της μεταπολίτευσης.

Αυτή ήταν μια βολική αντιστροφή για όσους κυβέρνησαν καθ’ όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Δια της αντιστροφής αιτίου αιτιατού μετέφεραν τις ευθύνες της χρεοκοπίας στις πλάτες εκείνων που το 2010 προσπαθούσαν να την αναχαιτίσουν.

Εύκολα και ψύχραιμα τώρα πλέον μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως για όσους πρωταγωνίστησαν στη διάρκεια της μεταπολίτευσης η ανάγκη να αντιστραφεί το τεκμήριο ενοχής ήταν υπαρξιακή.

Γιατί απλούστατα εάν επικρατούσε η άποψη (που προφανώς αυτή στο τέλος θα επικρατήσει) πως η χρεοκοπία που συσσωρεύτηκε κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης έφερε το μνημόνιο κι όχι το αντίθετο, θα έπρεπε όλοι οι πάσης φύσεως πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου – πολιτικοί, δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές και βεβαίως κρατικοδίαιτοι διαπλεκομένοι ολιγάρχες- να εξαφανιστούν από προσώπου γης. Θα έπρεπε να ανοίξει η γη να τους καταπιεί διότι αν δεν υπήρχε η αντιστροφή που προείπαμε τεκμηριωνόταν ένα απλούστατο γεγονός: για να φτιάξουν και για να συντηρήσουν αυτοί πολιτικές – και οι πάσης φύσεως συνοδοιπόροι τους δημοσιογραφικές κι επιχειρηματικές συνεξαρτώμενες καριέρες- τριάκονταετούς και πλέον διάρκειας, η χώρα και μαζί το μέλλον της σημερινής νέας γενιάς έπεσε στα βράχια.

Εάν από την άλλη πλευρά, τα κόμματα που αντικειμενικά δεν είχαν κυβερνητικές ευθύνες στη διάρκεια της μεταπολίτευσης παραδέχονταν ότι το μνημόνιο – παρά τα λάθη του- δεν ήταν η αιτία αλλά το μοιραίο αποτέλεσμα του κακού χθες, τότε δεν θα μπορούσαν να απογειώσουν τον αντιπολιτευτικό τους οίστρο. Σε αυτήν την περίπτωση θα έπρεπε και από αυτά τα κόμματα να στηριχθεί το πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης κι έτσι ο αγώνας από κυβερνητικός θα έπρεπε να καταστεί πανεθνικός. Αλλά τότε δεν θα ήταν εφικτή η «εκλογική αρπαχτή».

Advertisements

Read Full Post »

giorgosΠαραθέτω τη δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για το νόμο Ραγκούση περί ιθαγένειας:

«Ο νόμος 3838, περί απόδοσης ιθαγένειας, έκανε πράξη μία σαφή προεκλογική μας δέσμευση και αποτέλεσε θεμελιώδη προοδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, παρά την λυσσαλέα αντίδραση των δυνάμεων της οπισθοδρόμησης.

Σύμφωνα με τα δεδομένα αυτού του θεσμικού πλαισίου, ετέθησαν κανόνες δικαίου σε ένα αδιαφανές σύστημα, που χαρακτηριζόταν από πελατειακές αντιλήψεις και συμπεριφορές και καθιστούσε προϊόν εμπορίου την Ελληνική ιθαγένεια.

Το ΣΤΕ, όπως κατέληξε στο περιεχόμενο της απόφασής του, δεν ακυρώνει τα δομικά στοιχεία του νόμου, με βάση τα οποία, μεταξύ άλλων, προστατεύονται και ενισχύονται θεμελιώδη δικαιώματα χιλιάδων παιδιών νομίμων μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή φοιτούν στα σχολεία μας, τα διδάσκουν οι δάσκαλοί μας, παίζουν στις αυλές των σχολείων μας όπως όλα τα παιδιά.

Η ουσία είναι, ότι η απόφαση για το αν θα πάμε μπροστά ή πίσω στο κρίσιμο αυτό θέμα είναι έτσι κι αλλιώς βαθύτατα πολιτική. Είναι απόφαση της κυβέρνησης. Αυτή οφείλει -και μπορεί- να μην επιτρέψει κανένα πισωγύρισμα και να διασφαλίσει αυτήν την προοδευτική μεταρρύθμιση.

Μεταρρύθμιση που διαμόρφωσε καθεστώς διαφάνειας, ευνομίας και σεβασμού των ανθρωπίνων και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Μεταρρύθμιση με ανθρώπινο πρόσωπο για εκείνους που αγαπούν την Ελλάδα, θέλουν να γίνουν Έλληνες και δικαιούνται να ελπίζουν ότι το όνειρό τους αυτό θα γίνει πραγματικότητα.

Μεταρρύθμιση που ενώνει και δεν δημιουργεί τεχνητά τείχη. Μεταρρύθμιση που δυναμώνει την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Μεταρρύθμιση που προσδίδει εκτός των άλλων διεθνή αξιοπιστία στη χώρα, ιδιαιτέρως σε μια περίοδο καθοριστική για το μέλλον της.

Προσωπικά, θα στηρίξω μόνο κάθε προσπάθεια που θα διασφαλίζει την προοδευτική κατεύθυνση της χώρας. Ταλαντεύσεις, οπισθοδρομήσεις, μικροκομματικοί υπολογισμοί, δεν επιτρέπονται.»

