Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Άρθρα’ Category

ΑΛΕΚΟΣ ΣΤΑΜΟΥ

Το 3ο μνημόνιο ψηφίστηκε. Τα νομοσχέδια εξειδίκευσης της ζοφερής πραγματικότητας έρχονται με ταχύτατο ρυθμό.
Η Ελλάδα για τρία ακόμα χρόνια στην εντατική.
Οι άλλες χώρες με τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα έχουν ήδη αποσυνδεθεί από τις μάσκες οξυγόνου και κάνουν τα πρώτα δειλά βήματα προς την κανονικότητα.
Είναι οι χώρες εκείνες που έκαναν χρήση με τον καλύτερο τρόπο του μηχανισμού στήριξης που η Ελλάδα απαίτησε και χτίστηκε το 2010 για να αποφευχθούν χρεοκοπίες κρατών στην Ε.Ε.
Είναι οι χώρες και οι λαοί που κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την επώδυνη πραγματικότητα με όρους πολιτικής, με όρους σοβαρότητας, με όρους αλήθειας και αυτογνωσίας, με όρους συνοχής και στοιχειώδους συνεννόησης του πολιτικού προσωπικού στα αυτονόητα.
Αν πρέπει να γίνει κάποτε μια εξεταστική σοβαρή θα πρέπει να είναι αυτή που θα αναζητήσει τις αιτίες και τις ευθύνες για το γεγονός ότι δεν  έχουμε βγει ακόμα από τα μνημόνια.
Η επιλογή του 2010 για την αποφυγή της χρεοκοπίας και την ένταξη στον μηχανισμό στήριξης έχει σήμερα την υπογεγραμμένη έγκριση, με βούλες και σφραγίδες, την απόλυτη παραδοχή του συνόλου σχεδόν των κομμάτων στην Βουλή.
Η μη εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών όμως στην κατεύθυνση του εξορθολογισμού, της διαφάνειας, της στοιχειώδους δικαιοσύνης στην κατανομή βαρών είναι το έγκλημα που συντελείται με τρόπο κυνικό και συνεχόμενο από το 2012 μέχρι σήμερα. Με αποτελέσματα απτά, συγκεκριμένα και ισοπεδωτικά. Και για αυτό υπάρχουν ευθύνες και υπεύθυνοι με ονοματεπώνυμο.
Αλλά υπάρχουν και συνυπεύθυνοι και συνένοχοι. Και αυτοί είμαστε όλοι εμείς που αρνηθήκαμε να δούμε την πραγματικότητα, να ακούσουμε την αλήθεια. Προτιμήσαμε να ζήσουμε το παραμύθι της συνωμοσιολογίας, των μαύρων προβάτων, των εύκολων και ανώδυνων λύσεων, της τζάμπα μαγκιάς, του παλαιοκομματισμού και της λουμπινιάς.
Για να περάσουμε με περισσή ευκολία από τις μούντζες των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα στο χειροκρότημα και την επιβράβευση του τρίτου και χειρότερου μνημονίου.
Σπάνια στην ιστορία των λαών έχει καταγραφεί τέτοιου μεγέθους αυτοεξευτελισμός σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Και αυτό μάλιστα να γίνεται στο όνομα της “εθνικής περηφάνιας” και μιας “αντίστασης” που κάνει την διαδρομή από το ΟΧΙ στο ΝΑΙ με την ταχύτητα και την ευκολία που μόνο η πολιτική ξεδιαντροπιά μπορεί να εφεύρει.
Και τώρα τι;
Θα συνεχίσουμε έτσι; Πηγαίνοντας που; Ποιό είναι το σχέδιο και ποιά η προοπτική;
Που είναι και ποιές είναι οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που παρουσιάζουν και αναφέρονται σε αυτά τα δύο προαπαιτούμενα;
Ακούτε στη Βουλή κάτι πέραν των αλληλοκατηγοριών για το ποιός είναι περισσότερο “μάγκας”, μεγαλύτερος “προδότης”, περισσότερο “καταφερτζής” και καλύτερη “παιχταδούρα”;
Θα συνεχίσουμε έτσι παρακολουθώντας την σύγκρουση στον τοίχο να πλησιάζει για μια ακόμα φορά; Θα συνεχίσουμε να είμαστε θεατές στο θρίλερ που τα θύματα είναι πραγματικά και είμαστε εμείς και κυρίως τα παιδιά μας; Θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε πως η υποχρέωσή μας εξαντλείται στη κριτική και στα μπινελίκια στο διαδίκτυο;
Θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε τους πολίτες ή θα αναλάβουμε την δύσκολη ευθύνη να γίνουμε πραγματικοί πολίτες;
Στο ερώτημα “και τώρα τι;” απάντηση μπορούμε να δώσουμε μόνο εμείς, οι πολίτες. Αρκεί να (ξανα)γίνουμε πολίτες που συμμετέχουμε με λόγο και πράξη αναλαμβάνοντας  όλες τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. 
Πιστεύω ότι για όλους εμάς στο ΚΙΝΗΜΑ αλλά και για κάθε προοδευτικό πολίτη αυτό πρέπει να είναι το ζητούμενο και η προτεραιότητα. Οι εκλογικές αναμετρήσεις είναι κρίσιμες αλλά είναι μια στιγμή στο χρόνο. Στο διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο εκλογές χτίζονται ή αποδομούνται, καρποφορούν ή χάνονται, συλλογικές συνειδήσεις και προοπτικές.
Την ουσιαστική ενότητα των  προοδευτικών πολιτών μπορούμε να την χτίσουμε στην πράξη, στον δρόμο, στην γειτονιά και στον δήμο. Με πρωτοβουλίες, με δράσεις και πράξεις μαζί με τους συμπολίτες μας για τα θέματα που καίνε και ισοπεδώνουν. Η πολιτική του γενικού και της θεωρίας των πάντων όταν είναι η μόνη πολιτική παρουσία είναι υπεκφυγή και άλλοθι.
Η πολιτική του συγκεκριμένου σε σχέση με το πρόβλημα, το χώρο και το χρόνο είναι η πολιτική της άμεσης παρέμβασης. Μαζί με τους ανθρώπους που τους αφορά. Είναι η δημοκρατική λύση, είναι ανατρεπτική και δημιουργική.
Και το κυριότερο; Οι πρωτοβουλίες αυτές δεν απαιτούν γενικά επιτελεία και υποδομές και παράτες και μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς. Δεν χρειάζονται αιτήσεις και εγκρίσεις.
Απαιτούν μόνο αυτά που ήδη έχουμε. Προοδευτικό πολιτικό πλαίσιο, δημοκρατική συνείδηση, διάθεση προσφοράς, συμμετοχής και διαλόγου, γνώση του κοινωνικού μας περίγυρου και των προβλημάτων στους χώρους που ζούμε.
Advertisements

