Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Γ.Παπανδρέου’ Category

Όλγα Παναγιωτίδου: Το εγχείρημα για τη συσπείρωση του Κεντροαριστερού χώρου μοιάζει αβέβαιο σήμερα. Από την άλλη πλευρά, κάποιοι λένε ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν πολλοί στρατηγοί με άκαμπτες προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά λίγος στρατός και κυρίως απουσία προγραμματικού λόγου. Εσείς τι λέτε;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Δεν είμαι απαισιόδοξος. Το αντίθετο, μάλιστα. Ο χώρος συρρικνώθηκε μέσα στο τσουνάμι της κρίσης. Μιας κρίσης που δεν είχε προηγούμενο στην πρόσφατη ελληνική ιστορία. Που βρήκε την ΕΕ ανέτοιμη. Μιας κρίσης, όπου η άρνηση των εταίρων μας και η τιμωρητική τους διάθεση μπορούσε να μας αναγκάσει να χρεοκοπήσουμε και να φύγουμε από το ΕΥΡΩ ή ακόμα και την ΕΕ μονομιάς.
Όμως σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουν διαφανεί καθαρά οι αιτίες της κρίσης, οι εναλλακτικές που υπήρχαν και ποιες πολιτικές δυνάμεις έδειξαν υπευθυνότητα και ειλικρίνεια.
Με την απόσταση του χρόνου φαίνεται πόσο σημαντική ήταν η δημιουργία από το μηδέν ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης και μαζί, του μεγαλύτερου ιστορικά προγράμματος στήριξης για την Ελλάδα.
Με την απόσταση του χρόνου, φαίνεται πόσο σημαντική ήταν η μεταρρυθμιστική προσπάθεια που κάναμε, η σύγκρουση με τα κακώς κείμενα της χώρας. Τη διαφθορά, την κακοδιοίκηση, το πελατειακό σύστημα που ευνοεί τον ισχυρό και όχι τον πολίτη.

Οι επιλογές αυτές είχαν ένα μεγάλο κόστος. Όμως, όλοι πια καταλαβαίνουμε ότι αν δεν αγγίξουμε αυτά τα φαινόμενα δεν θα μπορέσουμε να αλλάξουμε την Ελλάδα. Η επιλογή μιας επιφανειακής διαχείρισης της κρίσης με κύριο γνώμονα την πολιτική επιβίωση που επέλεξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι σαφές ότι δεν βελτιώνει αλλά χειροτερεύει την κατάσταση. Τουλάχιστον, την κατάσταση όπως τη βιώνει η Ελληνική κοινωνία.
Ούτε η ΝΔ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ θέλησαν να καταλάβουν, ούτε καν να αναγνωρίσουν το βάθος των αιτιών που έχουν φέρει την Ελλάδα σε μια τραγική εποχή εξάρτησης και ανέχειας. Και έτσι, καταλήγουν να πουλάνε υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα.
Η Κεντροαριστερά έχει τώρα την ευκαιρία να συζητήσει σε βάθος και να πείσει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά.
Μπορούμε να πείσουμε τους πολίτες που αρκετά ψέματα και μύθους έχουν ακούσει τα τελευταία χρόνια. Με την αλήθεια και το θάρρος μας, θα πείσουμε.
Και για να μπορεί να γίνει αυτή η σε βάθος συζήτηση, στη Δημοκρατική Συμπαράταξη προχωράμε – και σε αυτό και εγώ και άλλοι επέμεναν-, προχωράμε όλοι μαζί, αλλά ταυτόχρονα διατηρώντας την αυτονομία του κάθε φορέα.
Είναι ένας τρόπος να υποστηρίξουμε την ενοποίηση του χώρου, μέσα από το διάλογο, την όσμωση – όχι επιφανειακά και πρόσκαιρα. Φέρνουμε έναν πλουραλισμό ιδεών και αυτό είναι το θετικό. Παράλληλα, διαμορφώνουμε μια βάση αρχών και αξιών που μας ενώνει στο όραμα και στη δράση. Είναι ένα συγκριτικό πλεονέκτημα για το χώρο μας, που παρά τα όποια άλλα προβλήματα, προσθέτει, δεν αφαιρεί.
Προτεραιότητές μας είναι οι νέες ιδέες, το σχέδιο για την Ελλάδα τα επόμενα χρόνια, ο διάλογος με τους πολίτες, η κατανόηση όχι μόνο των αριθμών, αλλά της ανάγκης σεβασμού κάθε ανθρώπου και της δυνατότητας συμμετοχής του σε όσα αφορούν στη ζωή του.
Η μεγάλη αλλαγή που οραματιστήκαμε στον τρόπο που λειτουργεί το κράτος και οι θεσμοί, διακόπηκε απότομα από την κρίση και τις συνέπειές της.
Τώρα, ο προοδευτικός χώρος μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να συνεχίσει αυτήν την αναγκαία για τη χώρα προσπάθεια, προσαρμοσμένη στις νέες προκλήσεις.

ΟΠ: Στο ΠΑΣΟΚ επικρατεί ένα κλίμα εσωστρέφειας και αντιπαλότητας που «ανάγκασαν» την Φώφη Γεννηματά να πάει σε έκτακτο συνέδριο. Σας προβληματίζει αυτή η εικόνα;

ΓΠ: Δεν μπορώ να μιλήσω για τις εσωτερικές διεργασίες στο ΠΑΣΟΚ. Σε κάθε περίπτωση η αναγέννηση του χώρου, όπως και κάθε γέννα, έχει τον πόνο της.
Για μένα πρωτεύει, μέσα από τις αρχές και τις αξίες μας, να επικεντρωθούμε στην επεξεργασία λύσεων, πραγματικά προοδευτικών και αλληλέγγυων για τον πολίτη.
Ο προοδευτικός χώρος θα ανακάμψει δυναμικά όσο δίνουμε χώρο στην ουσιαστική αυτή συζήτηση.
Γι’ αυτό, σημασία και αξία έχει η ουσιαστική αντιπαράθεση ιδεών γύρω από πολιτικές και προτάσεις. Στο χώρο της κεντροαριστεράς υπάρχουν διαφορές που αφορούν ιδέες και πολιτικές. Υπάρχουν και διαφορές που αφορούν προσωπικούς ανταγωνισμούς και συσχετισμούς δυνάμεων.
Όλα τα διαδικαστικά και οργανωτικά θέματα, που εντείνουν τις άγονες αντιπαραθέσεις μηχανισμών, κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στην ενίσχυση του προοδευτικού χώρου.
Ας ξεφύγουμε από αυτά. Όταν κυριάρχησαν, το αποτέλεσμα ήταν τραγικό για τον προοδευτικό χώρο.
Έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε και τόσα να αλλάξουμε με γνώμονα τα πραγματικά συμφέροντα του λαού και της χώρας. Ας επικεντρωθούμε σε αυτά.

ΟΠ: Ενώ όμως από τη μια συμβαίνουν αυτά, από την άλλη η κα Γεννηματά, στη συνεδρίαση της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, έδειξε να επιταχύνει το βηματισμό για τη μετεξέλιξη της Συμπαράταξης σε ένα ενιαίο κόμμα.

ΓΠ: Η Φώφη Γεννηματά δεν είπε τίποτα διαφορετικό ή περισσότερο από όσα έχουν ειπωθεί μέχρι σήμερα. Και μακάρι κάποια στιγμή να βρεθούμε σε ένα σημείο που να έχουμε υπηρετήσει με συνέπεια και να έχουμε φέρει σε πέρας το στρατηγικό στόχο της πολιτικής μας ενότητας. Προφανώς και υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για τον τρόπο που πρέπει να προχωρήσουμε. Αλλά σε γενικές γραμμές υπάρχει προσέγγιση.
Αν κάτι έχει σημασία, είναι τα πράγματα να γίνουν με τη σωστή σειρά. Θα το πω απλά. Πρώτα πρέπει να ξέρεις τι πιστεύεις και τι θέλεις και εν προκειμένω, τι προτείνεις, ποια πρόταση προοδευτικής διακυβέρνησης καταθέτεις προς τους πολίτες και ακολούθως αναζητάς το πώς θα το πετύχεις.
Όλα πρέπει να υπηρετούν αυτήν την ανάγκη, τους Έλληνες και τη χώρα. Τα άλλα έπονται.
Το γεγονός ότι, αυτή η απλή λογική δεν υπερίσχυσε στις προηγούμενες προσπάθειες, κατέστησε τα εγχειρήματα εκείνα ατελέσφορα.
Ελπίζω και πιστεύω ότι αυτή τη φορά θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε.

ΟΠ: Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υποστεί μεγάλη φθορά και ότι οι προοδευτικοί ψηφοφόροι που τον ψήφισαν, τον εγκαταλείπουν. Πως εξηγείται το γεγονός ότι η Κεντροαριστερά δεν μπορεί να τους προσεγγίσει, αφήνοντας έτσι περιθώρια και για αυτοδυναμία της ΝΔ;

ΓΠ: Είναι πρόωρο να βγάζουμε συμπεράσματα για τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων στις επόμενες εκλογές. Ο χώρος μας έχει μια σταθερά ανοδική τάση, που δείχνει ότι έχει τις προϋποθέσεις να δημιουργήσει εκπλήξεις. Το κάλεσμά μας δεν είναι ψηφοθηρικό.

Το κάλεσμα είναι για συμμετοχή σε μια κοινή πορεία όπου όλοι θα συνδιαμορφώσουν τη νέα πλατφόρμα πολιτικής για τη χώρα.
Το Εθνικό μας Σχέδιο.
Πάντα βασισμένο στις αρχές και τις αξίες που πρεσβεύουμε. Και με σεβασμό στις δημιουργικές απόψεις όλων όσων θέλουν να συμβάλουν.
Το κάλεσμα είναι για τη συγκρότηση μιας ισχυρής συμμαχίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα μπορεί να προωθήσει την εναλλακτική προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας απέναντι στη συντηρητική. Μια ισχυρή προοδευτική συμμαχία που θα μπορεί να επιβάλει τη συνεννόηση των πολιτικών και παραγωγικών δυνάμεων, από την οποία και έχει ανάγκη ο τόπος.
Έτσι, θα αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την απογοήτευση απέναντι στην πολιτική. Αυτή η απογοήτευση οδηγεί σε μια μοιρολατρεία για το μέλλον της χώρας. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Η ανύψωση ή η καταβαράθρωση της χώρας εξαρτάται από τη συμμετοχή τελικά των Ελλήνων – εντός και εκτός της χώρας, στην κοινή προσπάθεια.
Και αυτό διαφέρει ριζικά από την πολιτική αντίληψη που καλλιεργήθηκε τα τελευταία χρόνια. Ότι δηλαδή, θα βρούμε ένα νέο σωτήρα, μια μαγική λύση, κάτι που τελικά οδηγεί στο λαϊκισμό, τον αυταρχισμό, και τον δήθεν πατριωτισμό. Πατριωτικό είναι το αληθές, και μαζί, η ουσιαστική συμμετοχή όλων μας και η συμβολή μας στην αναζήτηση αποτελεσματικών λύσεων σε πραγματικά προβλήματα.
Πολλοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ νόμισαν ότι υπήρχε μια μαγική συνταγή που θα μπορούσε να εξαφανίσει τις συνέπειες της κρίσης. Στην πορεία ανακάλυψαν ότι αυτό δεν ειναι εφικτό. Ότι δεν υπάρχει από μηχανής Θεός. Άλλοι πίστεψαν ότι με το ΣΥΡΙΖΑ, σε πολλά ζητήματα θα υπερισχύσουν οι αξίες της αριστεράς. Στην πορεία διαπίστωσαν μια διολίσθηση σε λογικές και πολιτικές περισσότερο ΑΝΕΛ παρά ΣΥΡΙΖΑ, περισσότερο δεξιάς πελατειακής αντίληψης, που ενισχύει τους κρατούντες και όχι τον πολίτη.
Πολλοί οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ είδαν τι σημαίνει «εναλλακτική» αλήθεια, πολύ πριν την εποχή Τραμπ.
Από την άλλη, η Νέα Δημοκρατία διέψευσε τις ελπίδες όσων ήθελαν να μετεξελιχθεί σε ένα κεντροδεξιό σύγχρονο κόμμα.
Με αυτά τα δεδομένα, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις ο προοδευτικός χώρος να αποκτήσει ένα νέο δυναμισμό, και ελπίζω όχι μόνο επειδή οι άλλες επιλογές είναι κακές αλλά επειδή οι προτάσεις που έχουμε είναι καλύτερες.