Read Full Post »

Ραγκούσης: Μάρτιος 2010. Ως υπουργός Εσωτερικών καταθέτω στη Βουλή το νόμο 3839 με τον οποίο για πρώτη φορά καθιερώνεται η απόλυτα αντικειμενική διαδικασία επιλογής προϊσταμένων στη Δημόσια Διοίκηση. Για πρώτη φορά αποκλείεται η δυνατότητα των πολιτικών ηγεσιών, Υπουργών κλπ, να καθορίζουν τις προαγωγές στη δημόσια διοίκηση ακόμη και για προσωρινό, μεταβατικό στάδιο.

[ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΛΗΓΜΑ]
Αύγουστος 2011. Ο τότε Υπουργός Οικονομικών και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης κ. Ε. Βενιζέλος αποδέχεται το αίτημα των συνδικαλιστών εφοριακών και, χωρίς καμία αντίσταση από αυτούς που έπρεπε να τον εμποδίσουν, καταθέτει ρύθμιση, με την οποία τροποποιείται ο νόμος 3839 ειδικά και αποκλειστικά για τους Διευθυντές των εφοριών και του Υπουργείου Οικονομικών. Συγκεκριμένα , ο νόμος Βενιζέλου , Ν. 4002 προβλέπει ότι:

« από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου και καθ` όλη τη διάρκεια του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, η τοποθέτηση και η λήξη θητείας των προϊσταμένων των κατωτέρω οργανικών μονάδων, επιπέδου Τμήματος, Υποδιεύθυνσης και Διεύθυνσης του Υπουργείου Οικονομικών, διενεργείται χωρίς τη διαδικασία που προβλέπεται στις διατάξεις των άρθρων …και του άρθρου πέμπτου του ν. 3839/2010 (Α`51), με μόνη απόφαση του Υπουργού Οικονομικών».

[ΚΑΙ Η ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ]

Σεπτέμβριος 2012, ο Πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς -ως γνήσιο πολιτικό τέκνο της σκοτεινής πλευράς της μεταπολίτευσης κι αυτός- δεν αφήνει την ευκαιρία να πάει χαμένη. Αφού έχει τοποθετήσει τον εφοριακό από την Καλαμάτα στο ΣΔΟΕ, προχωρά και αφαιρεί από τον κ. Στουρνάρα, την αρμοδιότητα για την επιλογή προϊσταμένων των εφοριών και την εκχωρεί στον Υφυπουργό και κομματικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας κ. Γ. Μαυραγάνη.

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012 με τροπολογία που δεν έχει εγκριθεί από το (κατ’ ευφημισμόν, πλέον – δεν γίνονται πλέον υπουργικά συμβούλια) Υπουργικό Συμβούλιο παύεται η θητεία των προϊσταμένων που επελέγησαν προσωπικά από τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ε. Βενιζέλο και ξεκινάει από την αρχή η εφαρμογή του απαράδεκτου νόμου Βενιζέλου.

Ολόκληρη η δήλωση: Δήλωση του Γιάννη Ραγκούση για την τροπολογία Μαυραγάνη, 21/10/2012

Read Full Post »

Την παραίτηση του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ θεωρεί ως την πλέον αρμόζουσα λύση για την κρίση που έχει δημιουργηθεί μετά την υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ», ο κ. Ι. Ραγκούσης. Ο πρώην υπουργός θεωρεί πως δεν υπάρχει ακόμη χώρος για νέο κόμμα, ωστόσο προσθέτει ότι «νομοτελειακά» θα προκύψει νέος σχηματισμός στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Αποχωρήσατε από το ΠΑΣΟΚ για την περιβόητη Λίστα Λαγκάρντ. Επρόκειτο για ήδη ειλημμένη απόφαση;

Οποτε και αν μάθαινα όσα αδιανόητα γνωστοποιήθηκαν, σε όποια θέση και αν βρισκόμουν, θα αποχωρούσα. Είναι μείζον ηθικό και πολιτικό θέμα να σε έχουν αναγκάσει να περικόψεις μισθούς, συντάξεις, να έχεις υπερφορολογήσει τις επιχειρήσεις και εκ των υστέρων να μαθαίνεις για την ύπαρξη τέτοιας λίστας που συνειδητά μας είχαν αποκρύψει. Είναι νωπές οι πομφόλυγες για δήθεν νέο εθνικό φορολογικό σύστημα πάταξης της φοροδιαφυγής. Η αποχώρησή μου από το σημερινό ΠΑΣΟΚ ήταν απόφαση συνείδησης και όχι αποτέλεσμα πολιτικού σχεδιασμού. Η λίστα είναι τόσο σοβαρό ζήτημα που δεν είναι αφορμή, είναι αιτία ρήξης. Είναι η κόκκινη διαχωριστική γραμμή που χωρίζει το δίκαιο από το άδικο, την ηθική από την ανηθικότητα στην πολιτική. Μάλιστα για πρώτη φορά σας λέω ότι η αρμόζουσα λύση, αν η χώρα δεν διερχόταν ιδιαίτερες συνθήκες, θα ήταν να ζητήσω να παραιτηθεί ο κ. Βενιζέλος αναλαμβάνοντας τις τεράστιες ευθύνες του.