Read Full Post »

Η Ζωή εκφωνεί υπνωτιστικά λέξεις εν σειρά χωρίς νόημα. Αθέμιτο, παράνομο, επονείδιστο, απεχθές, μη βιώσιμο. Όσα επίθετα και αν προσθέσει, όσους υπερθετικούς, είναι άχρηστο. Τώρα ξέρουμε, άμα «θέλουμε» δεν μας χαρίζουν λεφτά, άμα «ψηφίζουμε» δεν μας δανείζουν χωρίς όρους. Τα αστεία προεκλογικά σποτ οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα, όσο γελάμε τόσο κάτω πηγαίνει το κόμμα στις δημοσκοπήσεις. Το χιούμορ οδηγεί τελικά στην πικρή οργή, δηλαδή αστειάκια ήταν όλα αυτά; Αστειάκια ήταν το «πραξικόπημα» και η «χούντα και κατοχή» και οι «δοσίλογοι» και οι «προδότες»; Και η έξοδος από την Ευρώπη και η δραχμή, αστειάκια; Εμείς δεν γελάσαμε καθόλου. Άνεργοι, απλήρωτοι, ανασφάλιστοι, νέοι χωρίς δουλειά, επιχειρήσεις με κατεβασμένα ρολά, δυσκολεύονται να γελάσουν με τις συμμορίες της δραχμής που θέλουν να αγοράσουν φτηνά την Ελλάδα. Οι υπόλοιποι, δεν παίζαμε στ’ αστεία.

Γιατί στις δημοσκοπήσεις είναι τόσο χαμηλά η «συνείδηση» του Σύριζα; Αυτός δεν ήταν ο αυθεντικός Σύριζα; Η Ζωή, ο Λαφαζάνης, ο Βαρουφάκης, ο Μανώλης Γλέζος, η Νάντια, οι επιτροπές για τις γερμανικές αποζημιώσεις, οι διαγραφές χρέους και τα «δεν πληρώνω»; Αυτό δεν ήταν το αντιμνημονιακό μέτωπο 5 χρόνων, τα ΕΑΜ και οι Βάρκιζες μαζί με τους ψεκασμούς του άλλου εταίρου; Γιατί αυτά επιστρέφουν στα περιθωριακά μεγέθη προ κρίσης, ενώ ο Αλέξης διατηρεί τις δυνάμεις του έστω και με φθορά;

Το αντιμνημονιακό μέτωπο ήταν οδοστρωτήρας επειδή ακριβώς δεν βασιζόταν σε θέσεις αλλά σε συναισθήματα, σε φόβο, σε ελπίδα, σε οργή. Όλα τα άλλα, τα χρήματα του Σώρα, οι υδρογονάνθρακες στο υπέδαφος, τα ρούβλια των Ρώσων, το πετρέλαιο του Τσάβες, οι διαγραφές χρεών και οι λαϊκοί αγώνες για κρατικοποιήσεις τραπεζών, ήταν το περιτύλιγμα μέχρι να ξαναγυρίσουν στις μεταμεσονύχτιες τηλεοπτικές εκπομπές που ανήκουν. Η κινητήριος δύναμη αυτής της 5ετίας ήταν η κοινωνική μηχανική της αδίστακτης πολιτικής τάξης που ανίκανη να αντιληφθεί την κρισιμότητα, «εργαλειοποίησε» το φόβο της πτώσης μιας μικροαστικής κοινωνίας και τον οδήγησε σε μίσος, σε αναζήτηση εξωτερικών εχθρών, των «ξένων», προκειμένου να ξεσπάσει και να μην αναλογιστεί τι πρέπει να κάνει, τι πρέπει να αλλάξει για να προχωρήσει μπροστά. Η πιο συντηρητική δύναμη της ελληνικής κοινωνίας, η «αντιμνημονιακή» απάτη, κοντεύει να μας στοιχίσει όλη τη δεκαετία.