ΟΠ: Οι εξεταστικές επιτροπές βγάζουν εκτός διερεύνησης τη διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ, θεωρείτε ότι υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας ΣΥΡΙΖΑ- Καραμανλή;

ΓΠ: Μα σκόπιμα διαστεβλώνεται η ιστορική αλήθεια. Βολεύει φαίνεται και τις δύο πλευρές να ξεχάσουμε τις ευθύνες της διακυβέρνησης Καραμανλή στην αποδυνάμωση της χώρας, στη δημιουργία των προϋποθέσεων που έκαναν την Ελλάδα αδύναμο κρίκο της Ευρώπης, όταν ξέσπασε η κρίση. Αυτή η αντίληψη έχει οπαδούς πέρα από τη Νέα Δημοκρατία και στην κυβέρνηση ΑΝΕΛ- ΣΥΡΙΖΑ. Και υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Γιατί; Γιατί έτσι, έμφαση δίνεται στις συνέπειες της κρίσης και όχι στις αιτίες που την προκάλεσαν. Με αυτόν τον τρόπο, η δεξιά και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, επιχειρούν να συμπιέσουν τον προοδευτικό χώρο, αλλά και να δικαιολογήσουν την αντιμνημονιακή ρητορεία τους, με την οποία δημαγωγούσαν την πρώτη περίοδο της κρίσης. Κάτι που και τώρα συνεχίζουν, προκειμένου να αποσιωπήσουν τις δικές τους ευθύνες σε σχέση με τις δικές τους επιλογές.
Έτσι όμως, το κακό γίνεται διπλό. Από τη μια χάνεται η αλήθεια και από την άλλη, όσοι υπηρετούν αυτή την αντίληψη, δεν έχουν τη δυνατότητα να συμβάλουν στην αντιμετώπιση των πραγματικών αιτιών της κρίσης.
Το αποτέλεσμα, λοιπόν, είναι κακό για τους Έλληνες και τη χώρα, καθώς και οι δύο αυτές πολιτικές δυνάμεις παραμένουν μέρος του προβλήματος, όχι της λύσης του – σε μια κρίσιμη περίοδο που η χώρα έχει ανάγκη τη συνεννόηση όλων των πολιτικών και παραγωγικών δυνάμεων και μάλιστα, με όρους αλήθειας όσον αφορά τουλάχιστον την προσέγγιση και επίλυση του ελληνικού προβλήματος.
Και δεν χρειάζεται να ακούσετε μόνο εμάς για τις πραγματικές ευθύνες, διαβάστε την Έκθεση της Ευρωβουλής ή για τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, διαβάστε την Έκθεση GRECO του 2015. Το αναφέρω γιατί, αν δεν αναδείξουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, δεν θα δώσουμε ουσιαστική λύση.

ΟΠ: Η Βουλή καλείται τις επόμενες ημέρες να ψηφίσει τη συμφωνία με τους δανειστές. Η κυβέρνηση τη χαρακτηρίζει «ισορροπημένη» και προτάσσει τα λεγόμενα αντίμετρα. Η αντιπολίτευση θα την καταψηφίσει στο σύνολό της. Ορθώς πράττει;

ΓΠ: Η κυβέρνηση είχε πολλές ευκαιρίες να λειτουργήσει συναινετικά σχετικά με τη στρατηγική και τις συμφωνίες που γίνονται με τους δανειστές. Ξεκινώντας από τότε που ήταν αντιπολίτευση. Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της Νέας Δημοκρατιάς την εποχή της πρώτης δανειακής σύμβασης. Είναι κάτι που προσωπικά, κυριολεκτικά έζησα στο πετσί μου και πλήρωσα ακριβά όταν επέλεξα να προτάξω το εθνικό συμφέρον και να αναλάβω τις ευθύνες μου.
Τώρα πληρώνει ο Ελληνικός λαός πολλά περισσότερα λόγω της μικροκομματικής και θα έλεγα μη πατριωτικής πολιτικής της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Όμως, μετά από αυτή τη στάση και την έλλειψη οποιασδήποτε ουσιαστικής ενημέρωσης και συνεργασίας με την αντιπολίτευση για τα μέτρα αυτά, είναι ώρα πρώτα οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες.
Είναι απαράδεκτο η χώρα να έχει εγκλωβιστεί σε ατελείωτα μνημόνια ως αποτέλεσμα αδιέξοδων επιλογών.
Η χώρα πρέπει και μπορεί να ανακάμψει.
Αλλά μέσω αυτής της βαριάς συμφωνίας, ακόμη και αν οι αγορές αντιδράσουν κάπως καλύτερα και η χώρα πάρει μια ανάσα μετά από δύο χαμένα χρόνια, που οι πολίτες τα πλήρωσαν με τεράστιο κόστος, ουσιαστική διέξοδος για την Ελληνική κοινωνία δεν θα έχει δημιουργηθεί.
Θα μπορέσει κανείς να δώσει πίσω στους Έλληνες όσα έχασαν αυτά τα δύο χρόνια χωρίς να υπάρχει λόγος; Φοβάμαι πως όχι – και η ευθύνη βαραίνει τόσο τη σημερινή κυβέρνηση όσο και τη ΝΔ.

ΟΠ: Τι τελικά φταίει και η Ελλάδα παραπαίει και μετά από θυσίες τόσων ετών δεν βγαίνουμε από τη δίνη της κρίσης;

ΓΠ: Από την αρχή της οικονομικής κρίσης τόνιζα ότι δεν θα μπορέσουμε να ανακάμψουμε αν όλη η έμφαση δίνεται στις οριζόντιες περικοπές κι όχι στις μεταρρυθμίσεις. Και τι είδους μεταρρυθμίσεις; Αυτές που χτυπούν την σπατάλη και τη διαφθορά μέσα από την καλύτερη διακυβέρνηση. Ένα χτυπητό παράδειγμα είναι αυτό που πετύχαμε με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Κερδίζουμε περίπου 3 δις τον χρόνο. Όσο δηλαδή ένας ολόκληρος ΕΝΦΙΑ. Αυτές τις μεταρρυθμίσεις έπρεπε ως χώρα να συνεχίσουμε αντί να επιβαρύνουμε τον Έλληνα πολίτη με νέους φόρους και περικοπές για να συντηρηθεί ένα παρασιτικό και πελατειακό σύστημα, που βολεύει τους λίγους και ισχυρούς.
Σκεφτείτε, αν αυτές οι αλλαγές είχαν συνεχιστεί αντί να σταματήσουν μετά από δύο χρόνια, δηλαδή το 2011, πόσο διαφορετικά και πολύ καλύτερα θα ήταν τα πράγματα.
Το πρόβλημα της χώρας ήταν και είναι πρωτίστως πολιτικό, είναι πρόβλημα Δημοκρατίας και λειτουργίας των θεσμών. Το ότι βρεθήκαμε ο αδύναμος κρίκος την εποχή που η παγκόσμια οικονομική κρίση έπληξε την Ευρώπη, ήταν αποτέλεσμα αυτού του προβλήματος. Αυτό το έλλειμμα Δημοκρατίας, είναι που επέτρεψε στην τότε κυβέρνηση της δεξιάς να υπερδιπλασιάσει το χρέος και να αφήσει την τελευταία μόνο χρονιά, το 2009, ένα τεράστιο έλλειμμα.
Η μάχη επομένως, εκεί πρέπει να επικεντρωθεί. Στην αλλαγή ενός πολιτικο-οικονομικού συστήματος που παράγει αντί να λύνει προβλήματα και κρατά σε ομηρία τους πολίτες και τη χώρα. Οι υγιείς παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου δεν μπορούν να αναπνεύσουν.
Για να βγούμε από τη δίνη της κρίσης χρειάζεται να γίνουν πολλά πράγματα παράλληλα. Χρειάζεται καταρχήν ένα συνολικό σχέδιο ανάπτυξης για τη χώρα. Χρειάζεται να προχωρήσουν άμεσα προοδευτικές, δομικές μεταρρυθμίσεις. Χρειάζεται να καταπολεμηθεί η γραφειοκρατία, η πελατειακή νοοτροπία, ώστε να προσελκύσουμε επενδύσεις. Όπως ανέφερα και πριν, η κυβέρνηση με την πολιτική που επέλεξε μας έκανε να χάσουμε πολύτιμο χρόνο και χρήμα. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, από την άλλη πλευρά, λόγω της συντηρητικής πλειοψηφίας στα κέντρα λήψης αποφάσεων της ΕΕ, επέλεξαν το δρόμο της λιτότητας χωρίς αναπτυξιακή λογική.
Όμως, πρέπει να παλέψουμε.
Κρίσιμο είναι να αλλάξουμε την παραγωγική μας δομή ώστε να αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα.
Την ανανεώσιμη ενέργεια, την ποιοτική αγροτική παραγωγή και μεσογειακή/κρητική διατροφή, τις ιχθυοκαλλιέργειες, την ερευνα και την καινοτομία, τον εφοπλισμό, την αναμόρφωση της παιδείας και της υγείας, ώστε να παρέχουμε σωστές υπηρεσίες όχι μόνο στους Έλληνες αλλά και να κερδίσουμε όπως και πολλές άλλες χώρες από την προσφορά υπηρεσιών σε αυτούς τους τομείς στην παγκόσμια αγορά. Δείτε τι έκανε η Κύπρος στον τομέα της παιδείας, όπου πια έχει δεκάδες χιλιάδες μη Κύπριους φοιτητές να φοιτούν επί πληρωμή στα δικά τους ιδρύματα.
Και τελικά, πρέπει να αξιοποιήσουμε και τα ελληνικά μυαλά εντός και εκτός Ελλάδας. Αυτό σημαίνει σύστημα αξιοκρατικό, επιχειρησιακά έξυπνο στον δημόσιο τομέα.

ΟΠ: Εδώ και χρόνια παρατηρείται αυτό το ιδιαίτερα ανησυχητικό φαινόμενο, το φαινόμενο «braindrain» ή αλλιώς φυγή μυαλών. Χιλιάδες άνθρωποι με ιδιαίτερα υψηλά προσόντα, που έχασαν την εργασία τους εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Μπορεί να γίνει κάτι για την ανάσχεση αυτού του φαινομένου;

ΓΠ: Όταν η αντίληψη που επικρατούσε για την εργασία ήταν να βρει ο νέος θέση στο δημόσιο, αλλά το δημόσιο το συντηρούσε ο ιδιωτικός τομέας και τα δάνεια, κάποια στιγμή το μοντέλο αυτό θα κατέρρεε.
Σύμφωνα με μια ανάλυση που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, πρώτος λόγος για τη μετανάστευση είναι η αναξιοκρατία και διαφθορά. Δηλαδή, η έλλειψη σιγουριάς και προοπτικής. Πώς να μη φύγουν οι νέοι όταν δεν υπάρχει προοπτική εξέλιξης; Όταν δεν υπάρχει αξιοκρατία; Όταν υπάρχει υπερφορολόγηση που έχει τσακίσει πολλά επαγγέλματα; Είδαμε τι έγινε τελευταία με τους ελεύθερους επαγγελματίες και όσους έχουν ατομικές ή μικρές επιχειρήσεις.
Όμως, εάν η Ελλάδα αρχίσει να αλλάζει, θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την επιστροφή πολλών από τους νέους που ξενιτεύτηκαν.
Αυτοί θα αποτελέσουν μια δυναμική μαγιά για μια σε βάθος αλλαγή του παραγωγικού ιστού. Αλλά θα εναι πολύτιμοι και στο δημόσιο έχοντας αποκτήσει τεράστια εμπειρία στο εξωτερικό. Αρκεί να αξιοποιηθεί πραγματικά η εμπειρία τους. Δηλαδή, να μην βρουν εμπόδια και προσκόμματα από κατεστημένα που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα.
Στόχος μας πρέπει να είναι, όσοι έφυγαν με την κρίση να γυρίσουν πίσω. Τους έχουμε ανάγκη. Και αυτό μπορεί να γίνει αν τους δώσουμε κίνητρα. Αν προωθηθεί η καινοτομία. Αν οι τράπεζες μπορέσουν να στηρίξουν πάλι την επιχειρηματικότητα. Αν δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και δυνατότητες εξέλιξης. Γι’ αυτό είπα και πριν ότι χρειάζονται πολλές παράλληλες πρωτοβουλίες, χρειάζεται σχέδιο.