Υπήρχαν ωστόσο και άλλες διαφωνίες με τον κ. Βενιζέλο…

Προφανώς έχουν προηγηθεί πολλά. Κατ’ αρχήν η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, η οποία δεν ήταν αναπόφευκτη. Ηταν αποτέλεσμα των ολέθριων επιλογών του κ. Βενιζέλου. Και αναφέρω συγκεκριμένα: Κατά την εκλογή νέου προέδρου χρησιμοποίησε το καταστατικό για να αποκλείσει ανθυποψηφίους του και στη συνέχεια πραξικοπηματικά κατήργησε και το καταστατικό και το Εθνικό Συμβούλιο. Τα κομματικά όργανα συστήνονται ή διαλύονται με απόφαση του αρχηγού. Είναι σχεδόν ανέκδοτο ότι ενώ για τον κ. Βενιζέλο δεν υπάρχει γραμματέας, ο Μιχ. Καρχιμάκης αρθρογραφεί ως γραμματέας. Ο κ. Βενιζέλος συγκρότησε επιτροπές εκλογικού αγώνα χωρίς θεσμικά κριτήρια, αποκλείοντας όχι μόνο εμένα, αλλά πολλούς ακόμη, ενώ περιέλαβε υπαλλήλους του γραφείου του. Τις παραμονές των εκλογών έλαβε την απόφαση να ανοίξει τις πόρτες για να επιστρέψουν όχι μόνο αυτοί που καταψήφισαν το Μνημόνιο, αλλά ακόμη και βουλευτές που στην πραγματικότητα αποστάτησαν, καταψηφίζοντας την κυβέρνηση στην ψήφο εμπιστοσύνης που ζήτησε. Αποτέλεσμα ήταν να διεξάγουμε μαζί προεκλογικό αγώνα άλλοι που είχαμε ψηφίσει τα μέτρα και άλλοι που δεν τα είχαν ψηφίσει και συνεπώς άλλοι να λένε «άσπρο» και άλλοι «μαύρο». Τη μια ημέρα ο κ. Βενιζέλος ζητούσε συγγνώμη για την πολιτική που άσκησε και την επομένη την υπερασπιζόταν. Και το αποκορύφωμα, η φαιδρή εικόνα της αγκαλιάς, δύο μέρες πριν από τις εκλογές, με τον κ. Θ. Λυμπερόπουλο ο οποίος ηγήθηκε του αγώνα των ταξιτζήδων να μην εφαρμοστεί ο νόμος, σπάζοντας γραφεία βουλευτών και ρίχνοντας λάδια στο λιμάνι του Πειραιά με κίνδυνο να σκοτωθούν αθώοι. Η αντίληψη του πολιτικού κατεστημένου της μεταπολίτευσης στην κορύφωσή της.

Μετά την αποχώρησή σας από το ΠΑΣΟΚ τι σχέδια έχετε; Θεωρείτε εφικτή την ίδρυση νέου κόμματος;

Θεωρώ ότι έχει επέλθει το τέλος του πολιτικού συστήματος όπως εξελίχθηκε από το 1974 έως σήμερα. Νομοτελειακά θα προκύψει νέος σχηματισμός στον χώρο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί πια να εκφράζει τον χώρο. Το κατάντησαν ΚΟΔΗΣΟ. Η σημερινή κοινωνία βέβαια δεν επιθυμεί ένα ακόμη κόμμα παλαιάς κοπής. Δεν έχει νόημα ένας τέτοιος πολιτικός φορέας. Πρέπει να είναι φορέας νέου τύπου που θα προσκομίσει στον δημόσιο βίο νέες ιδέες και αντιλήψεις. Θα γίνει αγωγός για να έρθουν στο προσκήνιο νέοι άνθρωποι και όχι όχημα για να διατηρήσουν τη σημερινή θέση στη δημόσια ζωή πολιτικοί του χθες. Προσωπικά δεν πρόκειται να συμπορευτώ με κανέναν που πρωταγωνίστησε στη σκοτεινή πλευρά της μεταπολίτευσης, όπως αναγκάστηκα να κάνω στις κυβερνήσεις που συμμετείχα. Με όλους εκείνους που για να κάνουν εύκολη πολιτική καριέρα ή κάποιους που για να κάνουν περιουσίες υπερχρέωσαν την Ελλάδα και οδήγησαν στη σημερινή κρίση.

Τι πρέπει να κάνει δηλαδή ένας νέος φορέας;

Το πρώτο και κυριότερο που πρέπει να κάνει είναι να θέσει σε νέες βάσεις, εκ θεμελίων, τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Αυτό περνάει μέσα από τρεις θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις. Πρώτον, έναν νέο εκλογικό νόμο με βάση τις μονοεδρικές και με κατάργηση του σταυρού προτίμησης. Δεύτερον, τη ριζική αλλαγή του συστήματος χρηματοδότησης της πολιτικής. Και τρίτον, την αναθεώρηση του Συντάγματος για την ευθύνη υπουργών.

Συγκλίνετε με πρόσωπα όπως ο Α. Λοβέρδος, η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Η. Μόσιαλος;

Τους εκτιμώ όλους. Συνομιλώ όμως και με νέους ανθρώπους εκτός πολιτικής. Με όσους αναφέρατε θα δούμε αν συγκλίνουμε. Πάντως προσωπικά δεν έχω συμφωνήσει στη δημιουργία κόμματος.