Βλέπεις αυτούς τους καλούς και αξιοπρεπείς κυρίους να συζητάνε ποιος θα τα κάνει καλύτερα, ποιος κατήργησε το 5ευρο στα νοσοκομεία και ποιος θα δημιουργήσει «σταρτ απς», ποιος είναι παλιός, ποιος νέος και ποιος μεσόκοπος, και εξοργίζεσαι. Σε άλλη χώρα ζούσαμε αυτά τα χρόνια; Άλλοι κατέστρεψαν την οικονομία, έκλεισαν τις τράπεζες, εξόντωσαν την αγορά με τα κάπιταλ κοντρόλς; Δεν υπάρχουν πια γερμανοτσολιάδες και δοσίλογοι; ΕΑΜ δεν θα κάνουμε να πάρουμε την πατρίδα μας από τους κατακτητές; Παλιοί και νέοι αντιμνημονιακοί που έγιναν μνημονιακοί, σαν τη γάτα ρίχνουν λίγη άμμο, πάμε παρακάτω, ας τα ξεχάσουμε καλύτερα, κανέναν δεν συμφέρει να θυμόμαστε το παρελθόν. Το παρελθόν δεν το θυμάσαι για να δικαιωθεί κάποιος. Αν δεν το αποτιμήσεις, όμως, δεν το ξεπερνάς, το επαναλαμβάνεις. Γι’ αυτό μιλάνε όλοι με μισόλογα, με διπλή γλώσσα, πάλι «μάχες» θα δώσουν με την Ευρώπη. Ο Σύριζα ονειρεύεται να κάνει με τα μνημόνια ό,τι και οι προηγούμενοι. Συμφωνίες στα λόγια και μετά καθυστερήσεις και σαμποτάζ. Αυτό εννοεί ως ωρίμανση. Τα Ζάππεια και οι διπλές εκλογές του 2012 έφεραν το δεύτερο μνημόνιο. Το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, οι εκλογές του Ιανουαρίου και τα δημοψηφίσματα, έφεραν το κλείσιμο των τραπεζών, το τρίτο μνημόνιο. Η επανάληψη της ίδιας πολιτικής μετά τις εκλογές θα έχει αποτέλεσμα την οριστική χρεοκοπία.

Η Ιρλανδία πετάει φέτος με 7% ανάπτυξη. Οι Πορτογάλοι δανείζονται με αρνητικό επιτόκιο -0,013%. Νέα φράση προστέθηκε στην ευρωπαϊκή γλώσσα: «Μη κάνεις τον έλληνα». Ακόμα πληρώνουμε τα δικά μας λάθη που μας κρατούν καθηλωμένους. «Θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν, τους τελειώσαμε». Ποιους θα τελειώσουν; Αυτούς με τους οποίους υπέγραψαν μνημόνιο για να μη φύγουν με ελικόπτερο; Αυτούς με τους οποίους μαζί το ψήφισαν; Αυτούς που θα συγκυβερνήσουν αύριο; Ένα χαμηλής ποιότητας, περασμένων προδιαγραφών πολιτικό προσωπικό κρατάει καθηλωμένη τη χώρα. Αντί να οδηγήσει την κοινωνία στην έξοδο προσπαθεί να την καθηλώσει στο λαϊκισμό του διχασμού, της κατασκευής εχθρών. Για να μην αντιμετωπίσει την αλήθεια.

Το πρώτο μνημόνιο το ψήφισε 1 κόμμα, το δεύτερο 3 κόμματα και το τρίτο 5 κόμματα. Η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος είναι προφανής. Η ελληνική κοινωνία μέσα σε ένα εξάμηνο, μέσα σε μια βουβή συννεφιά, απογοήτευση, μελαγχολία, καταλαβαίνει σιγά-σιγά τι της συνέβη, αναστοχάζεται τον εαυτό της. Δεν είναι εύκολο, δεν γίνεται τόσο γρήγορα, σε μήνες, χρειάζεται χρόνο. Γι’ αυτό γίνονται οι βιαστικές εκλογές, για να μην υπάρχει χρόνος. Η ελληνική κοινωνία κοιτάζει κριτικά όχι μόνο την «αντιμνημονιακή» απάτη των τελευταίων χρόνων. Η αντιμνημονιακή παραζάλη ήταν η γκροτέσκα συμπύκνωση κάθε παθογένειας των τελευταίων δεκαετιών. Ο «διεκδικιτισμός» χωρίς όρια, οι «δικαιωματισμοί» και οι «συλλογικότητες», τα δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις δηλαδή, οι ομάδες συμφερόντων, ο παρασιτισμός, οι εύκολες λύσεις και η τσάμπα μαγκιά, η πολιτική καφενείου, το εμπόριο πατρίδας και επανάστασης για να γεμίζει η τσέπη, το επάγγελμα «οι φίλοι του λαού», οι «ενσωματωμένοι» διανοούμενοι, η «κομματική» δημοσιογραφία, ο κρατικός συνδικαλισμός, τα επιδόματα «ευθύνης», η σύνταξη στα 45. Η εκμετάλλευση του διπλανού ως δικαίωμα, η απομύζηση του κράτους ως επαναστατικό καθήκον, η υπεξαίρεση των ευρωπαϊκών κονδυλίων ως Αντίσταση. Η παλιά Ελλάδα χρεοκόπησε στις μέρες μας και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι ούτε σ’ αυτές τις εκλογές το λένε καθαρά. Ίσως γιατί κι εμείς δεν είμαστε έτοιμοι να το ακούσουμε.