ΟΠ: Βρεθήκατε στο Πεκίνο, προσκεκλημένος της κυβέρνησης για να συμμετάσχετε ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Διεθνές Συνέδριο «Μια ζώνη, ένας Δρόμος». Πώς βλέπετε το ρόλο της Κίνας στο παγκόσμιο ανταγωνισμό και ειδικότερα πώς εκτιμάτε να εξελίσσονται οι εμπορικές σχέσεις της Κίνας με την Ελλάδα;

ΓΠ: Η Κίνα παίζει έναν όλο και πιο σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομία. Είναι σημαντικό λοιπόν, σε μια εποχή εσωστρέφειας και απομονωτισμού, το ότι προωθεί ένα σχέδιο εξωστρεφές, το «μια Ζώνη, ένας Δρόμος»(OBOR), εμπνευσμένο από τον ιστορικό Δρόμο του Μεταξιού. Το σχέδιο αυτό για να πετύχει, χρειάζεται τη σύμπραξη πολλών χωρών, διεθνών οργανισμών, της τοπικής αυτοδιοίκησης, μη κυβερνητικών φορέων, αλλά και την ενεργό συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών.
Μέσα από την υλοποίησή του έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει τεράστιες αναπτυξιακές προοπτικές αλλά και να προωθήσει την ειρήνη μέσα από την αλληλοεξάρτηση και τη συνεργασία των λαών. Αξίζει να σημειωθεί, ότι η κινεζική ηγεσία υποστηρίζει ότι θα είναι ένα σχέδιο βασισμένο στη βιώσιμη ανάπτυξη, το σεβασμό του περιβάλλοντας και τη χρήση της τεχνολογίας στην υπηρεσία του ανθρώπου.
Η Σοσιαλιστική Διεθνής, τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει έναν υψηλού επιπέδου διάλογο με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας για σημαντικά θέματα, όπως η καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και η πορεία της παγκόσμιας οικονομίας και συμφωνήσαμε να τον συνεχίσουμε.
Στις συνομιλίες μου στο Πεκίνο, αναφερθήκαμε και στο πώς η Ελλάδα, με κέντρο τον Πειραιά μπορεί να αποτελέσει έναν σημαντικό κόμβο της πρωτοβουλίας αυτής. Αρκεί να αξιοποιήσουμε σωστά τις ευκαιρίες που ανοίγονται. Με την Κίνα μπορούμε να συνεργαστούμε στενά στον τουρισμό, τη ναυτιλία, τον χρηματοπιστωτικό τομέα, την έρευνα και την καινοτομία. Είμαστε σε καλό δρόμο, είναι μια στρατηγική σχέση που πρέπει να χτίσουμε σταθερά, με σχέδιο και συνέπεια.

Read Full Post »

Ο πρόεδρος του ΚΙΔΗΣΟ, Γιώργος Παπανδρέου, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Μακεδονία” διατύπωσε την πρότασή του για τη χώρα και τον προοδευτικό χώρο, ενώ μίλησε και για το πολυνομοσχέδιο, τη διαπραγμάτευση, για το τι θα άλλαζε εάν μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω και για το τι θα κάνει στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν διεξαχθούν.

Αναλυτικά η συνέντευξη:

-Με την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου φαίνεται να κλείνει ένας πρώτος κύκλος διακυβέρνησης από ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Πώς κρίνετε αυτούς τους τελευταίους 16 μήνες;

“Όπως τους κρίνει όλος ο κόσμος: “ό,τι να ’ναι”. Ζήσαμε απίθανες καταστάσεις και πολύ φοβάμαι ότι δεν τα έχουμε δει όλα. Το τραγικότερο είναι ότι δεν αλλάζει και τίποτα, μόνο οι ρόλοι στον θίασο. Είναι να γελάει κανείς, και να γελάει πικρά, βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ να ομνύει πλέον υπέρ του προγράμματος και τη ΝΔ να ανεβαίνει πάλι σε αντιμνημονιακά κεραμίδια. Αυτοί οι δύο, που με τη στάση τους από το 2010 στοίχισαν στη χώρα άλλα δύο χειρότερα μνημόνια, τώρα τσακώνονται ποιος είναι ο πιο υπεύθυνος και λιγότερο λαϊκιστής. Τι ζούμε…
Αν μας είχαν στηρίξει στοιχειωδώς το 2010, όπως έγινε σε όλες τις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα μετά από εμάς και βγήκαν πριν από εμάς, η Ελλάδα από το 2014 θα ήταν εκτός κρίσης και μνημονίων. Αλλά, όλοι και όλα για την καρέκλα: δεξιά είχαμε τα Ζάππεια, αριστερά τις αυταπάτες και στη μέση μια κυβέρνηση που πετροβολούσαν όλοι. Και όταν έγιναν αυτοί κυβέρνηση, όχι μόνο ξέχασαν όλοι τους όσα έλεγαν, αλλά αποδεικνύονται τελείως άβουλοι να αλλάξουν το οτιδήποτε προς το καλύτερο. Όταν όμως ως αντιπολίτευση το μόνο που ξέρεις είναι να δημαγωγείς και να ισοπεδώνεις, πώς να δημιουργήσεις ως κυβέρνηση;”.

-Η κατάληξη της πολύμηνης διαπραγμάτευσης από την παρούσα κυβέρνηση θεωρείτε ότι δικαιώνει τις δικές σας επιλογές στη διαχείριση της κρίσης;

“Όχι, δεν αισθάνομαι δικαιωμένος. Βαθύτατα προβληματισμένος και οργισμένος αισθάνομαι, όπως όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες. Γιατί να πληρώνουμε αυτό το τεράστιο κόστος σήμερα; Κανονικά η χώρα έπρεπε εδώ και δύο χρόνια να είναι εκτός κρίσης και μνημονίων και ακόμα βολοδέρνουμε. Ρωτήστε τι έφταιξε τους κυρίους Σαμαρά, Βενιζέλο και Τσίπρα. Γιατί ενώ μέσα σε δύο χρόνια, 2010-2011, κάναμε -η κυβέρνησή μου- το 90% της δημοσιονομικής προσαρμογής, τέσσερα χρόνια τώρα δεν κάνουν τα αυτονόητα.

Και γιατί, το κυριότερο και το πιο εξοργιστικό, από το 2011 δεν αλλάζει τίποτα. Έχετε παρατηρήσει ότι τα τελευταία τέσσερα και πλέον χρόνια συζητάμε για τα πάντα εκτός από το πώς θα αλλάξουμε τη λειτουργία του κράτους και της οικονομίας μας, μπας και καταφέρουμε να παραγάγουμε πλούτο και να σταθούμε στα πόδια μας;”.

-Πιστεύετε, συνεπώς, ότι υπήρξε οπισθοδρόμηση…

“Είναι φοβερό, αλλά από το 2012 το μόνο που βλέπουμε είναι μια συστηματική προσπάθεια να ξεχειλώσουν οι μεταρρυθμίσεις της περιόδου 2010-2011 που έσπαγαν αυγά: Πώς θα ξεχειλώσουμε την απαγόρευση συμμετοχής σε offshore. Πώς θα ξεχειλώσουμε τη “Διαύγεια” να περνάνε κάποιες δαπάνες στο ντούκου. Πώς θα ξεχειλώσουμε τον “Καλλικράτη” να φτιάξουμε μερικούς δήμους ακόμα. Με αυτά ασχολούνται οι σημερινοί. Αλλά δεν είναι οι πρώτοι διδάξαντες, να είμαστε δίκαιοι. Εδώ το πρώτο πρώτο μέλημα Σαμαρά – Βενιζέλου ήταν το ξεχείλωμα της μεταρρύθμισής μας στα πανεπιστήμια. Και μετά η αντικατάσταση του opengov από το ποδοσφαιρικό 4-2-1. Δεν είναι “όμορφο” που οι ίδιοι οι οποίοι κατηγορούσαν τις αδυναμίες του αξιοκρατικού opengov διόριζαν μετά με το κομματικό σύστημα 4-2-1;

Μπορεί λοιπόν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να σπάνε αλλεπάλληλα ρεκόρ στο πρωτάθλημα κυβίστησης, δικαιώνοντας βασικές επιλογές μας που οι ίδιοι έβριζαν το 2010, αλλά εγώ δικαιωμένος δεν αισθάνομαι καθόλου. Θα αισθανόμουν, αν συνεχίζονταν οι μεταρρυθμίσεις, αν άλλαζε η χώρα και αν είχαμε περάσει τον κάβο”.

-Κρίνοντας από χρονική απόσταση τα γεγονότα, υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στην πολιτική σας κατά την κρίσιμη διετία 2010-2011;

“Πολλά θα άλλαζα – εξάλλου όλοι είμαστε υπέροχοι μετά Χριστόν προφήτες. Όχι όμως τις βασικές επιλογές μου. Πολύ θα ήθελα να είχε γίνει τότε το δημοψήφισμα. Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου, κ. Ηλιάδη, υπηρέτησα το εθνικό συμφέρον χωρίς να υπολογίσω οποιοδήποτε προσωπικό ή κομματικό κόστος. Άνθρωπος είμαι, καθένας κάνει λάθη, αλλά δεν λιποτάχτησα όπως άλλοι και έπεσα στη φωτιά, με την αντιπολίτευση να μου κόβει το νερό στη μάνικα”.

-Όσον αφορά την τακτική που ακολουθήσατε; Για παράδειγμα, δεν θα ήταν προτιμότερη η έγκριση του πρώτου μνημονίου με αυξημένη πλειοψηφία ή η προσφυγή σε εκλογές, ταυτόχρονα με τις αυτοδιοικητικές;

“Γιατί μόνο αυξημένη πλειοψηφία; Απόλυτη πλειοψηφία ήθελα! Και οι 300 να στηρίξουν. Πατριωτικά! Υπήρχαν 300; Υπήρχαν 200; Υπήρχαν 180; Εδώ ακόμα και στην Κοινοβουλευτική μας Ομάδα των 160 είχαμε απώλειες. Μίλησα με τον κ. Σαμαρά, του ζήτησα να στηρίξει, εισέπραξα άρνηση. Και από τη στιγμή που ουδείς, ουδείς κύριε Ηλιάδη, ακόμη κι αυτοί που έκαναν μετά αυτό το θέμα καραμέλα, μπορούσε τότε με το χέρι στη φωτιά να μου εγγυηθεί ότι υπήρχαν τουλάχιστον 180 ψήφοι, εγώ τη χώρα στα ζάρια δεν θα την έπαιζα ποτέ. Γιατί αν το πρόγραμμα δεν ψηφιζόταν στις 5 Μαΐου, στις 19 Μαΐου η χώρα χρεοκοπούσε, και θα χρεοκοπούσε πολύ βίαια. Και τότε εγώ τι θα έλεγα; Ότι φταίει ο κύριος Σαμαράς; Θα ήταν υπεύθυνο εκ μέρους μου ως έλληνας πρωθυπουργός; Προδοσία της εμπιστοσύνης του λαού θα ήταν. Μπορεί λοιπόν τα μικροκομματικά παιχνίδια να με βόλευαν πολιτικά, αλλά από τη στιγμή που έθεταν σε κίνδυνο την πατρίδα, ούτε που τα σκέφτηκα. Έτσι σκέφτονται άλλοι, για αυτό και τα συζητάνε.

Όσο για το Νοέμβριο του 2010, θυμάστε ότι είχα βγει σε διακαναλική συνέντευξη και είχα πει πως αν οι πολίτες μάς αποδοκίμαζαν στις αυτοδιοικητικές, τότε η μόνη λύση θα ήταν εθνικές εκλογές. Το τι είχα ακούσει τότε, για το πόσο ανεύθυνο είναι να απειλώ με εκλογές την ώρα που το πρόγραμμα πήγαινε μια χαρά, δεν περιγράφεται. Τώρα κατηγορούμαι ότι δεν έκανα εκλογές. Πολλοί αντί να λένε αλήθειες λένε αυτό που τους βολεύει”.

-Στις τελευταίες ψηφοφορίες η αντιπολίτευση προσήλθε με θέση “όχι σε όλα”. Από τα μέτρα τα οποία ψηφίστηκαν μέσα στον Μάιο, το ασφαλιστικό, το φορολογικό και το πολυνομοσχέδιο, υπάρχουν κάποια τα οποία θεωρείτε ότι έπρεπε να υπερψηφιστούν; Ότι είναι μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχει ανάγκη η χώρα;

“Το κακό ξέρετε ποιο είναι; Προσθέτουμε κάθε φορά μερικές χιλιάδες σελίδες ακόμα νομοθεσίας. Να ελέγξουμε τα κακώς κείμενα με μεγαλύτερη γραφειοκρατία. Κάθε μας παθογένεια είναι γόρδιος δεσμός: η λύση της απαιτεί κόψιμο με σπαθί. Στην καρδιά του προβλήματος. Γι’ αυτό χρειάζεται να σκεφτούμε έξω από τα συνηθισμένα, έξω από το συνηθισμένο πλαίσιο, έξω από τα κατεστημένα, μακριά από πολυδαίδαλες και κοστοβόρες γραφειοκρατικές λύσεις.