Κρίνετε ότι η σημερινή κυβέρνηση βαδίζει στη σωστή κατεύθυνση;

Θα μιλήσω λεπτομερώς για τις ευθύνες του κ. Σαμαρά μετά την ψήφιση των μέτρων, γιατί προέχει η σταθερότητα της χώρας. Θυμίζω ωστόσο τη στάση της Ν.Δ. σε διάφορα θέματα. Ενθάρρυνε τους συμβασιούχους και τους stagiaires να μονιμοποιηθούν και τώρα πάει να απολύσει δημοσίους υπαλλήλους. Θυμίζω τον νόμο για τα ταξί. Αν η Ν.Δ., όπως είχε υποχρέωση λόγω της καταστροφικής δημοσιονομικά πενταετίας της, είχε σταθεί στο πλάι μας θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα. Η Ν.Δ. μιλούσε για λανθασμένη συνταγή. Και τώρα πάει για την πιο υφεσιακή πολιτική. Και για ποια κυβέρνηση μιλάτε; Αυτήν που δεν συνεδριάζει ποτέ; Είναι επίσης μια κυβέρνηση αντιμεταρρύθμισης. Στελεχώνονται νευραλγικές θέσεις με κριτήριο την καταγωγή. Συστάθηκε ξανά το άχρηστο υπουργείο Μακεδονίας. Διατηρήθηκαν νομικά πρόσωπα κατά παρέκκλιση του «Καλλικράτη» με απόφαση Αυγούστου του 2012. Αλλοιώθηκε ο νόμος για τα ΑΕΙ. Ο τέως αρχηγός ΓΕΣ εξωθήθηκε σε παραίτηση για να περάσουν οι επιλογές της κλαδικής αποστράτων της Ν.Δ. Συνολικά, με βάση το τεράστιο ζήτημα αξιοπιστίας που προκύπτει από την απόσταση προεκλογικής ρητορείας και επικείμενων μέτρων, φοβάμαι ότι οι κ. Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης δουλεύουν για να κάνουν πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα.

Πιστεύετε ότι υπάρχουν προοπτικές εξόδου από την κρίση;

Τα πράγματα είναι δύσκολα. Κατ’ αρχήν θεωρώ αδιαπραγμάτευτο τον ευρωπαϊκό δρόμο, το ευρώ. Για να γίνει αυτό δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τις διαρθρωτικές αλλαγές, τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν πραγματοποιούνται, γι’ αυτό και μόνη λύση καταλήγει να είναι η σκληρή λιτότητα. Υπάρχουν κορυφαίες προτεραιότητες. Πρώτον, να αρθεί η μονιμότητα στο Δημόσιο. Το σημαντικό δεν είναι πόσοι θα απολυθούν. Αν οι υπόλοιποι συνεχίζουν να εργάζονται δίχως αξιολόγηση δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι. Πρέπει να αρθεί η μονιμότητα όχι για το δημοσιονομικό αποτέλεσμα, αλλά για να πάρει μπροστά η κρατική μηχανή και για επιβραβευτούν επιτέλους οι άξιοι δημόσιοι λειτουργοί. Δεύτερον, εξίσου σημαντικό, είναι η δημιουργία ενός αποτελεσματικού και δίκαιου φορολογικού συστήματος. Οπως και η αλλαγή των δομών στους πέντε τομείς που απορροφούν το 85% των κρατικών δαπανών, με βασικούς την υγεία και την παιδεία. Οποιοσδήποτε άλλος δρόμος από αυτόν των μεταρρυθμίσεων οδηγεί σε καταστροφή. Και η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή. Διότι η Αργεντινή δεν συνορεύει με την Τουρκία. Μια μεταβολή στο status quo της χώρας δεν θα είχε μόνο κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, αλλά θα ήταν και εθνικά επιζήμια.

Ηλεκτρονικός σύνδεσμος συνέντευξης : «Το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί πια να εκφράζει τον χώρο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς. Το κατάντησαν ΚΟΔΗΣΟ»

Γιάννης Ραγκούσης
email: info@ragkousis.gr
website: http://www.ragkousis.gr

Read Full Post »

1. Αυτή την ώρα συντελείται ένα εθνικό έγκλημα. Είναι δεδομένο ότι η οικονομία έχει ουσιαστικά παραλύσει, ότι επαπειλείται άμεσα στάση πληρωμών, ότι η εκτέλεση του προϋπολογισμού είναι εκτός στόχων, λόγω της ύφεσης που υπερβαίνει κάθε πρόβλεψη και όχι μόνον, ότι κινδυνεύουμε να βρεθούμε οριστικά στο ευρωπαϊκό περιθώριο, ακόμα και εκτός ευρωζώνης.
Το γνωρίζουν όλοι ότι η χώρα βρίσκεται και πάλι στο χείλος της αβύσσου. Κοινός παρονομαστής για τα παραπάνω είναι η αναβίωση της πιθανότητας χρεοκοπίας και επιστροφής στη δραχμή.