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/538/edito-538

Read Full Post »

Toυ Σταύρου Τσακυράκη [καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών]:
“Οι περικοπές στους μισθούς των δικαστών είναι αντισυνταγματικές. Η μη πρόβλεψη αφορολόγητου στις αποδοχές τους είναι αντισυνταγματική. Οι περικοπές στις συντάξεις των δικαστικών λειτουργών είναι επίσης αντισυνταγματικές. Οι περικοπές σε όλα τα ειδικά μισθολόγια και αυτές είναι αντισυνταγματικές. Υπάρχει κανένα Σύνταγμα στο κόσμο που να δίνει την εξουσία στους δικαστές να καθορίζουν το ύψος των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων; Να λένε π.χ.ότι στους δάσκαλους μπορείτε να κόψετε μισθούς και συντάξεις, στους αστυνομικούς όχι;

Η Δικαιοσύνη στη χώρα μας αυθαιρετεί, είναι ανεξέλεγκτη και φυσικά είναι γνωστό ότι αδυνατεί να επιτελέσει το έργο της (να επιλύει τις διαφορές μέσα σε εύλογο χρόνο) παρόλο που οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι οι πιο υψηλές στο δημόσιο.

Στην αναθεώρηση του Συντάγματος πρέπει να τεθεί θέμα επαναπροσδιορισμού της δικαστικής εξουσίας. Πρέπει να εξετάσουμε τον ρόλο του Μισθοδικείου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου ή το ενδεχόμενο της κατάργησής τους. Πρέπει επίσης να προσδιορίσουμε τον τρόπο ελέγχου και παρέμβασης των άλλων εξουσιών στη Δικαιοσύνη (διορισμός ηγεσίας των δικαστηρίων μετά από έλεγχο των αποφάσεων κάθε δικαστή). Από τις τρεις παραδοσιακές λειτουργίες του κράτους η Δικαιοσύνη έχει γίνει η πλέον προβληματική.”

Read Full Post »

Του Φώτη Γεωργελέ

Τον παλιό καλό εκείνο τον καιρό, που «λεφτά υπήρχαν», κάθε Μέσον Ενημέρωσης που σεβόταν τον εαυτό του, πριν εκδοθεί, παράγγελνε μια έρευνα ανίχνευσης των προτιμήσεων του κοινού. Έβαζε μια διαφημιστική εταιρεία, η οποία έβαζε μια εταιρεία ερευνών, η οποία έβρισκε «αντιπροσωπευτικά κοινά» και τους ρωτούσε πώς θέλουν να είναι το περιοδικό, το ραδιόφωνο, η εφημερίδα. Αυτοί που είχαν παραγγείλει την έρευνα, αυτοί που θα εξέδιδαν το Μέσον, ήταν κρυμμένοι πίσω από το αδιαφανές τζάμι, όπως στις ανακρίσεις του FBI που βλέπουμε στις ταινίες και παρακολουθούσαν τη συζήτηση.

Δεν είχα καταλάβει ποτέ αυτές τις έρευνες. Γιατί το έρημο το κοινό απαντούσε σύμφωνα με αυτά που είχε ήδη υπόψη του, με τα έντυπα, ας πούμε, που κυκλοφορούσαν ήδη. Έπειτα η εταιρεία επικοινωνίας σου έλεγε, κάν’ το όπως εκείνα. Γιατί; Γιατί αυτό θέλει ο κόσμος. Μα άμα ήθελα να κάνω αυτό που θέλει ο κόσμος δεν θα χρειαζόμουνα έρευνα. Θα αντέγραφα το πιο επιτυχημένο. Πώς ξέρει ο κόσμος αν του αρέσει κάτι, αν δεν το έχει δει; Πώς θα κρίνει το καινούργιο, αν δεν το ξέρει;

Είναι σωστή ιδέα ο σταυρός προτίμησης στις Ευρωεκλογές; Mάλλον είναι σωστή ιδέα. Όσο μεγαλύτερη συμμετοχή έχει ο κόσμος στη δημοκρατία, τόσο βελτιώνεται και αφορά περισσότερους. Τι θα ψηφίσει ο κόσμος; Κατά πάσα πιθανότητα τους χειρότερους. Γιατί αυτούς ξέρει. Θα φταίνε οι πολίτες γι’ αυτό;

Μια φορά ένα blog, που λυπάμαι τώρα δεν θυμάμαι ποιο για να πω το όνομά του, είχε μια ανάρτηση που τα ’λεγε όλα με 5 λέξεις. Είχε μια εικόνα τηλεόρασης από εκείνη την εποχή της ευδαιμονίας των πλαστικών χρόνων. Στα παράθυρα της οθόνης συνωστίζονταν τηλεοπτικοί αστέρες, ο Αλέφαντος, νικητές του Big Brother, παπαροκάδες, ένας δικηγόρος που πηδούσε μάντρες, μητροπολίτες και απόστρατοι. Όπως ήταν η τηλεόραση τότε και όπως έτσι και χειρότερα είναι τώρα. Γιατί όλοι αυτοί έχουν γίνει εντωμεταξύ και πολιτικοί. Από κάτω η λεζάντα έλεγε, είναι να απορείς που χρεοκοπήσαμε;

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το πολιτικομιντιακό σύστημα προσπαθεί πάλι να ρίξει την ευθύνη στον κόσμο και να επιτύχει την αναπαραγωγή του μέσω της λαϊκής βούλησης. Μα αυτά θέλει ο κόσμος, τι να κάνουμε; Αυτό δεν λένε και οι άνθρωποι της τηλεόρασης για να δικαιολογήσουν τα σκουπίδια;

Η πρόταση για σταυρό στις εκλογές δεν αλλάζει καθόλου την ευθύνη των κομμάτων. Οι πολίτες θα ψηφίσουν, σωστά, αλλά είναι ευθύνη των κομμάτων πάντα ποιους θα προτείνουν, τι καινούργιο θα παρουσιάσουν. Όλοι φανταζόμαστε τι θα είναι αυτό. Τα «προβεβλημένα» στελέχη των κομμάτων, γιατί έχουμε πόλεμο, τώρα θα δοθεί η μάχη, καμία ψήφος δεν πρέπει να χαθεί, πρέπει να δώσουμε τη μάχη με τα πιο γνωστά ονόματα, αυτά που ξέρει ο κόσμος. Δηλαδή με εκείνο το πολιτικό προσωπικό που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία.