Όπως κάναμε με τον “Καλλικράτη”, με τη “Διαύγεια”, με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, τις ηλεκτρονικές προμήθειες, το opengov, τον νόμο για τα πανεπιστήμια, το άνοιγμα στην πράσινη ενέργεια κ.ο.κ. Δεν λέω ότι τα κάναμε όλα και ότι τα κάναμε σωστά. Όχι. Αλλά τέτοιες λύσεις θέλει ο τόπος, απλές και τόσο ρηξικέλευθες. Αλλιώς, ό,τι και να ψηφίζει η εκάστοτε πλειοψηφία, θα βουλιάζουμε στη μιζέρια, στα ίδια και τα ίδια”.

-Μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης θεωρείτε ότι η χώρα θα αλλάξει σελίδα, όπως υποστηρίζει ο Πρωθυπουργός;

“Μακάρι. Μπορεί να επικρατήσει προσωρινά μια αίσθηση ανακούφισης. Αλλά φοβάμαι ότι θα σπαταληθεί πολύ γρήγορα από την ύφεση που θα συνεχίσει να είναι παρούσα και θα δρα παραλυτικά στην πραγματική οικονομία, ανακυκλώνοντας παράλληλα την αυξανόμενη φτώχεια. Ιδιαίτερα αν δεν υπάρξει ένα σοβαρό εθνικό σχέδιο θεσμικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, που θα προσελκύσει επενδύσεις.

Με μια κουβέντα, αν η χώρα δεν κόψει με σπαθί τον γόρδιο δεσμό των προβλημάτων της και δεν αλλάξει οριστικά, δεν θα βγει οριστικά από την κρίση ούτε από την εξάρτηση από δάνειες δυνάμεις”.

-Γίνεται πολύς λόγος για τη ρύθμιση του χρέους. Από πολλούς θεωρείται προϋπόθεση για την οικονομική ανάκαμψη. Ωστόσο και το 2012 έγινε περικοπή χρέους και μάλιστα γενναία, αλλά η οικονομία πήγε χειρότερα. Ποια είναι η γνώμη σας επ’ αυτού;

“Το 2011 πετύχαμε με σκληρή διαπραγμάτευση τη μεγαλύτερη περικοπή χρέους που έγινε ποτέ. Και υπήρξε και δέσμευση από τους εταίρους μας για περαιτέρω διευθέτηση του χρέους. Όμως το ζήτημα του χρέους από μόνο του, ακόμη και αν είχαμε ήδη πετύχει ακόμη μεγαλύτερη μείωση, δεν οδηγεί σε λύση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα.

Το οικονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Αν κάτι μπορεί να οδηγήσει σε λύση, δεν είναι παρά το ξερίζωμα του πελατειακού κράτους. Που τελικά παράγει νέα βάρη και χρέη.

Τώρα, το γιατί η χώρα πήγε χειρότερα μετά το 2011, ρωτήστε τους κυρίους Σαμαρά και Τσίπρα. Και μαζί με αυτούς ρωτήστε και τους ηγέτες της Ευρώπης, γιατί έπρεπε να έρθει ο Ντράγκι το 2012 για να καταλάβουν ότι η ανασφάλεια σκοτώνει κάθε προοπτική ανάκαμψης.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ελάφρυνση του βάρους του χρέους από τους εταίρους μας θεωρείται ακόμη και από το ΔΝΤ ο κρίσιμος παράγοντας για να διαμορφωθεί το κατάλληλο περιβάλλον, το οποίο θα προσφέρει το οξυγόνο που χρειάζεται η οικονομία”.

-Ποιος κατά τη γνώμη σας είναι ο οδικός χάρτης που μπορεί να βγάλει τη χώρα από την παρατεταμένη κρίση;

“Το πρώτο που χρειάζεται είναι η κατανόηση του πραγματικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα. Πρόβλημα που δεν αναγνωρίζεται, δεν λύνεται. Εδώ ακόμη ο κύριος Τσίπρας θεωρεί στις ομιλίες του ότι το πρόβλημα της χώρας ήταν το μνημόνιο του 2010 και όχι η πελατειακή ασυδοσία μέχρι το 2009, που ανάγκασε τη χώρα να χρειάζεται μνημόνιο. Πού θα πάει, θα του διαλυθεί κι αυτή η αυταπάτη…

Το δεύτερο που χρειάζεται είναι ένα εθνικό σχέδιο, ένα εθνικό συμβόλαιο, που να αντιμετωπίζει και να απαντά στα πραγματικά προβλήματα. Ένα σχέδιο δικό μας, που να γίνει κτήμα του ελληνικού λαού. Αυτό το σχέδιο πρέπει να αντιμετωπίζει ουσιαστικά και ριζικά τις αιτίες της κρίσης. Χρειαζόμαστε με λύσεις-σπαθί κόψιμο του γόρδιου δεσμού στην απονομή δικαιοσύνης, στην παραγωγή πλούτου, στο φορολογικό σύστημα, στο ασφαλιστικό σύστημα και τέλος στη λειτουργία του τρίπτυχου δημόσιο – θεσμοί – πολιτικό σύστημα. Οι παθογένειες σε αυτούς τους πέντε τομείς δημιούργησαν την κρίση, εκεί χρειαζόμαστε λύσεις.

Γυρίζοντας τον κόσμο, ξέρω καλά ότι μπορούμε να φέρουμε επενδύσεις και ανάπτυξη, αρκεί να αξιοποιηθούν τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, να λειτουργεί ένα κράτος με δικαιοσύνη, διαφάνεια και χωρίς γραφειοκρατία.

Το τρίτο είναι η συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων και των παραγωγικών δυνάμεων. Ένα εθνικό μορατόριουμ σοβαρότητας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Όχι άλλη μιζέρια και στείρο μικροκομματικό παιχνίδι. Σε βάθος αλλαγές, κανείς δεν μπορεί να τις κάνει μόνος του. Επίσης, απαιτείται διαβούλευση και με τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, για την επίτευξη του κοινού σκοπού.

Και μαζί, μια προσπάθεια για να μπορέσουμε να διαπραγματευτούμε με καλύτερους όρους με τους εταίρους μας τις προβλέψεις του μνημονίου.

Όμως υπάρχει κάτι ακόμη σημαντικό. Η χειρότερη συνέπεια της κρίσης είναι ότι διαμορφώνει ψυχολογία ήττας, υποταγής στο μοιραίο, μια κουλτούρα του ανέφικτου για κάτι καλύτερο. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να παλεύω απέναντι στη μιζέρια. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να αγωνίζομαι ενάντια στην παραίτηση. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να πιστεύω στις δυνατότητες του τόπου μας, του λαού μας”.

-Εδώ και περίπου μία διετία έχουν καταβληθεί διάφορες προσπάθειες για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς. Πότε με την “Ελιά”, πότε με τη “Δημοκρατική Συμπαράταξη”. Καμία δεν έχει πετύχει. Πού το αποδίδετε;

“Όσες προσπάθειες και να γίνουν, αν δεν υπάρχει σαφές πολιτικό πλαίσιο και αρχές, θα αποτυγχάνουν. Οι πάσης φύσεως τεχνητές συγκλίσεις δεν δίνουν απαντήσεις. Έργο των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι να μοιράζουν καρέκλες και να διευθετούν προσωπικές επιδιώξεις. Έργο τους είναι να ανταποκριθούν στις πραγματικές ανάγκες των Ελλήνων και της χώρας.

Ευθύνη μας είναι να ενώσουμε από τη βάση τους προβληματισμένους προοδευτικούς πολίτες, αλλά και σε βάση αρχών και αξιών, όχι με συγκυριακές συμφωνίες κορυφής.

Εξάλλου, η πολυδιάσπαση του χώρου, ως απότοκο της κρίσης, δεν ήρθε για λόγους ήσσονος σημασίας. Δεν είναι κάποια προσωπικά καπρίτσια που οδήγησαν σ’ αυτό το αποτέλεσμα. Υπήρξε και υπάρχει διαφορετική προσέγγιση, διαφορετικές απόψεις και για το πώς οδηγηθήκαμε στην κρίση και για το πώς θα βγούμε από αυτήν και για το πώς θα οικοδομήσουμε μια βιώσιμη πορεία για τη χώρα.

Ας μην ξεχνάτε ότι κάποιοι ζήτησαν συγγνώμη επειδή πράξαμε το εθνικό μας χρέος”.

-Η δική σας πρόταση για την ανασυγκρότηση του χώρου ποια είναι;

“Συμφωνία σε επαναστατικό πλαίσιο αλλαγών που κόβουν τον γόρδιο δεσμό της πελατειακής Ελλάδας, και μετά όλοι και όλα από τη βάση. Τόσο απλά, τόσο καθαρά”.

-Σε διαφορετική περίπτωση, το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών θα πορευτεί αυτόνομα και θα κατέλθει μόνο του στις επόμενες εκλογές;

“Συνεχίζουμε την προσπάθεια για τη συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων. Αν δεν ευοδωθούν, το Κίνημα θα κατέλθει μόνο του. Τώρα που διαλύθηκαν όλοι οι μύθοι, όσες και όσοι διψούν να μάθουν την αλήθεια για το τι έγινε και όσοι και όσες αναζητούν λύσεις για το από εδώ και μπρος, ας μας ακούσουν. Στο Κίνημα είμαστε παθιασμένοι με την αλήθεια και με τις προοδευτικές, ριζοσπαστικές λύσεις”.

ΠΗΓΗ: Μακεδονία

Read Full Post »

Νίκος Ηλιάδης: Με την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου φαίνεται να κλείνει ένας πρώτος κύκλος διακυβέρνησης από ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Πώς κρίνετε αυτούς τους τελευταίους 16 μήνες;

Γιώργος Παπανδρέου: Όπως τους κρίνει όλος ο κόσμος: “ό,τι να ’ναι”. Ζήσαμε απίθανες καταστάσεις και πολύ φοβάμαι ότι δεν τα έχουμε δει όλα. Το τραγικότερο είναι ότι δεν αλλάζει και τίποτα, μόνο οι ρόλοι στον θίασο. Είναι να γελάει κανείς, και να γελάει πικρά, βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ να ομνύει πλέον υπέρ του προγράμματος και τη ΝΔ να ανεβαίνει πάλι σε αντιμνημονιακά κεραμίδια. Αυτοί οι δύο, που με τη στάση τους από το 2010 στοίχισαν στη χώρα άλλα δύο χειρότερα μνημόνια, τώρα τσακώνονται ποιος είναι ο πιο υπεύθυνος και λιγότερο λαϊκιστής. Τι ζούμε…

Αν μας είχαν στηρίξει στοιχειωδώς το 2010, όπως έγινε σε όλες τις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα μετά από εμάς και βγήκαν πριν από εμάς, η Ελλάδα από το 2014 θα ήταν εκτός κρίσης και μνημονίων. Αλλά, όλοι και όλα για την καρέκλα: δεξιά είχαμε τα Ζάππεια, αριστερά τις αυταπάτες και στη μέση μια κυβέρνηση που πετροβολούσαν όλοι. Και όταν έγιναν αυτοί κυβέρνηση, όχι μόνο ξέχασαν όλοι τους όσα έλεγαν, αλλά αποδεικνύονται τελείως άβουλοι να αλλάξουν το οτιδήποτε προς το καλύτερο. Όταν όμως ως αντιπολίτευση το μόνο που ξέρεις είναι να δημαγωγείς και να ισοπεδώνεις, πώς να δημιουργήσεις ως κυβέρνηση;

Ν.Η.: Η κατάληξη της πολύμηνης διαπραγμάτευσης από την παρούσα κυβέρνηση θεωρείτε ότι δικαιώνει τις δικές σας επιλογές στη διαχείριση της κρίσης;

Γ.Π.: Όχι, δεν αισθάνομαι δικαιωμένος. Βαθύτατα προβληματισμένος και οργισμένος αισθάνομαι, όπως όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες. Γιατί να πληρώνουμε αυτό το τεράστιο κόστος σήμερα; Κανονικά η χώρα έπρεπε εδώ και δύο χρόνια να είναι εκτός κρίσης και μνημονίων και ακόμα βολοδέρνουμε. Ρωτήστε τι έφταιξε τους κυρίους Σαμαρά, Βενιζέλο και Τσίπρα. Γιατί ενώ μέσα σε δύο χρόνια, 2010-2011, κάναμε -η κυβέρνησή μου- το 90% της δημοσιονομικής προσαρμογής, τέσσερα χρόνια τώρα δεν κάνουν τα αυτονόητα.