2. Η πολιτική κρίση και η αστάθεια επανέφεραν το φόβο και την ανησυχία που είχαμε καταφέρει μέχρι πριν τρεις μήνες σχεδόν να ξεχαστούν. Αυτός ο φόβος είναι που έχει διαλύσει την ελληνική οικονομία ,αυτός είναι η βασική αιτία της ύφεσης και της ανεργίας . Αυτός ο φόβος είναι η πιο αντιλαϊκή , ανάλγητη και καταστροφική πολιτική . Αυτός είναι που σε τελική ανάλυση κλείνει επιχειρήσεις, αποσύρει καταθέσεις, διώχνει επενδυτές, κρατεί στο σπίτι τους καταναλωτές, στέλνει χιλιάδες στην ανεργία και μειώνει εισοδήματα . Τα προηγούμενα χρόνια αυτός ο φόβος εγκαταστάθηκε στη χώρα εξαιτίας αυτών που στους τομείς ευθύνης τους, για να αποφύγουν το πολιτικό κόστος, δεν προχώρησαν τις αυτονόητες διαρθρωτικές αλλαγές. Αυτός ο φόβος επανήλθε δριμύτερος εξαιτίας των εμπρηστών της κυβέρνησης Καραμανλή που κατέκαψαν τη χώρα αλλά και εκείνων που οδήγησαν τη χώρα στην πολιτική κρίση και άνοιξαν ξανά τη συζήτηση, όχι για τα επιμέρους, αλλά για την κεντρική κατεύθυνση της χώρας και τις στρατηγικές της επιλογές.
Και όμως. Τίποτα δεν φαίνεται αρκετό να ανακόψει αυτήν την μοιραία πορεία.
Η Ελλάδα ζει μια προεκλογική αντιπαράθεση διαμετρικά αντίθετη με αυτά τα αυταπόδεικτα, τα καταφανή γεγονότα που συνθέτουν το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας.
Ποτέ δεν ήταν πιο μακριά ο δημόσιος διάλογος από τις ανάγκες της χώρας – και μάλιστα για πρώτη φορά χωρίς καμία μα καμία δικαιολογία – για μη γνώση όλων των δεδομένων.

3. Από τη μια, η απύθμενη επιπολαιότητα και ο άφρων τυχοδιωκτισμός του κυρίου Σαμαρά έσυρε τη χώρα σε εκλογές, σε αποτελμάτωση και διχασμό.
Την ώρα που στοιχειώδης αίσθηση εθνικού καθήκοντος επέβαλλε την συστράτευση όλων σε μια κυβέρνηση με χρονικό ορίζοντα επαρκή να αποφύγουμε τα χειρότερα.
Από την άλλη, η παιδαριώδης ελαφρότητα του ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρει τη χειρότερη εκδοχή ανορθολογικής δημαγωγίας και επιθετικού λαϊκισμού, που χρειάστηκαν αγώνες χρόνων για να ξεπεράσει και να αποβάλει το ΠΑΣΟK.

4. Και σήμερα οι εμπρηστές του 2009, αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, και οι πυρομανείς του 2012 εμφανίζονται ότι διαφωνούν, ενώ στην ουσία έχουν από κοινού σαλπίσει την άτακτη υποχώρηση της χώρας:

  • πίσω στις πρακτικές του 2009,
  • πίσω στις ανεύθυνες εξαγγελίες, στις ηρωικές καταγγελίες που οδηγούν σε εθνικές τραγωδίες,
  • πίσω στα οικονομικά των ελλειμμάτων, της υπερχρέωσης, των διορισμών.
  • πίσω στις προσλήψεις των καλαματιανών κλητήρων και στις συνταξιοδοτήσεις σαραντάρηδων.
  • πίσω στην πολιτική που μοιράζει λεφτά που δεν είναι δικά μας, λεφτά που δεν έχουμε πια.
    Και μαζί:

  • Στη δαιμονοποίηση του ορθού λόγου.
  • Στη βίαιη ενοχοποίηση της κοινής λογικής.
  • Στην απαξίωση κάθε προσπάθειας διαρθρωτικών αλλαγών, νοικοκυρέματος και μεταρρυθμίσεων.
  • Στην υπονόμευση της ευρωπαϊκής ταυτότητας της χώρας.

Δεν είναι βεβαία καθόλου τυχαίο – ανεξάρτητα από τα κίνητρά τους- ότι το κονκλάβιο της δραχμής που ετοιμάζεται για τη λεηλασία της χώρας αν βγει από το ευρώ, στήριξε διαδοχικά και τους δυο, Σαμαρά και ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα απροκάλυπτα.

5. Εγκλωβίστηκε έτσι η χώρα σε ένα πολιτικό σπιράλ θανάτου που οδήγησε στο οδυνηρό σπιράλ κατάρρευσης της οικονομίας.
Μόλις είχαμε κατορθώσει να βγούμε από τον ακραίο κίνδυνο, ό,τι θετικό είχαμε εξασφαλίσει, αναλώθηκε. Η απόφαση της 26ης Οκτωβρίου για το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση, που είναι αδιαμφισβήτητο ότι ιστορικά θα πιστωθούν στην πρωθυπουργία Γιώργου Παπανδρέου, κινδυνεύει να μην έχει πια καμία σημασία. Ήδη, μέρα με την ημέρα, οργανώνεται διεθνώς η επιχειρηματολογία για τα οφέλη που θα είχε για την ευρωζώνη η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει.