Δίπλα σ’ αυτούς θα προστεθούν οι «επώνυμοι», οι δικηγόροι των επώνυμων, αυτοί που έχουν «αναγνωρισιμότητα», αυτούς που ξέρει ο κόσμος. Δηλαδή τηλεαστέρες, γελωτοποιοί, ήρωες των μεσημεριανάδικων, όσοι έχουν κάνει το λεκτικό τραμπουκισμό επάγγελμα για να επιβιώσουν στα πάνελ, αυτοί με την ωραία ατάκα, οι πιο φωνακλάδες, οι απίθανοι.

Μέσα στα 4 χρόνια της κρίσης, όλα τα υπόγεια της ελληνικής κοινωνίας έχουν βγει στην επιφάνεια. Λαϊκιστές, αγράμματοι, επαγγελματίες της συκοφαντίας, σιτιζόμενοι από τα πιο σκοτεινά συμφέροντα, φανατικοί, άρρωστοι για αυτοπροβολή, αδίστακτοι, απατεώνες, μισαλλόδοξοι, κάθε μέρα στήνουν κρεμάλες σε λαϊκά τηλεοπτικά δικαστήρια, παραπληροφορούν ανενόχλητοι, μπερδεύουν την κοινή γνώμη, θολώνουν την εικόνα, σ’ ένα μονότονο θέατρο εμφυλίου πολέμου που οδηγεί στην «ευγενή μας τύφλωση», στην καταστροφή. Και όμως, αυτούς κάθε μέρα παρουσιάζουν τα κανάλια.

Από την άλλη μεριά, σ’ αυτή τη χώρα που δεν το περίμενες, η κρίση έδωσε την ευκαιρία σε πάρα πολλούς ανθρώπους να αισθανθούν την ανάγκη να παρέμβουν. Η πιο θετική πλευρά της κρίσης ήταν ότι για πρώτη φορά γράφτηκαν δεκάδες βιβλία σοβαρά για την οικονομική κρίση, δεκάδες άνθρωποι μίλησαν, παρουσίασαν απόψεις για τη βία, την οικονομική οργάνωση της χώρας, το κοινωνικό κράτος, την ανάπτυξη. Καθηγητές, συγγραφείς, άνθρωποι του πολιτισμού, επαγγελματίες που έχουν δουλέψει πραγματικά στη ζωή τους και ξέρουν τα προβλήματα, δεκάδες καθηγητές από τα καλύτερα ξένα πανεπιστήμια γράφουν, μιλάνε, συμμετέχουν σε Συμβούλια, προσπαθούν να δείξουν μια πορεία διαφορετική από το μικροπολιτικό κλίμα της παράνοιας και της βίας που επικρατεί. Μακριά από τις «εβραϊκές συνωμοσίες», τη Νέριτ που προέρχεται από την ανθελληνική γιορτή Χάνουκα των εβραίων, από τον Σώρρα και τα 600 δισεκατομμύρια, από τους δοσίλογους, τους κατακτητές, τους τοκογλύφους που θέλουν να μας πάρουν την Ακρόπολη.

Όμως αυτοί οι άνθρωποι που μιλάνε τη γλώσσα της λογικής, που θα ’πρεπε να εξηγούν κάθε μέρα στην κοινή γνώμη τι συμβαίνει, δεν υπάρχουν στα ΜΜΕ, είναι αντιτηλεοπτικοί. Δεν υπάρχουν στις προτάσεις των κομμάτων παρά μόνο ως συμπλήρωμα, εκεί υπάρχουν μόνο οι εκπρόσωποι των τάσεων, οι βαρόνοι, οι πρώτοι σε σταυροδοσία, οι «φυλές» του κόμματος, οι διαφωνούντες που πρέπει να τους βουλώσουμε το στόμα με μια θέση στις Βρυξέλλες, τα «βαριά» ονόματα, αυτοί που έχουν μηχανισμούς, αυτοί που φέρνουν ψήφους. Μετά θα φταίει ο λαός που, όπως και το 2012, ψήφισε τη «χειρότερη Βουλή της μεταπολίτευσης». Και όχι τα κόμματα που τους πρότειναν.

Η επιλογή του σταυρού στις ευρωεκλογές δεν μειώνει την ευθύνη των κομμάτων ούτε των μέσων ενημέρωσης. Οι προτάσεις των κομμάτων για τα ψηφοδέλτια είναι αυτές που θα κριθούν. Εκεί θα φανεί αν πραγματικά έχουν καταλάβει τίποτα ή συνεχίζουν πάντα την ίδια πρακτική με μόνο στόχο την αναπαραγωγή τους. Και η ευθύνη είναι πάντα μεγαλύτερη αυτών που επαγγέλλονται το καινούργιο.