Και γιατί, το κυριότερο και το πιο εξοργιστικό, από το 2011 δεν αλλάζει τίποτα. Έχετε παρατηρήσει ότι τα τελευταία τέσσερα και πλέον χρόνια συζητάμε για τα πάντα εκτός από το πώς θα αλλάξουμε τη λειτουργία του κράτους και της οικονομίας μας, μπας και καταφέρουμε να παραγάγουμε πλούτο και να σταθούμε στα πόδια μας;

Ν.Η.: Πιστεύετε, συνεπώς, ότι υπήρξε οπισθοδρόμηση…

Γ.Π.: Είναι φοβερό, αλλά από το 2012 το μόνο που βλέπουμε είναι μια συστηματική προσπάθεια να ξεχειλώσουν οι μεταρρυθμίσεις της περιόδου 2010-2011 που έσπαγαν αυγά: Πώς θα ξεχειλώσουμε την απαγόρευση συμμετοχής σε offshore. Πώς θα ξεχειλώσουμε τη “Διαύγεια” να περνάνε κάποιες δαπάνες στο ντούκου. Πώς θα ξεχειλώσουμε τον “Καλλικράτη” να φτιάξουμε μερικούς δήμους ακόμα. Με αυτά ασχολούνται οι σημερινοί. Αλλά δεν είναι οι πρώτοι διδάξαντες, να είμαστε δίκαιοι. Εδώ το πρώτο πρώτο μέλημα Σαμαρά – Βενιζέλου ήταν το ξεχείλωμα της μεταρρύθμισής μας στα πανεπιστήμια. Και μετά η αντικατάσταση του opengov από το ποδοσφαιρικό 4-2-1. Δεν είναι “όμορφο” που οι ίδιοι οι οποίοι κατηγορούσαν τις αδυναμίες του αξιοκρατικού opengov διόριζαν μετά με το κομματικό σύστημα 4-2-1;

Μπορεί λοιπόν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να σπάνε αλλεπάλληλα ρεκόρ στο πρωτάθλημα κυβίστησης, δικαιώνοντας βασικές επιλογές μας που οι ίδιοι έβριζαν το 2010, αλλά εγώ δικαιωμένος δεν αισθάνομαι καθόλου. Θα αισθανόμουν, αν συνεχίζονταν οι μεταρρυθμίσεις, αν άλλαζε η χώρα και αν είχαμε περάσει τον κάβο.

Ν.Η.: Κρίνοντας από χρονική απόσταση τα γεγονότα, υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στην πολιτική σας κατά την κρίσιμη διετία 2010-2011;

Γ.Π.: Πολλά θα άλλαζα – εξάλλου όλοι είμαστε υπέροχοι μετά Χριστόν προφήτες. Όχι όμως τις βασικές επιλογές μου. Πολύ θα ήθελα να είχε γίνει τότε το δημοψήφισμα. Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου, κ. Ηλιάδη, υπηρέτησα το εθνικό συμφέρον χωρίς να υπολογίσω οποιοδήποτε προσωπικό ή κομματικό κόστος. Άνθρωπος είμαι, καθένας κάνει λάθη, αλλά δεν λιποτάχτησα όπως άλλοι και έπεσα στη φωτιά, με την αντιπολίτευση να μου κόβει το νερό στη μάνικα.

Ν.Η.: Όσον αφορά την τακτική που ακολουθήσατε; Για παράδειγμα, δεν θα ήταν προτιμότερη η έγκριση του πρώτου μνημονίου με αυξημένη πλειοψηφία ή η προσφυγή σε εκλογές, ταυτόχρονα με τις αυτοδιοικητικές;

Γ.Π.: Γιατί μόνο αυξημένη πλειοψηφία; Απόλυτη πλειοψηφία ήθελα! Και οι 300 να στηρίξουν. Πατριωτικά! Υπήρχαν 300; Υπήρχαν 200; Υπήρχαν 180; Εδώ ακόμα και στην Κοινοβουλευτική μας Ομάδα των 160 είχαμε απώλειες. Μίλησα με τον κ. Σαμαρά, του ζήτησα να στηρίξει, εισέπραξα άρνηση. Και από τη στιγμή που ουδείς, ουδείς κύριε Ηλιάδη, ακόμη κι αυτοί που έκαναν μετά αυτό το θέμα καραμέλα, μπορούσε τότε με το χέρι στη φωτιά να μου εγγυηθεί ότι υπήρχαν τουλάχιστον 180 ψήφοι, εγώ τη χώρα στα ζάρια δεν θα την έπαιζα ποτέ. Γιατί αν το πρόγραμμα δεν ψηφιζόταν στις 5 Μαΐου, στις 19 Μαΐου η χώρα χρεοκοπούσε, και θα χρεοκοπούσε πολύ βίαια. Και τότε εγώ τι θα έλεγα; Ότι φταίει ο κύριος Σαμαράς; Θα ήταν υπεύθυνο εκ μέρους μου ως έλληνας πρωθυπουργός; Προδοσία της εμπιστοσύνης του λαού θα ήταν. Μπορεί λοιπόν τα μικροκομματικά παιχνίδια να με βόλευαν πολιτικά, αλλά από τη στιγμή που έθεταν σε κίνδυνο την πατρίδα, ούτε που τα σκέφτηκα. Έτσι σκέφτονται άλλοι, για αυτό και τα συζητάνε.

Όσο για το Νοέμβριο του 2010, θυμάστε ότι είχα βγει σε διακαναλική συνέντευξη και είχα πει πως αν οι πολίτες μάς αποδοκίμαζαν στις αυτοδιοικητικές, τότε η μόνη λύση θα ήταν εθνικές εκλογές. Το τι είχα ακούσει τότε, για το πόσο ανεύθυνο είναι να απειλώ με εκλογές την ώρα που το πρόγραμμα πήγαινε μια χαρά, δεν περιγράφεται. Τώρα κατηγορούμαι ότι δεν έκανα εκλογές. Πολλοί αντί να λένε αλήθειες λένε αυτό που τους βολεύει.

Ν.Η.: Στις τελευταίες ψηφοφορίες η αντιπολίτευση προσήλθε με θέση “όχι σε όλα”. Από τα μέτρα τα οποία ψηφίστηκαν μέσα στον Μάιο, το ασφαλιστικό, το φορολογικό και το πολυνομοσχέδιο, υπάρχουν κάποια τα οποία θεωρείτε ότι έπρεπε να υπερψηφιστούν; Ότι είναι μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχει ανάγκη η χώρα;

Γ.Π.: Το κακό ξέρετε ποιο είναι; Προσθέτουμε κάθε φορά μερικές χιλιάδες σελίδες ακόμα νομοθεσίας. Να ελέγξουμε τα κακώς κείμενα με μεγαλύτερη γραφειοκρατία. Κάθε μας παθογένεια είναι γόρδιος δεσμός: η λύση της απαιτεί κόψιμο με σπαθί. Στην καρδιά του προβλήματος. Γι’ αυτό χρειάζεται να σκεφτούμε έξω από τα συνηθισμένα, έξω από το συνηθισμένο πλαίσιο, έξω από τα κατεστημένα, μακριά από πολυδαίδαλες και κοστοβόρες γραφειοκρατικές λύσεις.

Όπως κάναμε με τον “Καλλικράτη”, με τη “Διαύγεια”, με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, τις ηλεκτρονικές προμήθειες, το opengov, τον νόμο για τα πανεπιστήμια, το άνοιγμα στην πράσινη ενέργεια κ.ο.κ. Δεν λέω ότι τα κάναμε όλα και ότι τα κάναμε σωστά. Όχι. Αλλά τέτοιες λύσεις θέλει ο τόπος, απλές και τόσο ρηξικέλευθες. Αλλιώς, ό,τι και να ψηφίζει η εκάστοτε πλειοψηφία, θα βουλιάζουμε στη μιζέρια, στα ίδια και τα ίδια.
Ν.Η.: Μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης θεωρείτε ότι η χώρα θα αλλάξει σελίδα, όπως υποστηρίζει ο πρωθυπουργός;

Γ.Π.: Μακάρι. Μπορεί να επικρατήσει προσωρινά μια αίσθηση ανακούφισης. Αλλά φοβάμαι ότι θα σπαταληθεί πολύ γρήγορα από την ύφεση που θα συνεχίσει να είναι παρούσα και θα δρα παραλυτικά στην πραγματική οικονομία, ανακυκλώνοντας παράλληλα την αυξανόμενη φτώχεια. Ιδιαίτερα αν δεν υπάρξει ένα σοβαρό εθνικό σχέδιο θεσμικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, που θα προσελκύσει επενδύσεις.

Με μια κουβέντα, αν η χώρα δεν κόψει με σπαθί τον γόρδιο δεσμό των προβλημάτων της και δεν αλλάξει οριστικά, δεν θα βγει οριστικά από την κρίση ούτε από την εξάρτηση από δάνειες δυνάμεις.

Ν.Η.: Γίνεται πολύς λόγος για τη ρύθμιση του χρέους. Από πολλούς θεωρείται προϋπόθεση για την οικονομική ανάκαμψη. Ωστόσο και το 2012 έγινε περικοπή χρέους και μάλιστα γενναία, αλλά η οικονομία πήγε χειρότερα. Ποια είναι η γνώμη σας επ’ αυτού;

Γ.Π.: Το 2011 πετύχαμε με σκληρή διαπραγμάτευση τη μεγαλύτερη περικοπή χρέους που έγινε ποτέ. Και υπήρξε και δέσμευση από τους εταίρους μας για περαιτέρω διευθέτηση του χρέους. Όμως το ζήτημα του χρέους από μόνο του, ακόμη και αν είχαμε ήδη πετύχει ακόμη μεγαλύτερη μείωση, δεν οδηγεί σε λύση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα.

Το οικονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Αν κάτι μπορεί να οδηγήσει σε λύση, δεν είναι παρά το ξερίζωμα του πελατειακού κράτους. Που τελικά παράγει νέα βάρη και χρέη.

Τώρα, το γιατί η χώρα πήγε χειρότερα μετά το 2011, ρωτήστε τους κυρίους Σαμαρά και Τσίπρα. Και μαζί με αυτούς ρωτήστε και τους ηγέτες της Ευρώπης, γιατί έπρεπε να έρθει ο Ντράγκι το 2012 για να καταλάβουν ότι η ανασφάλεια σκοτώνει κάθε προοπτική ανάκαμψης.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ελάφρυνση του βάρους του χρέους από τους εταίρους μας θεωρείται ακόμη και από το ΔΝΤ ο κρίσιμος παράγοντας για να διαμορφωθεί το κατάλληλο περιβάλλον, το οποίο θα προσφέρει το οξυγόνο που χρειάζεται η οικονομία.

Ν.Η.: Ποιος κατά τη γνώμη σας είναι ο οδικός χάρτης που μπορεί να βγάλει τη χώρα από την παρατεταμένη κρίση;

Γ.Π.: Το πρώτο που χρειάζεται είναι η κατανόηση του πραγματικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα. Πρόβλημα που δεν αναγνωρίζεται, δεν λύνεται. Εδώ ακόμη ο κύριος Τσίπρας θεωρεί στις ομιλίες του ότι το πρόβλημα της χώρας ήταν το μνημόνιο του 2010 και όχι η πελατειακή ασυδοσία μέχρι το 2009, που ανάγκασε τη χώρα να χρειάζεται μνημόνιο. Πού θα πάει, θα του διαλυθεί κι αυτή η αυταπάτη…

Το δεύτερο που χρειάζεται είναι ένα εθνικό σχέδιο, ένα εθνικό συμβόλαιο, που να αντιμετωπίζει και να απαντά στα πραγματικά προβλήματα. Ένα σχέδιο δικό μας, που να γίνει κτήμα του ελληνικού λαού. Αυτό το σχέδιο πρέπει να αντιμετωπίζει ουσιαστικά και ριζικά τις αιτίες της κρίσης. Χρειαζόμαστε με λύσεις-σπαθί κόψιμο του γόρδιου δεσμού στην απονομή δικαιοσύνης, στην παραγωγή πλούτου, στο φορολογικό σύστημα, στο ασφαλιστικό σύστημα και τέλος στη λειτουργία του τρίπτυχου δημόσιο – θεσμοί – πολιτικό σύστημα. Οι παθογένειες σε αυτούς τους πέντε τομείς δημιούργησαν την κρίση, εκεί χρειαζόμαστε λύσεις.
Γυρίζοντας τον κόσμο, ξέρω καλά ότι μπορούμε να φέρουμε επενδύσεις και ανάπτυξη, αρκεί να αξιοποιηθούν τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, να λειτουργεί ένα κράτος με δικαιοσύνη, διαφάνεια και χωρίς γραφειοκρατία.