6. Βρισκόμαστε πλέον ενώπιον εθνικής τραγωδίας. Τίποτα λιγότερο.
Και με αυτήν την αλήθεια στο νου πρέπει να πάρουμε τις αποφάσεις μας.
Κυρίαρχη αντίθεση και δίλημμα σήμερα στη χώρα είναι αν θα πάρουμε με τον ένα ή άλλο τρόπο το δρόμο του παρελθόντος ή το δρόμο που οδηγεί στο μέλλον.
Αν θα επιλέξουμε το δρόμο που ακλουθούσαμε έως το 2009, που χρεοκόπησε την Ελλάδα και διέλυσε οικονομία, κοινωνία και πολιτικό σύστημα. Αυτά δηλαδή στα όποια κλείνει συνωμοτικά το μάτι ο κος Σαμαράς και εξαγγέλλει ανενδοίαστα ο ΣΥΡΙΖΑ, ποντάροντας σε μια ανέντιμη πολιτική αρπαχτή.
Ή αν θα επιμείνουμε στη δύσκολη απόφαση να αλλάξουμε την Ελλάδα, να εφαρμόσουμε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία, και πάνω από όλα και πρώτα από όλα μια ριζοσπαστική επαναθεμελίωση του πολιτικού συστήματος ,την μητέρα των μεταρρυθμίσεων. Απόφαση που όποτε λησμονήσαμε η φοβηθήκαμε, το πληρώσαμε. Απόφαση να απαλλαγούμε από τις πρακτικές της άθλιας πελατειακής συναλλαγής που μοιράζει ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.
Να απαλλαγούμε από την νοοτροπία που θρέφει εκβιαστικές, μικρές και μεγάλες ολιγαρχίες συντεχνιών και ιδιωτικών συμφερόντων σε βάρος των πιο αδυνάτων. Συχνά μάλιστα στο όνομα τους!

Γιατί κάναμε τέτοιες μεταρρυθμίσεις. Αλλά όταν κάναμε τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, ακόμα και αυτές που καμία σχέση δεν είχαν με το μνημόνιο, όπως για την Αξιοκρατία με το ΑΣΕΠ ή τη Διαφάνεια –με τη Δι@ύγεια, ή μεγάλες διαθρωτικές δομικές αλλαγές με τον Καλλικράτη, ή όπως το άνοιγμα των επαγγελμάτων, είχαμε φανατικά και καθόλου τυχαία απέναντι τόσο τον κ. Σαμαρά, όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ.

7. Αντίπαλος σε αυτόν τον μόνο πραγματικά φιλολαϊκό δρόμο είναι οι πρωταγωνιστές της σκοτεινής πλευράς της μεταπολίτευσης. Πολιτικό προσωπικό δεσμευμένο στο ένοχο παρελθόν και κάθε είδους ηγεσίες που αναδείχθηκαν στο οικοσύστημα της αδιαφάνειας και της πελατειακής συναλλαγής και γνωρίζουν ότι μόνο εκεί θα επιβιώσουν. Φανατικοί εκφραστές τους, ο κος Σαμαράς, αυθεντικό παραδοσιακό προϊόν και παραδειγματικός εκπρόσωπος αυτής της λογικής.
Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ που οικοδομεί προσδοκίες που εν γνώσει του είναι αδύνατο να τις ικανοποιήσει. Που εξόπλισε με την οργή της κοινωνίας, όχι το «λαϊκό κίνημα», αλλά το ιδιοτελές αίτημα της επαναφοράς στην Ελλάδα της τζάμπα καλοπέρασης, της θρασείας αναξιοκρατίας και της ακραίας ανευθυνότητας.

8. Και βεβαία δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη η περισσή αμετροέπεια πάνω στα ερείπια της χώρας. Με το 84% της κοινωνίας εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ η το 82% εναντίον του ο κ. Σαμαράς, είδαμε και ανεχτήκαμε ένα ρεσιτάλ μικροκομματικής ιδιοτέλειας δήθεν νικητών, που οδήγησε στην ακυβερνησία.

9. Eθνική και επείγουσα προτεραιότητα τώρα για τη χώρα είναι να ξεφύγουμε, με κάθε κόστος, από το σπιράλ θανάτου της πολιτικής αστάθειας και του ολέθριου φόβου της χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ. Όσο ενδημεί ο φόβος αυτός δεν υπάρχει καμιά ελπίδα ανάκαμψης, καμιά αναπτυξιακή προοπτική, καμιά δυνατότητα εξυγίανσης των δημοσίων οικονομικών. Και μεγαλώνει ο κίνδυνος απώλειας του έλεγχου, κοινωνικής έκρηξης, και τελικά εθνικής κατάρρευσης.

10. Αυτή οφείλει να είναι η πρώτη καταστατική εθνική πολιτική απόφαση: η Ελλάδα δεν χρεοκοπεί και παραμένει στο ευρώ. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, όποια απόφαση και θυσία απαιτεί. Οτιδήποτε άλλο ισοδυναμεί με όλεθρο, ιδίως των αδυνάτων.
Και η δεύτερη, εξίσου κρίσιμη και αποφασιστική δέσμευση μας: η
Ελλάδα των δυο τρίτων που έχει τις δυνάμεις ή, έστω, ακόμα αντέχει, πρέπει να πάρει στην πλάτη της την ανόρθωση της χώρας και την διάσωση του ενός τρίτου που πια δεν μπορεί και ζει σε απόγνωση και αγωνιά.