Όταν καμιά φορά πήγαινα σε κάποια τέτοια έρευνα «ανίχνευσης των προτιμήσεων του κοινού» τσακωνόμουν πάντα με όλους. Αν ήταν να κρυφτώ, έλεγα, πίσω από αυτά που λέει το κοινό για να μάθω τι πρέπει να πω εγώ, καλύτερα να μην πω τίποτα.

Read Full Post »

Της Αθηνάς Δρέττα, στα Νέα

«Οι ανοιχτές πληγές του κράτους και της δημόσιας ζωής και η Κεντροαριστερά

»Η κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ – ΠαΣοΚ – ΔΗΜΑΡ που προέκυψε από τις διπλές εκλογές του Ιουνίου 2012 υπήρξε κορυφαίος παράγοντας σταθερότητας για τη χώρα και αναγκαίο προαπαιτούμενο για την έξοδο από την εθνική κρίση. Η δημοσκοπική υποχώρηση του ΠαΣοΚ, που ξεκίνησε από την περίοδο κατά την οποία δεν συμμετείχε στην κυβέρνηση με πολιτικά στελέχη για να συνεχιστεί και μετά, αποδεικνύει ότι δεν φταίει καθαυτή η συμμετοχή, φταίνε η πολιτική ατζέντα και οι προτεραιότητες. Η χώρα το διάστημα αυτό κέρδισε μία μάχη, το πρωτογενές πλεόνασμα, σε πείσμα όσων το αμφισβητούσαν. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι κινδυνεύει να χάσει τον πόλεμο. Το μεταρρυθμιστικό εγχείρημα εμφανίζει σημαντικά σημάδια κόπωσης και η δημιουργία του απαραίτητου επενδυτικού περιβάλλοντος μοιάζει όλο και περισσότερο με επικοινωνιακό road show χωρίς μετρήσιμα και σταθερά αποτελέσματα. Ή, ακόμη χειρότερα, με πελατειακές διευθετήσεις χωρίς ορίζοντα. Ενώ στον τομέα της δημοσιονομικής εξυγίανσης, δηλαδή, έχουν γίνει κολοσσιαία βήματα χάρη στις θυσίες του ελληνικού λαού, εξαιτίας της ανεπάρκειας του πολιτικού συστήματος υπάρχουν σημαντικές καθυστερήσεις στις αναδιαρθρώσεις τις απαραίτητες για τη βιωσιμότητα των πρωτογενών πλεονασμάτων και, άρα, την ασφαλή επιστροφή στην ανάπτυξη. Παραδείγματα; Σύμφωνα με το World Economic Forum, πρώτος παράγοντας για τη μη προσέλκυση επενδύσεων είναι η αναποτελεσματικότητα της κρατικής γραφειοκρατίας. Το κράτος όμως εξακολουθεί να διοικεί και να διοικείται με αλληλοσυγκρουόμενες εγκυκλίους (περίπου 200 για το 2013 μόνο για τη φορολογία), χωρίς αξιολόγηση δομών και προσώπων, χωρίς εναρμόνιση με τις νέες ανάγκες των επιμέρους αγορών που αναδιατάσσονται σήμερα ασύντακτα και χωρίς βοήθεια (φάρμακο, αγροτικός τομέας, μεταποίηση τροφίμων κ.λπ.). Το κράτος χρειάζεται επειγόντως αναδόμηση, αρχίζοντας από την απαραίτητη αποκομματικοποίηση και την αξιοκρατία. Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, απαραίτητος όρος για την αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, τον έλεγχο των δαπανών, την αύξηση των εσόδων, τη στήριξη της νέας επιχειρηματικότητας, τη διαφάνεια, την εξυπηρέτηση του πολίτη, τη λογοδοσία, δηλαδή την πραγματική ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχει χαθεί στη μετάφραση. Ακόμη και ο διαγωνισμός για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, εμβληματικό έργο για τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, παραμένει ανολοκλήρωτος δυόμισι χρόνια μετά τη προκήρυξή του. Και τι να το κάνεις το WiFi όταν δεν έχεις πρόγραμμα και υπολογιστές να συνδεθείς; Το φορολογικό νομοσχέδιο έχει καταντήσει το πιο σύντομο πολιτικό ανέκδοτο – κι ας χρειάζεται άμεσα σταθερό φορολογικό περιβάλλον, ψηφισμένο από τη Βουλή τουλάχιστον για μια δεκαετία, σύμφωνα με τις προτάσεις Ράπανου.