Το τρίτο είναι η συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων και των παραγωγικών δυνάμεων. Ένα εθνικό μορατόριουμ σοβαρότητας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Όχι άλλη μιζέρια και στείρο μικροκομματικό παιχνίδι. Σε βάθος αλλαγές, κανείς δεν μπορεί να τις κάνει μόνος του. Επίσης, απαιτείται διαβούλευση και με τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, για την επίτευξη του κοινού σκοπού.

Και μαζί, μια προσπάθεια για να μπορέσουμε να διαπραγματευτούμε με καλύτερους όρους με τους εταίρους μας τις προβλέψεις του μνημονίου.

Όμως υπάρχει κάτι ακόμη σημαντικό. Η χειρότερη συνέπεια της κρίσης είναι ότι διαμορφώνει ψυχολογία ήττας, υποταγής στο μοιραίο, μια κουλτούρα του ανέφικτου για κάτι καλύτερο. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να παλεύω απέναντι στη μιζέρια. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να αγωνίζομαι ενάντια στην παραίτηση. Δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να πιστεύω στις δυνατότητες του τόπου μας, του λαού μας.

Ν.Η.: Εδώ και περίπου μία διετία έχουν καταβληθεί διάφορες προσπάθειες για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς. Πότε με την “Ελιά”, πότε με τη “Δημοκρατική Συμπαράταξη”. Καμία δεν έχει πετύχει. Πού το αποδίδετε;

Γ.Π.: Όσες προσπάθειες και να γίνουν, αν δεν υπάρχει σαφές πολιτικό πλαίσιο και αρχές, θα αποτυγχάνουν. Οι πάσης φύσεως τεχνητές συγκλίσεις δεν δίνουν απαντήσεις. Έργο των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι να μοιράζουν καρέκλες και να διευθετούν προσωπικές επιδιώξεις. Έργο τους είναι να ανταποκριθούν στις πραγματικές ανάγκες των Ελλήνων και της χώρας.

Ευθύνη μας είναι να ενώσουμε από τη βάση τους προβληματισμένους προοδευτικούς πολίτες, αλλά και σε βάση αρχών και αξιών, όχι με συγκυριακές συμφωνίες κορυφής.

Εξάλλου, η πολυδιάσπαση του χώρου, ως απότοκο της κρίσης, δεν ήρθε για λόγους ήσσονος σημασίας. Δεν είναι κάποια προσωπικά καπρίτσια που οδήγησαν σ’ αυτό το αποτέλεσμα. Υπήρξε και υπάρχει διαφορετική προσέγγιση, διαφορετικές απόψεις και για το πώς οδηγηθήκαμε στην κρίση και για το πώς θα βγούμε από αυτήν και για το πώς θα οικοδομήσουμε μια βιώσιμη πορεία για τη χώρα.

Ας μην ξεχνάτε ότι κάποιοι ζήτησαν συγγνώμη επειδή πράξαμε το εθνικό μας χρέος.

Ν.Η.: Η δική σας πρόταση για την ανασυγκρότηση του χώρου ποια είναι;

Γ.Π.: Συμφωνία σε επαναστατικό πλαίσιο αλλαγών που κόβουν τον γόρδιο δεσμό της πελατειακής Ελλάδας, και μετά όλοι και όλα από τη βάση. Τόσο απλά, τόσο καθαρά.

Ν.Η.: Σε διαφορετική περίπτωση, το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών θα πορευτεί αυτόνομα και θα κατέλθει μόνο του στις επόμενες εκλογές;

Γ.Π.: Συνεχίζουμε την προσπάθεια για τη συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων. Αν δεν ευοδωθούν, το Κίνημα θα κατέλθει μόνο του. Τώρα που διαλύθηκαν όλοι οι μύθοι, όσες και όσοι διψούν να μάθουν την αλήθεια για το τι έγινε και όσοι και όσες αναζητούν λύσεις για το από εδώ και μπρος, ας μας ακούσουν. Στο Κίνημα είμαστε παθιασμένοι με την αλήθεια και με τις προοδευτικές, ριζοσπαστικές λύσεις.

Read Full Post »

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
• Άλλαξε ο τρόπος διακυβέρνησης με συνεχείς ουσιαστικές συνεδριάσεις Υπουργικού Συμβουλίου, διαφάνεια στις αποφάσεις και πάταξη της σπατάλης στο Δημόσιο.
• Οι λειτουργικές δαπάνες του Δημοσίου μειώθηκαν κατά 2 δις € (από 9,3 δις το 2009 σε 7,3 δις € το 2011= μείωση 22 %).
• Καταργήθηκαν όλες οι παχυλά αμειβόμενες επιτροπές που είχε δημιουργήσει η Κυβέρνηση Καραμανλή.
• Εφαρμόσθηκε η ανοιχτή διαδικασία για την στελέχωση θέσεων ευθύνης στο Δημόσιο (open gov) για να πάψει η αντιμετώπιση του ως λάφυρο από την Κυβέρνηση .

ΚΡΑΤΟΣ- ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ
• Αναμορφώθηκε το σύστημα προσλήψεων και υπήχθησαν όλες οι προσλήψεις στο ΑΣΕΠ, τόσο των μόνιμων όσο και των συμβασιούχων.
• Εφαρμόσθηκε το Πρόγραμμα «Διαύγεια» για κάθε απόφαση οποιουδήποτε φορέα του Δημοσίου με την υποχρεωτική ανάρτηση κάθε απόφασης στο Διαδίκτυο.
• Ψηφίσθηκε ο Νόμος για την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση που δίνει την δυνατότητα στους πολίτες να επικοινωνούν ηλεκτρονικά με τις Δημόσιες Υπηρεσίες, να έχουν πρόσβαση σε δημόσια έγγραφα, να καταθέτουν αιτήσεις, δικαιολογητικά, να προμηθεύονται πιστοποιητικά, να πληρώνουν φόρους, παράβολα κλπ.
• Έγινε για πρώτη φορά απογραφή των Δημοσίων Υπαλλήλων.
• Δημιουργήθηκε στο ΥΠΟΙΚ η Ενιαία Αρχή Πληρωμών από το Δημόσιο.
• Θεσμοθετήθηκε αντικειμενικό σύστημα εκλογής σε Διευθυντικές θέσεις του Δημοσίου (ΑΣΕΠ).
• Περιορίσθηκε ο αριθμός των Δημοσίων Υπαλλήλων κατά 30 % περίπου.

ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, ΠΡΟΛΗΨΗ, ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ
• Θεσμοθετήθηκε η πρόβλεψη δήμευσης των περιουσιακών στοιχείων που δεν δηλώνονται στο «πόθεν έσχες» πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων.
• Καθιερώθηκε υποχρεωτικό στάδιο δημόσιας διαβούλευσης πριν από την κατάθεση κάθε νομοσχεδίου και το σύστημα των δύο αναγνώσεων στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής.
• Απαγορεύτηκε η κατάθεση τροπολογιών την τελευταία στιγμή.
• Συστάθηκε Ειδική Διαρκής Επιτροπή Εξοπλιστικών Προγραμμάτων στην Βουλή.
• Καθιερώθηκε ο Κοινοβουλευτικός Έλεγχος των οικονομικών του Κράτους με την δημιουργία ειδικής υπηρεσίας στη Βουλή, (το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους).
• Δημιουργήθηκε ειδική Διαρκής Επιτροπή στη Βουλή για την παρακολούθηση του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης.
• Περιορίσθηκε το εύρος του θεσμού της βουλευτικής ασυλίας και θεσμοθετήθηκε ρητά ότι ο θεσμός καλύπτει μόνο τη δραστηριότητα του βουλευτή κατά την άσκηση των καθηκόντων και του λειτουργήματος του ως Βουλευτή.
• Αναμορφώθηκε ο θεσμός του «πόθεν έσχες» των πολιτικών προσώπων και καθιερώθηκε η δημοσίευση και στο διαδίκτυο των δηλώσεων, ώστε να υπάρχει πλήρης διαφάνεια και κοινωνικός έλεγχος.
• Ποινικοποιήθηκε η φοροδιαφυγή.
• Καθιερώθηκε ο θεσμός του εισαγγελέα οικονομικού εγκλήματος.
• Δημιουργήθηκε η Αρχή καταπολέμησης του μαύρου χρήματος.
• Καταργήθηκε, έναντι των ελεγκτικών αρχών, το τραπεζικό απόρρητο.
• Καθιερώθηκε ο έλεγχος, μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος, της νομιμότητας των καταθέσεων που μεταφέρονται στο εξωτερικό.
• Θεσμοθετήθηκε ως Ανεξάρτητη Αρχή η Στατιστική Υπηρεσία για να διασφαλισθεί η αντικειμενικότητα των στοιχείων.
• Έγινε απογραφή των συνταξιούχων και εντοπίσθηκαν οι περιπτώσεις παράνομων συντάξεων.

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
• Αναδιοργανώθηκε πλήρως η τοπική Αυτοδιοίκηση με το σχέδιο «Καλλικράτης».
• Θεμελιώθηκε η περιφερειακή Αυτοδιοίκηση με τις 13 αιρετές περιφέρειες.
• Μεταφέρθηκε στην Περιφέρεια το σύνολο των αρμοδιοτήτων που αφορούν τον αναπτυξιακό περιφερειακό προγραμματισμό.
• Καθιερώθηκε η δυνατότητα όχι μόνο του εκλέγειν αλλά και του «εκλέγεσθαι» στους νέους από τα 18 χρόνια.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
• Διεκδικήθηκε και χτίστηκε από το μηδέν ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης που εξασφάλισε τα πρώτα 110 δις €, σώζοντας την χώρα από την χρεωκοπία.
• Πετύχαμε τον Μάρτιο του 2011 την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και τη μείωση του κόστους εξυπηρέτησης του δανείου των 110 δις €.
• Διεκδικήσαμε και πετύχαμε τον Ιούλιο του 2011 την συμφωνία με την οποία προβλέφθηκε πρόσθετο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας με 109 δις € με παράλληλη εθελοντική συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, με στόχο την πλήρη κάλυψη του χρηματοδοτικού ελλείμματος ως το 2014.
• Πετύχαμε την ιστορική συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου του 2011 με την διαγραφή 105 δις € από το Δημόσιο Χρέος που ήταν στα χέρια ιδιωτών δανειστών.
• Με δύσκολες αποφάσεις που ελήφθησαν το 2010-2011 μπήκε τέλος στον φαύλο κύκλο των ανεξέλεγκτων ελλειμμάτων του δημοσίου, με μεγάλες θυσίες των πολιτών βέβαια.
• Το έλλειμμα της γενικής Κυβέρνησης μειώθηκε από 36 δις € ( 15,7 % του ΑΕΠ) το 2009, σε 24 δις € ( 10,6% του ΑΕΠ) το 2010, με εξασφάλιση της περαιτέρω πτωτικής πορείας του ελλείμματος για να επιτευχθεί η εξασφάλιση πρωτογενούς πλεονάσματος.
• Μεταρρυθμίσθηκε το ασφαλιστικό σύστημα για να εξασφαλισθεί η βιωσιμότητα του χωρίς να θιγούν οι συντάξεις κάτω των 1000 €.
• Περιορίσθηκε ο Δημόσιος Τομέας, με την κατάργηση/συγχώνευση 77 φορέων του Δημοσίου.
• Δημιουργήθηκε το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας με στόχο τη διατήρηση της σταθερότητας του ελληνικού Τραπεζικού Συστήματος.
• Ψηφίσθηκε ο Νόμος για ανακεφαλαίωση τραπεζών με κοινές μετοχές.
• Ψηφίσθηκε νόμος για το άνοιγμα 150 «κλειστών» επαγγελμάτων.
• Ψηφίσθηκε και συγκροτήθηκε (τον Ιούλιο του 2011) με διακομματική συναίνεση, το Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας.
• Μειώθηκε το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
• Δημιουργήθηκε η Υπηρεσία μιας Στάσης για την ίδρυση επιχειρήσεων one stop shop.
• Ψηφίσθηκε νόμος (Ιούνιος 2011) για ριζική απλοποίηση των δανειοδοτήσεων των τεχνικών επαγγελμάτων, των μεταποιητικών επιχειρήσεων και των βιομηχανικών πάρκων.
• Ρυθμίσθηκαν οφειλές επιχειρήσεων και δόθηκε η «δεύτερη ευκαιρία» στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.
• Ψηφίσθηκε η σύσταση της Ενιαίας Αρχής των Δημοσίων Συμβάσεων.
• Καθιερώθηκε το σύστημα της επιτάχυνσης στρατηγικών επενδύσεων (fast track).
• Για την νεανική επιχειρηματικότητα δημιουργήθηκε στον επενδυτικό νόμο ειδική κατηγορία για την στήριξη της νεανικής επιχειρηματικότητας.
• Δημιουργήθηκε νέα ψηφιακή πλατφόρμα ενημέρωσης νέων, το Start Up Greece.
• Έγινε άρση του καμποτάζ για την ενίσχυση του τουρισμού.