Επί δύο χρόνια κρατήσαμε με νύχια και με δόντια τη χώρα στο Ευρώ. Όποιος Έλληνας πολιτικός, με πράξεις ή παραλείψεις, εγκαταλείψει την προσπάθεια και οδηγήσει την Ελλάδα εκτός ευρώ θα έχει να λογοδοτήσει και στην ιστορία και στην κοινωνία.

Αυτό που σήμερα προέχει, το υπέρτερο ζήτημα είναι η πορεία του τόπου. Μετά τις εκλογές θα έρθει η ώρα να συζητήσουμε για την επαναθεμελίωση της δημοκρατικής παράταξης μέσα από τη ριζική της ανανέωση και την ουσιαστική αλλαγή υποδείγματος από την κορυφή μέχρι τη βάση. Νηφάλια και ψύχραιμα πολλά ερωτήματα θα απαντηθούν, ξεκινώντας από το ερώτημα- αφετηρία: Πώς και γιατί το ΠΑΣΟΚ που αναγκάστηκε να υιοθετήσει άκρως αντιδημοφιλή μέτρα το Μάιο του 2010 κατάφερε να πετύχει μια καθολική νίκη στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, πώς και γιατί το ΠΑΣΟΚ παρέμενε σύμφωνα με όλες τις έρευνες κοινής γνώμης κυρίαρχη πολιτική δύναμη μέχρι τον Ιούλιο του 2011;

ΠΗΓΗ: www.ragkousis.gr

Read Full Post »


«Εγώ θα σας πω μια ακόμη μεγάλη αλήθεια.
Εμείς, ως κόμμα, ως παράταξη και ως πρόσωπα, τον Οκτώβριο του 2009 πήραμε μια μεγάλη απόφαση. Εγώ, για αυτή την απόφαση ούτε ζητώ συγγνώμη, ούτε μετανιώνω. Πήραμε την απόφαση να προτάξουμε το εθνικό συμφέρον, να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να κρατηθεί ο τόπος «όρθιος», ακόμα και αν εμείς εξαφανιστούμε από τον πολιτικό χάρτη.

Εγώ, για αυτή την απόφαση, δεν μετανιώνω, δεν ζητάω συγγνώμη. Αυτοί που πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη απέναντι στον ελληνικό λαό είναι αυτοί που πριν το 2009, και κυρίως από το 2004 μέχρι το 2009, η κυβέρνηση Καραμανλή και πριν από αυτήν, όλοι όσοι κυβέρνησαν τον τόπο και έκαναν ρουσφέτια, σπατάλες, «ρεμούλες», έκαναν και προσωπικές περιουσίες και τώρα είναι πίσω από τα σίδερα της φυλακής και μας κάνουν εμάς να ντρεπόμαστε όταν προέρχονται από τη δική μας παράταξη.

Αυτοί να ζητήσουν συγγνώμη, που πριν το 2009 κυβερνώντας την Ελλάδα, χάρη στον εξωτερικό δανεισμό, έκαναν εύκολες πολιτικές καριέρες και κατάφεραν εκείνα τα χρόνια, θυσιάζοντας το μέλλον και την προοπτική αυτού του τόπου, να δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό πρόβλημα, που στα χέρια μας το 2009, παραλίγο να κοστίσει την υπόσταση της χώρας.»

ΠΗΓΗ: Γιάννης Ραγκούσης: «Εγώ δεν μετανιώνω και δεν ζητώ συγνώμη που το 2009 κράτησα την Ελλάδα όρθια»

Read Full Post »

Tου Γιωργου Παγουλατου*

Η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους στην ιστορία δεν είναι μια παγκόσμια πρωτιά που μας κάνει υπερήφανους, παρά το τεράστιο τεχνικό και διαπραγματευτικό επίτευγμα, τη θηριώδη πολυπλοκότητα και δυσκολία του εγχειρήματος. Είναι, όπως σημείωσε στο μήνυμά του ο πρωθυπουργός, ευκαιρία ικανοποίησης αλλά και περισυλλογής, για τις απώλειες όσων εμπιστεύτηκαν την ελληνική πολιτεία και ζημιώθηκαν. Είναι επίσης τελικό προϊόν μιας ιστορικής αποτυχίας της χώρας: ως αποτέλεσμα αμεριμνησίας του παρελθόντος, το χρέος μας έπαυσε να είναι βιώσιμο, επιβάλλοντας την αναδιάρθρωση. Ομως, η δανειακή συμφωνία και το PSI είναι η καλύτερη δυνατή διευθέτηση του δημόσιου χρέους που θα μπορούσαμε να επιτύχουμε στον πραγματικό κόσμο των δεδομένων συνθηκών και συσχετισμών.

Λένε κάποιοι: έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα η αναδιάρθρωση, τον Μάιο του 2010. Και ποιος δεν θα προτιμούσε μια μεγαλύτερη μείωση χρέους χωρίς επιπτώσεις; Ξεχνούν όμως ή παραβλέπουν ότι αυτό που κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια ήπια, «βελούδινη» αναδιάρθρωση (Μάρτιος 2012) και μια καταστροφική χρεοκοπία είναι η στήριξη των εταίρων και η συνεργασία των πιστωτών. Είναι οι διασφαλίσεις για το τραπεζικό σύστημα και τη χρηματοδότηση της χώρας, είναι οι προϋποθέσεις παραμονής στο ευρώ. Τέτοιοι όροι δεν υπήρχαν το 2010 ούτε η βούληση των εταίρων. Οι συνθήκες δεν ήταν έτοιμες – πώς να ήταν άλλωστε, όσο η χώρα είχε ακόμα τεράστιο πρωτογενές έλλειμμα, υστέρηση μεταρρυθμίσεων και καμία προσαρμογή να επιδείξει; Ενα «κούρεμα» του 2010 θα έμοιαζε με μονομερή καταδολίευση δανειστών, και η τάχα δυνατότητα επιβολής του θα θύμιζε καμικάζι ζωσμένο εκρηκτικά.

Η συμφωνία του PSI δεν αφαιρεί μόνο 107 δισ. από το δημόσιο χρέος. Επιτυγχάνει μια μεγάλη επιμήκυνση της μέσης διάρκειας του χρέους, με νέα ομόλογα διάρκειας έως και 30 χρόνια, με μια πολύ σημαντική μείωση μέσου επιτοκίου και ετήσιου κόστους εξυπηρέτησης, με δεκαετή περίοδο χάριτος. Εξασφαλίζει τη χρηματοδοτική κάλυψη των εταίρων και του ΔΝΤ μέχρι το τέλος του προγράμματος και για όσο διάστημα χρειαστεί.

Η συμφωνία για το PSI και τη δανειακή σύμβαση δημιουργεί ένα πολύ ισχυρό, αμοιβαίο κίνητρο παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ. Μια επιστροφή στη δραχμή θα καθιστούσε το χρέος μη εξυπηρετήσιμο, ζημιώνοντας και τις δύο πλευρές. Με το πέρασμα του χρέους μας από τις αγορές στον «επίσημο» τομέα, εμείς κλειδώνουμε την πορεία μας με την Ευρώπη και οι εταίροι και πιστωτές αποκτούν κίνητρο να δουλέψει το πρόγραμμα, δηλαδή να τρέξει η ανάπτυξη, γιατί αλλιώς κινδυνεύουν να χάσουν τα λεφτά τους. Αρα, Ε.Ε. και ΔΝΤ έχουν ισχυρό συμφέρον να εξαντλήσουν κάθε προσπάθεια στο μέλλον για να καταστήσουν βιώσιμη την παραμονή μας στο ευρώ.

Η απόφαση που επιτεύχθηκε μας κρατάει στο τραπέζι των ευρωπαϊκών αποφάσεων. Παραμένουμε συμμέτοχοι στην κοινή πορεία της Ευρωζώνης, όπου οι συσχετισμοί υπέρ της ανάπτυξης αναμένεται να βελτιωθούν. Αυτό σημαίνει αυξημένες δυνατότητες όχι μόνο για το μέλλον αλλά και άμεσα. Η Ελλάδα είναι σε προτιμώμενη θέση όσον αφορά τη στήριξη της Επιτροπής με τεχνική βοήθεια (που παρέχει η «Ομάδα Δράσης») και στήριξη στην απορρόφηση κοινοτικών πόρων. Γιατί ο κυριότερος παράγοντας που παραλύει ακόμα την ελληνική οικονομία είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης για τις προοπτικές της και η έλλειψη ρευστότητας του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων. Μόνο μια αξιόπιστη συνολική συμφωνία με τους εταίρους μπορεί να μετατρέψει την κινούμενη άμμο κάτω από τα πόδια της ελληνικής οικονομίας σε στέρεο έδαφος. Και αυτή τη συμφωνία πέτυχε να ολοκληρώσει η κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου.

Το οικονομικό πρόγραμμα είναι σκληρό και οδυνηρό. Είναι πρόγραμμα έσχατης ανάγκης, που δεν θα υιοθετούσαμε υπό κανονικές συνθήκες. Περιέχει όμως αλλαγές που θα έπρεπε από μόνοι μας να είχαμε εφαρμόσει με άνεση χρόνου. Περιέχει και σημαντικά αναπτυξιακά πλεονεκτήματα. Από το νοικοκύρεμα της σπατάλης στο Δημόσιο, τις βαθιές μεταρρυθμίσεις στο κράτος, τη φορολογική διοίκηση, το σύστημα υγείας, μέχρι την εξυγίανση των τραπεζών, την απελευθέρωση επαγγελμάτων, τη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος και της απορρόφησης κοινοτικών πόρων, την επιτάχυνση απονομής δικαιοσύνης.

Καμία δανειακή συμφωνία δεν λύνει από μόνη της το πρόβλημα, δεν εξαλείφει τους κινδύνους. Δεν υποκαθιστά τη θέληση μιας χώρας να αντέξει, να σφίξει τα δόντια, να αντιμετωπίσει την κρίση με προσπάθεια, υπομονή και αλληλεγγύη, να παραμείνει όρθια, διασφαλίζοντας τη θέση μας στην Ευρώπη και στο ευρώ. Αυτά κανένα PSI και κανένα Μνημόνιο δεν μπορούν από μόνα τους να τα καθορίσουν. Μόνο εμείς οι ίδιοι.

* Ο κ. Γ. Παγουλάτος είναι καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και σύμβουλος του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου.

ΠΗΓΗ: ΠΡΟΤΕΙΝΩ

Read Full Post »

Older Posts »