ΕΡΓΑΣΙΑ – ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
• Αναμορφώθηκε το Ασφαλιστικό Σύστημα που οδηγούνταν σε κατάρρευση.
• Δημιουργήθηκε ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών (ΕΟΠΥΥ).
• Δημιουργήθηκε το Ενιαίο Κέντρο Πληρωμής Συντάξεων που μαζί με την απογραφή εντόπισε δεκάδες χιλιάδες παράνομες συντάξεις.
• Καθιερώθηκε το σύστημα της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης που οδήγησε σε μείωση κατά 33 % της μείωσης της φαρμακευτικής δαπάνης που είχε φθάσει στα 5 δις € το 2009.
• Θεσμοθετήθηκε το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας.
• Θεσμοθετήθηκε η υποχρέωση των Ταμείων να καταβάλουν προσωρινή σύνταξη εντός 2,5 μηνών.
• Εφαρμόσθηκαν σειρά προγραμμάτων του ΟΑΕΔ για στήριξη της απασχόλησης:
➢ Για νέους ανέργους και ανέργους πτυχιούχους
➢ Ανέργους που πλησιάζουν την σύνταξη
➢ Γυναίκες
➢ Ευπαθείς κοινωνικές ομάδες
➢ Πρόγραμμα κοινωφελούς Εργασίας
➢ Κοινωνική Οικονομία και Κοινωνική Επιχειρηματικότητα
➢ Τοπικά Ολοκληρωμένα Προγράμματα στήριξης της απασχόλησης
➢ Προγράμματα ΟΤΑ για απασχόληση των ανέργων σε τεχνικά έργα
➢ Καθιερώθηκε το μέτρο της Κάρτας Εργασίας σε τομείς με υψηλό ποσοστό αδήλωτης εργασίας

ΥΓΕΙΑ
• Εφαρμόσθηκε η ηλεκτρονική συνταγογράφηση.
• Καθιερώθηκε πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας για όλους.
• Έγιναν συγχωνεύσεις νοσοκομείων.
• Έγινε αναμόρφωση συστήματος προμηθειών με διεθνείς ηλεκτρονικούς διαγωνισμούς.
• Έγινε μείωση φαρμακευτικής δαπάνης με γενική ανακοστολόγηση όλων των φαρμάκων, έκδοση θετικού καταλόγου, ηλεκτρονική δημοπρασία, γενόσημα κ.λ.π.
• Έγινε απελευθέρωση επαγγέλματος φαρμακοποιών.
• Εξαλείφθηκε η λίστα αναμονής για χορήγηση μεθαδόνης.

ΠΑΙΔΕΙΑ
• Παρουσιάσθηκε το σχέδιο για το νέο σχολείο (Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο).
• Έγινε εισαγωγή της Αγγλικής και της Πληροφορικής ως μάθημα από την Α’ Δημοτικού στα πολυπληθέστερα σχολεία.
• Ψηφίσθηκε ο Νόμος για την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού.
• Στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση λειτούργησε η νέα υπηρεσία ηλεκτρονικής παραγγελίας ακαδημαϊκών συγγραμμάτων «Εύδοξος».
• Καταργήθηκαν οι μετεγγραφές στα ΑΕΙ και έγινε η αντικατάσταση τους με αδιάβλητο σύστημα θετικής διάκρισης υποψηφίων από ευπαθείς οικογένειες.
• Ψηφίσθηκε ο νέος Νόμος για τα ΑΕΙ (Αύγουστος 2011) με την ψήφο των 4/5 των βουλευτών. Ο Νόμος καθιέρωσε :

➢ Συμβούλιο του Ιδρύματος με συμμετοχή και εξωτερικών προσωπικοτήτων
➢ Ουσιαστική εκπροσώπηση φοιτητών χωρίς συνδιοίκηση
➢ Κατάργηση παραταξιακών ψηφοδελτίων στις εκλογές των ΑΕΙ
➢ Τέλος στο άσυλο της παρανομίας
➢ Καθιέρωση υποχρεωτικής εγγραφής των φοιτητών κάθε εξάμηνο
➢ Όρια στη συνολική διάρκεια των σπουδών
➢ Φοιτητικά δάνεια σε όλους και όχι μόνο στους μεταπτυχιακούς σπουδαστές
➢ Αξιολόγηση και υποχρεωτική πιστοποίηση των προγραμμάτων σπουδών από Ανεξάρτητη Αρχή
➢ Υποχρεωτική ανάρτηση στο διαδίκτυο του εκπαιδευτικού υλικού (παραδόσεις- σημειώσεις)
➢ Καθιέρωση των «επώνυμων εδρών» από χορηγούς
➢ Αξιολόγηση των καθηγητών κάθε πέντε χρόνια, με βαρύτητα της άποψης των φοιτητών τους.

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
• Ψηφίσθηκε νόμος για το Μητρώο Αγροτών και αγροτικών εκμεταλλεύσεων.
• Θεσπίσθηκε ενιαίο μητρώο εμπόρων αγροτικών προϊόντων και εφοδίων.
• Νομοθετήθηκε η αναδιοργάνωση του ΕΛΓΑ.
• Ψηφίσθηκε νόμος για την ριζική αναδιάρθρωση των συνεταιρισμών.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
• Ψηφίσθηκε νόμος για το Πράσινο Ταμείο και την κύρωση Δασικών Χαρτών.
• Ψηφίσθηκε νόμος για την προστασία της Βιοποικιλότητας.
• Ψηφίσθηκε νόμος για την ανακύκλωση.
• Καθιερώθηκε νέος τρόπος έκδοσης οικοδομικών αδειών, με κατάργηση του ρόλου των πολεοδομιών και η αρμοδιότητα περνά στους μηχανικούς μελετητές.
• Με νόμο ρυθμίσθηκε το μεγάλο θέμα των αυθαιρέτων.
• Ψηφίσθηκε νόμος για την επιτάχυνση ανάπτυξης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
• Ψηφίσθηκε νόμος για την ενεργειακή αναβάθμιση των κτηρίων για εξοικονόμηση ενέργειας.
• Θεσπίσθηκε για πρώτη φορά το Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο της ΔΕΗ, με το οποίο οι ευπαθείς κοινωνικά ομάδες πληρώνουν φθηνότερα το ηλεκτρικό ρεύμα.
• Ψηφίσθηκε νόμος για Έρευνα, Παραγωγή και Δίκτυο Μεταφοράς Υδρογονανθράκων, με στόχο την έρευνα και αξιοποίηση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
• Νομοθετήθηκε η αποδέσμευση της διαδικασίας επιλογής των ανώτατων Δικαστικών από την εκτελεστική εξουσία, με εισαγωγή του θεσμού ακρόασης των υποψηφίων από το Κοινοβούλιο (Διάσκεψη Προέδρων της Βουλής).
• Το 2011 ψηφίσθηκε ο νόμος για την «Εκδίκαση πράξεων Διαφθοράς Πολιτικών και Κρατικών Αξιωματούχων υποθέσεων μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος για την επιτάχυνση της εκδίκασης.
• Δημιουργήθηκε (Νόμος 3932/2011) η «Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες».
• Ψηφίσθηκε ο νόμος, που προβλέπει το Σύνταγμα, για την διεξαγωγή Δημοψηφισμάτων.
• Ιδρύθηκε η νέα Υπηρεσία Οικονομικής Αστυνομίας και Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
• Με τον νόμο για σύγχρονο Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας δόθηκε η δυνατότητα σε νόμιμους, ευρισκόμενους στη χώρα, μετανάστες να αποκτούν με αίτηση τους την ελληνική ιθαγένεια και διευκολύνθηκε η απόκτηση της ιθαγένειας από παιδιά μεταναστών (της Β’ γενιάς) που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στην Ελλάδα μετά από αίτηση των (νόμιμων) μεταναστών γονέων τους.
• Δόθηκε το δικαίωμα συμμετοχής στους νόμιμους μετανάστες και ομογενείς, στις δημοτικές εκλογές.

Read Full Post »

Από το Γραφείο Τύπου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Ο κ. Καμμένος, έχει καταδικαστεί από τη Δικαιοσύνη για την υπόθεση των CDS και μάλιστα, δύο φορές.

Έχει καταδικαστεί ως υβριστής και συκοφάντης.

Παρά ταύτα, και κατά τη χθεσινοβραδινή ομιλία του στη Βουλή, επανέφερε την υπόθεση των CDS.

Κρυπτόμενος πίσω από τη βουλευτική του ασυλία, συνεχίζει κατά συνήθεια και κατ” επάγγελμα  να ασχημονεί.

Ο κ. Καμμένος, είναι δειλός και τραμπούκος.

Στοχοποιεί πολιτικούς του αντιπάλους συνειδητά και συστηματικά. Για να αποκρύψει την πολιτική του ασυνέπεια και δημαγωγία.

Όμως, είναι εταίρος και υπουργός της Κυβέρνησης.

Ο κ. Τσίπρας, θα ήθελε να τον κατηγορούν για κάποιο υποτιθέμενο σκάνδαλο με το οποίο δεν έχει ανάμειξη;

Τι κάνει, λοιπόν, ο Πρωθυπουργός της «πρώτη φορά κυβέρνησης της Αριστεράς»;

Συνεπικουρεί τον κ. Καμμένο στην εργολαβία της στοχοποίησης;

Ο δε κ. Μεϊμαράκης, αντιλαμβάνεται ποιόν κάλεσε «να επιστρέψει στο σπίτι του», δηλαδή στη ΝΔ, όταν το παραλήρημα του κ. Καμμένου ήταν σε πλήρη εξέλιξη;

Κι όλα αυτά, εν μέσω μίας σημαντικής κοινοβουλευτικής διαδικασίας και εξαιρετικά κρίσιμης περιόδου για τη χώρα που απαιτεί αλήθειες, ήθος και συναινέσεις.

Ντροπή.

http://www.tokinima.gr/cds_kammenos_20150723/

Read Full Post »

Νέα χρονιά, Νέο ξεκίνημα.
Ήρθε η ώρα για το επόμενο μεγάλο βήμα των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου.
Ήρθε η ώρα για να οικοδομήσουμε, όλοι μαζί, το νέο πολιτικό σπίτι που θα στεγάσει τις προοδευτικές μας αξίες, τις αξίες που μας ένωσαν και μας ενώνουν.

Αφουγκραζόμενοι τη δική σας φωνή, την απαίτηση χιλιάδων πολιτών από όλη την Ελλάδα,παίρνουμε την πρωτοβουλία και απευθύνουμε κάλεσμα συμμετοχής σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες σε αυτό το νέο ξεκίνημα.
Αύριο, στις 5:30 μμ, στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη – Πειραιώς 138, δεν ιδρύουμε ένα ακόμη κόμμα.Από αύριο, συμμετέχουμε στην αφετηρία ενός Κινήματος, που μπορεί και πρέπει να ανταποκρίνεται ουσιαστικά στα μεγάλα διακυβεύματα που αφορούν τη χώρα και τον Ελληνικό λαό.
Ενός Κινήματος που θέλουμε να διασφαλίσει την παρουσία των πραγματικών δυνάμεων της προόδου στο επόμενο Κοινοβούλιο, των δυνάμεων που πιστεύουν και το έχουν αποδείξει στην πράξη με πραγματικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, ότι η Ελλάδα δεν θα υπερβεί οριστικά την κρίση, δεν θα ανακάμψει οριστικά, αν δεν αλλάξει οριστικά, αν δεν αλλάξει συθέμελα, με βάση ένα «Ελληνικό Σχέδιο» και Θεσμούς που λειτουργούν – με τον πολίτη συμμέτοχο.

Ενός Κινήματος που θα εργαστεί στην επόμενη Βουλή για να διασφαλιστούν όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις για μια ασφαλή και οριστική έξοδο από την κρίση. Ενός Κινήματος, που θα δώσει όλες του τις δυνάμεις για να γίνει πράξη η μετάβαση στη Μεταπελατειακή Ελλάδα, με όραμα την οικοδόμηση μιάς Ελλάδας Δικαιοσύνης και Δημιουργίας.
Ενός Κινήματος, η συγκρότηση του οποίου θα ολοκληρωθεί με ανοιχτό, συμμετοχικό Συνέδριο που θα προσδιοριστεί μετά τις εκλογές, όπου θα αποφασιστούν τα πάντα. Κινηματικά, συμμετοχικά, με αρχές αυτοοργάνωσης, από τη βάση. Όπως αξίζει σε ένα Κίνημα που ανταποκρίνεται στις αρχές της Δημοκρατίας, του Σοσιαλισμού και της Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Ενός Κινήματος, που βάζει πρώτα την Ελλάδα και τους πολίτες της – όχι τα πάσης φύσεως πελατειακά ή άλλα συμφέροντα. Με τις ευχές μου για καλή χρονιά σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, απευθύνω κάλεσμα συμμετοχής,

Από αύριο, 3 του Γενάρη,
Πάμε.

Read Full Post »

Η πολιτική διαδρομή του Γιώργου Παπανδρέου είναι αναμφισβήτητα ταυτισμένη με το ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα μετά το 2004 όταν και ανέλαβε την προεδρία ενός πληγωμένου τότε κόμματος, οδηγώντας το στη νέα εποχή και στο 44% των εκλογών του 2009, φτάνοντας ο ίδιος μέχρι την προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ως αρχηγός του κόμματος.
Όσοι όμως γνωρίζουν τον Γιώργο Παπανδρέου, αντιλαμβάνονται ότι πάνω από το όποιο ΠΑΣΟΚ, το όποιο σύμβολο ή όνομα, ο ίδιος τοποθετεί τις αξίες που υπηρέτησε και διαχρονικά πρεσβεύει. Τις αξίες της Δημοκρατίας, της αξιοκρατίας, της διαφάνειας, της συμμετοχής, της καινοτομίας, τις αξιοσύνης, της εξωστρεφούς παιδείας, της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.
Κανείς Παπανδρέου δεν υπέστειλε ποτέ τη σημαία των αξιών για χάρη μιας θολής κομματικής ταμπέλας, στο βωμό των αξιωμάτων, μιας καρέκλας, ή μιας ασφαλούς θέσης σ’ ένα ψηφοδέλτιο. Πήρε πρώτος το κόστος, χωρίς να φταίει, επωμιζόμενος αμαρτίες άλλων, και πήρε τις δυσκολότερες αποφάσεις, αντιδημοφιλείς αποφάσεις, χωρίς να υπολογίζει κανένα προσωπικό κόστος. Αποφάσεις που δικαιώθηκαν από τις εξελίξεις. Έγινε μάλιστα ο πρώτος εκλεγμένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης που δεν δίστασε να αποχωρήσει από το αξίωμά του υπέρ μίας εθνικής συνεννόησης μπροστά στις ιστορικές προκλήσεις που αντιμετώπιζε η χώρα. Κανείς, βέβαια, δεν ξεχνά τα «φίλια πυρά» που δέχτηκε τότε από το ίδιο το κόμμα του.

Ποιος άλλος πολιτικός τα έκανε αυτά;

Όπως ο Γεώργιος και ο Ανδρέας, έτσι και ο Γιώργος Παπανδρέου, οφείλει να προχωρήσει μπροστά, να υπηρετήσει τις αξίες του. Εύλογα θα ρωτήσει όμως κάποιος: Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να υπηρετήσει τις αξίες αυτές;
Υπό όρους θα μπορούσε. Όχι όμως αυτό το ΠΑΣΟΚ, όχι το ΠΑΣΟΚ που σέρνεται πίσω από αποτυχημένα εγχειρήματα 58, Ελιάς, ΔΗΠΑΡ, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Ο Γ. Παπανδρέου έκανε μία πολύ συγκεκριμένη πρόταση για την αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ, πρόταση που αποτελεί μονόδρομο αν το Κίνημα θέλει να επανασυνδεθεί με την παράδοσή του. Να προχωρήσει άμεσα σε έναν ανοιχτό συντακτικό συνέδριο, όπου θα συζητηθούν τα πάντα. Από τη φυσιογνωμία και τις θέσεις του Κινήματος, μέχρι τα πρόσωπα και τα σύμβολα. Είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέψει το ΠΑΣΟΚ στις ρίζες των αξιών του, ώστε να μπορέσει ξανά να προσφέρει τις υπηρεσίες του στη χώρα.

Η πρόταση αυτή δεν έλαβε καμία επίσημη απάντηση ποτέ από τη σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ενώ δυστυχώς κάποιοι προτίμησαν τον σκοτεινό μικροπολιτικό δρόμο των μισόλογων και των διαρροών.

Παράλληλα, η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, προσπάθησε με κάθε τρόπο να βάλει λουκέτο στο Κίνημα, δύο κόμματα έφτιαξαν σε 4 μήνες για να κρύψουν το ΠΑΣΟΚ, μέσω ανοιγμάτων σε κοινωνικό κενό, με αλλαγή ονομασίας και συμβόλων, χωρίς να προηγηθεί ουσιαστική διαβούλευση, χωρίς να επιδιωχθεί η συναίνεση από τη βάση του Κινήματος. Ο Γιώργος Παπανδρέου στάθηκε από νωρίς αντίθετος στη λογική της αυτοκατάργησης και μάλιστα χωρίς συλλογική απόφαση και ξεκάθαρη στρατηγική. Όχι γιατί είναι αντίθετος στις διευρύνσεις – κάθε άλλο, πρώτος το έχει αποδείξει – αλλά γιατί αυτές δεν συνοδεύτηκαν από την απαραίτητη διαβούλευση και συνεπώς ήταν καταδικασμένες να αποτύχουν.

Στην ουσία της πολιτικής, το ΠΑΣΟΚ σύρθηκε από τη σημερινή ηγεσία του σε άκρως συντηρητικές επιλογές, που δεν τις επέβαλλε κανένας εξωτερικός ή εσωτερικός παράγοντας, παρά μόνο η ιδεολογία και η οραματική ανεπάρκεια της ηγεσίας του. Αντί να συνεργαστεί με βάση το ξεκάθαρο προοδευτικό πλαίσιο ελέγχοντας τη συντήρηση και την ενίσχυση των ειδικών σχέσεων, ταυτίστηκε με οπισθοδρομικές πολιτικές επιλογές μιας σκληρής παλαιολιθικής δεξιάς που νομοτελειακά το αποξένωσαν από τους προοδευτικούς πολίτες της χώρας.

Οπισθοχώρηση στη Παιδεία, στο φιάσκο της αναδιάρθρωσης της ΕΡΤ, στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των τραπεζών και των ΜΜΕ, στα συμφέροντα, στην αξιοκρατία, στη διαφάνεια, στη δικαιοσύνη και το νομοθετικό έργο, στους ίδιους τους βασικούς πυλώνες της λειτουργίας της Δημοκρατίας με την απαξίωση της Βουλής και των θεσμών δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ο Γιώργος Παπανδρέου διαχώρισε τη θέση του από τις επίσημες επιλογές της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Ακριβώς γιατί καταπατούν τις αξίες τόσο του ίδιου, όσο και του ΠΑΣΟΚ και της βάσης.

Αυτή τη στιγμή η χώρα οδηγείται, πιθανότατα, σε πρόωρες εκλογές λόγω αδυναμίας εκλογής ΠτΔ. Σχεδόν όλοι οι παρατηρητές των εξελίξεων συμφωνούν στο ότι οι προοδευτικοί πολίτες της χώρας νιώθουν σήμερα πολιτικά άστεγοι. Η παραδοχή αυτή κρύβει μέσα της την ανεπάρκεια των σημερινών πολιτικών σχηματισμών που θεωρούν εαυτούς «προοδευτικούς».

Πέρα από το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ επιλέγει την επιβίωση στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας καταψηφίσει κάθε τι προοδευτικό όλα αυτά τα χρόνια. Το Ποτάμι θυμίζει περισσότερο ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ με έναν πρωταγωνιστή, τον αρχηγό του, παρά ένα κανονικό κόμμα με σαφή δομή και σταθερές απόψεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει παθογένειες της αριστεράς της δεκαετίας του 1950 και αρνείται επίμονα να αποδεχθεί τη σημερινή δύσκολη πραγματικότητα για τη χώρα, με πρώτη την άρνηση του ελλείμματος που άφησαν οι κυβερνήσεις Καραμανλή.

Η ανάγκη της δημιουργίας ενός φορέα που θα εκφράσει χιλιάδες εγκλωβισμένους προοδευτικούς πολίτες είναι σήμερα πιο επείγουσα από ποτέ. Ενώ οδεύουμε σε μία νέα Βουλή με πλήθος τυχοδιωκτών κάθε ιδεολογίας, θα απουσιάζουν και πάλι οι γνήσια προοδευτικές φωνές, με όραμα, προσωπική αξιοπιστία και συγκεκριμένες προτάσεις.

Σ’ αυτό το πολιτικό πλαίσιο, πολλοί θα πρότειναν στο Γιώργο Παπανδρέου να μείνει πίσω και να απολαύσει την γενική κατάπτωση, την υποχώρηση της πραγματικής πολιτικής. Να δικαιωθεί μέσω της σιωπής και της αποχής, να επιλέξει δηλαδή τον δρόμο εκείνων που κατέστρεψαν τη χώρα και σήμερα παριστάνουν τους τιμητές και τους κριτές των πάντων.
Αυτή θα ήταν η εύκολη λύση, όμως θα καταπατούσε μια βασική αξία του Γ. Παπανδρέου, που είναι η ενεργός συμμετοχή του πολίτη στη Δημοκρατία. Ποτέ δεν κρύφτηκε για να δικαιωθεί, ποτέ δεν σιώπησε για να ξεχαστεί. Γι’αυτό και ΟΦΕΙΛΕΙ να επιλέξει να μην κρυφτεί αλλά να προχωρήσει μπροστά, στη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχήματος. Γιατί το οφείλει στους προοδευτικούς πολίτες, γιατί το έχει ανάγκη η ίδια η χώρα. Και γιατι κάποιος, κάπως, πρέπει να υπερασπιστεί το έργο προοδευτικών αλλαγών του ΠΑΣΟΚ μεταξύ 2009 και 2011 και να το προχωρήσει, γιατί όλοι εμείς οι προοδευτικοί πολίτες ξέρουμε ότι αν δεν αλλάξουμε τις δομές της χώρας, αν δεν συγκρουστούμε με τις πελατειακές λογικές που επικρατούν διαχρονικά στην κοινωνία μας, δεν θα βγούμε από την κρίση.

Δήμητρα Αγκαθίδου – Αρχιτέκτονας [Θεσσαλονίκη]
Κωνσταντίνος Αθανασίου – Λέκτορας στο τμήμα μηχανικών περιβάλλοντος [Ξάνθη]
Κωνσταντίνος Αλεξάκος – Αρχιτέκτονας [Αθήνα]
Περικλής Αλειφέρης – Οικονομολόγος [Κοζάνη]
Αναστάσιος Βαΐτσης – Ιδιωτικός Υπάλληλος [Μαγνησία]
Kωνσταντίνος Γιαννόπουλος – Δικηγόρος [Πειραιάς]
Σπύρος Γουγούσης – Ιατρός [Θεσσαλονίκη]
Θόδωρος Καραγιάννης – Δικαστικός υπάλληλος [Ρόδος]
Μιχάλης Κατσαμάκας – Ιατρός [Πιερία]
Όλγα Κετικίδου – Δικηγόρος [Θεσσαλονίκη]
Λάμπρος Λαμπρογιάννης – Ιατρός [Θεσσαλονίκη]
Αθηνά Λεζκίδου – Επιχειρηματίας [Σέρρες]
Κωνσταντίνος Λύρατζης – Εκπαιδευτικός / Μουσειολόγος [Δράμα]
Κωνσταντίνος Μαρίνος – Υπ. Διδάκτωρ ΕΚΠΑ [Θεσσαλονίκη]
Ιωάννης Μπέκος – Πολιτικός Μηχανικός [Αιτωλοακαρνανία]
Κωνσταντίνος Πανώρης – Φοιτητής Μηχανολόγος Μηχανικός [Θεσσαλονίκη]
Δημήτρης Παυλίδης – Οικονομολόγος [Κιλκίς]
Γιώργος Παπούλιας – Πολιτικές Επιστήμες [Αρκαδία]
Εύα Πλιάκα – Δημοσιογράφος [Πειραιάς]
Θεόδωρος Σουμπάσης – Δικηγόρος [Θεσσαλονίκη]

ΠΗΓΗ: http://epikairo.gr

Read Full Post »

Older Posts »