Το ασφαλιστικό σύστημα, μετά τη μεταρρύθμιση του 2010 που άλλαξε το διεθνές κλίμα και σημαντικούς οικονομικούς δείκτες, παραμένει προκλητικά αμήχανο μπροστά στις νέες συνθήκες που δημιουργεί η κρίση. Η επαγγελματική και η ιδιωτική ασφάλιση, επικουρικές του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος, παραμένουν ανενεργές, παρότι προβλέπονται στον νόμο Λοβέρδου – Κουτρουμάνη και θα μπορούσαν να ανακουφίσουν σε βάθος χρόνου τις συντάξεις. Το πλαίσιο δημόσιων προμηθειών που αξιοποιεί ένα έστω μικρό κομμάτι από τις καταταλαιπωρημένες δημόσιες επενδύσεις και ό,τι έχει απομείνει από τις δαπάνες των δημόσιων οργανισμών, τροφοδοτώντας με μία προσδοκία ρευστότητας την άνυδρη αγορά, παραμένει αδιαφανές, αργό, εσκεμμένα περίπλοκο, δήθεν λεπτομερές και συγκεκριμένο αλλά τελικά αναποτελεσματικό και διάτρητο. Δεν χρειάζεται να μιλήσει κανείς για τη Παιδεία και τις περιπέτειές της μετά τον φετινό τραγέλαφο στα ελληνικά πανεπιστήμια. Τέλος, υπάρχουν οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος. Ο αριθμός των βουλευτών, ο εκλογικός νόμος (και όχι μόνο το μπόνους του πρώτου κόμματος), το πολιτικό χρήμα, η διακυβέρνηση και οι κανόνες της, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι αρμοδιότητες και το προσωπικό της, ο συνδικαλισμός, είναι μερικά από τα ανοιχτά ζητήματα. Συμπέρασμα: το πρωτογενές πλεόνασμα είναι αναγκαίο για να διαπραγματευθούμε το χρέος, αλλά δεν είναι από μόνο του ικανό για τη διαπραγμάτευση του κοινού μας μέλλοντος. Το ΠαΣοΚ και οι δυνάμεις της Κεντροαριστεράς που πλήρωσαν και πληρώνουν χρειάζεται τώρα να επικεντρωθούν με σαφήνεια και επιμονή στην ανασυγκρότηση και στις προϋποθέσεις της. Στις μεταρρυθμίσεις και στις αλλαγές. Αλλιώς η πολιτική σταθερότητα θα μετατραπεί σε πολιτική στασιμότητα, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις δυνάμεις της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης. Ο χρόνος για τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς από τώρα και μέχρι τη προεδρική εκλογή του 2015, όπου όλα θα συζητηθούν, έτσι κι αλλιώς, από την αρχή και με ενδιάμεσο σταθμό τις ευρωεκλογές, είναι κρίσιμος και επαρκής για επαναξιολόγηση και επανεκκίνηση. Μετά, η πρωτοβουλία θα ανήκει σε άλλους και η χώρα θα πρέπει να ξεκινήσει, δυστυχώς, από την αρχή.»

«Η δημοσκοπική υποχώρηση του ΠαΣοΚ,΄…. αποδεικνύει ότι δεν φταίει καθαυτή η συμμετοχή, φταίνε η πολιτική ατζέντα και οι προτεραιότητες»..

Σ.Σ: Οταν επί μήνες ο σημερινός πρωθυπουργός, αμφισβητούσε έντονα την σκοπιμότητα του μνημονίου και υποσχόταν οτι «υπάρχει άλλος δρόμος», χωρίς θυσίες και λιτότητα, μεγάλο μέρος των πολιτών έχανε σιγά αλλά σταθερά την ικανότητα κριτικής σκέψης και δεν μπόρεσε να συμβιβαστεί με την αλήθεια της κρίσης. Ήρθε στη συνέχεια ο δημαγωγικός λόγος του Σύριζα που υπόσχεται σε όλους την επιστροφή στην πρό του 2009 κατάσταση της δανεικής ευφορίας. Ποτέ όλα αυτά τα χρόνια δεν υπήρξε ένα πραγματικό ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ προσπάθειας. Οι εκκλήσεις του Γ.Παπανδρέου για στήριξη της προσπάθειας από όλους, όχι μόνο βρήκαν αρνητές από τα άλλα κόμματα, αλλά όλοι πλέον γνωρίζουν, οτι η εσωτερική διαμάχη στο Πασοκ για την εξουσία, καθυστερούσε και τελικά ματαίωσε την προσπάθεια.

ΑΥΤΑ πλήρωσε το πασοκ και σε προέκταση όλοι μας. Σήμερα η «πολιτική αντζέντα» έχει λοιδωρηθεί με κάθε τρόπο και ενώ είναι στην πραγματικότητα αναντικατάσταστος όρος εξυγίανσης, οι πολίτες έχουν πεισθεί οτι θα μπορούσαμε να το κάνουμε καλύτερα και οτι εν πάσει περιπτώσει και τώρα δεν είναι αργά για μια «στροφή» χωρίς λιτότητα.

Πέρα από τις σωστές επισημάνσεις του άρθρου για την αποτελμάτωση των αναγκαίων ριζικών μεταρρυθμίσεων, οι πολίτες περιμένουν μια αλλαγή στην εξουσία που θα τους δώσει πίσω σύντομα τα χαμένα. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν μπορεί να γίνει, αλλά μοιάζει να είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση «κάθαρσης» από τις δημαγωγικές υποσχέσεις. Μια πλήρης διάψευση των καιροσκόπων στην πράξη μας χρειάζεται !!

Read Full Post »

Το μεγάλο προοδευτικό κόμμα διαλύθηκε και τα ιμάτιά του μοιράστηκαν στα πολιτικά άκρα, τα οποία φούσκωσαν και έτσι παραμορφώθηκε η κοινωνία
Τώρα που δεν υπάρχει πια μεγάλο ΠΑΣΟΚ και η ομαλότητα διακυβεύεται
και οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις έχουν μπει στον πάγο

Image

Το βίντεο-κλιπ «Έξταση» (με τη συγκεκριμένη ορθογραφία) ξεκινάει με εικόνες από κρεμάλες, έξω από τη Βουλή. Συνεχίζει με μούντζες από το πλήθος, από την οπτική γωνία των «Αγανακτισμένων». Ως μουσικό κομμάτι είναι έξοχο, το στήσιμο καλλιτεχνικό και τα πρόσωπα των «ράπερ» μοιάζουν να προέρχονται από τη λαϊκή τάξη .Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ξένα βίντεο-κλιπ, με τη διαφορά ότι οι εικόνες είναι αληθινές και όχι στημένεςγια τις ανάγκες του τραγουδιού.
Ως προς το περιεχόμενο τώρα: Τα λόγια είναι άκρως προβοκατόρικα (προκλητικά).
Με εικόνες από μολότοφ στο Σύνταγμα, φωτιές στην Πατησίων, μάχες μεταξύ αστυνομικών και κουκουλοφόρων, ακούμε το ρεφρέν:

«Θα βάλουμε βόμβα
και θα ανατινάξουμε τη Βουλή
και μέσα τους τριακόσιους θα κάψουμε
Θα βγούμε στους δρόμους
και θα τα σπάσουμε
μήπως έτσι χαμπαριάσουνε
και έτσι αλλάξουνε
Θα κάνουμε ανταρσία
και σκάσει η αλητεία
και η Ελλάς θα γίνει Γαλλία με τόση βία
Κάψτε τα όλα να ξεβρομίσει η κοινωνία
θέλω να δω νεκρό τον κάθε πολιτικό
επίθεση σε όσους κάθονται
στα σαλόνια…με καδρόνια»
Αν αυτό το είχα ακούσει το 2008, θα ξαφνιαζόμουν. «Ακραίο», θα έλεγα, θέλουν να πουλήσουν δίσκους με τρομολαγνεία και με τη μαγκιά του δρόμου, να αποκτήσουν αυτό που λένε στ’ αγγλικά «street credibility » (πίστωση γνησιότητας – που έρχεται από το κίνημα του δρόμου). Χρησιμοποιώ την αμερικάνικη έκφραση, γιατί σ’ αυτήν τηγλώσσα πρωτοξεκίνησε το μουσικό είδος της ραπ. Το συγκεκριμένο κομμάτι το άκουσα για πρώτη φορά την ημέρα της δολοφονίας του Πέτρου Φύσσα, γνωστού με το καλλιτεχνικό όνομα Κillah P και, ως καλλιτέχνη, του βγάζω το καπέλο. Πολύ νωρίτερα, το 2010, ένα λιγότερο βίαιο τραγούδι των «GoingThrough», το «Καλημέρα Ελλάδα!», έγινε γνωστό στο πανελλήνιο.Το τραγούδι ειρωνευόταν τις παρελάσεις, τα αυθαίρετα και τους Έλληνες που στέλνουν τα χρήματά τους στην Ελβετία.
«Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις και τα όνειρά μου Ελλάδα» πάει το
ρεφρέν. Λιγότερο βίαιο,αλλά εξίσου τσουχτερό και ενάντια στο «κατεστημένο».
Επιστρέφοντας στα λόγια του πρώτου τραγουδιού, εκείνο που ξαφνιάζει δεν είναι οι προτροπές στη βία κατά του συστήματος, αλλά το πόσο μοιάζει σε ύφος και λεξιλόγιο με τα (ειδησεογραφικά) δελτία των οκτώ, πριν δυο χρόνια. Πόσες φορές, κατά τη διάρκεια των ετών 2010 και 2011, η προτροπή από τους κυρίαρχους «παίκτες» των δελτίων των οκτώ ήταν παρόμοια σε ύφος με εκείνο του παραπάνω βίντεο-κλιπ:«Κάψτε τηΒουλή!»
Ποιος δεν θυμάται την προσπάθεια να περικυκλωθεί η Βουλή, να μπούνε και μέσα στηΒουλή, έτσι ώστε να δοθεί το«αντι-μνημονιακό» μήνυμα, ανατρέποντας τη λειτουργία της δημοκρατίας μέσα στο ίδιο το ναό της; Αντί, λοιπόν, να αναζητηθούν οι πραγματικές αιτίες για την κρίση, αντί με ειλικρίνεια ως κοινωνία(και ιδιαίτερα τα ΜΜΕ) να αντικρύσουμε βασικές αλήθειες ψάξαμε να τα φορτώσουμε κάπου. Πού; Στο πιο δημοκρατικό και αντιπροσωπευτικό θεσμό της χώρας. Το κοινοβούλιο.
Κεντρική ιδέα, που φαίνεται ότι πέρασε και στο«δρόμο», είναι ότι για όλα φταίνε οι πολιτικοί και, περισσότερο απ’ όλα,φταίει το ΠΑΣΟΚ  … Το ΠΑΣΟΚ, για όλα τα προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας, ξεκινώντας από τον Ανδρέα…
Βόλεψε πολλές πλευρές. Η  παραδοσιακή δεξιά έκανε τα στραβά μάτια ή έκλεινε το μάτι στις ακραίες αυτές αντιδράσεις. Αφού απευθύνονταν στην τότε  κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Η παραδοσιακή αριστερά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ανεχόταν ή προέτρεπε σε δρά-
σεις ακραίες. Επαναστατικώ δικαίω.
Κατεστημένα συμφέροντα κάθε άλλο παρά ήθελαν ένα ισχυρό μεταρρυθμιστικό
ΠΑΣΟΚ που είχε αποφασίσει να ξεκαθαρίσει τον κόπρο του αυγείου.
Τα εσωτερικά χτυπήματα δεν ήταν κι αυτά λίγα.
Μεμιντιακά χτυπήματα σε καθημερινή βάση, υπό το αβάσταχτο βάρος του μνημο
νίου, με βοήθεια και από μέσα από το κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, εν τέλει, δεν άντεξε και
διαλύθηκε.
Η πτώση ενός μεγάλου κόμματος από το 43% στο 8% σχολιάζεται από το ίδιο το μιντιακό σύστημα ως νίκη έναντι του μνημονίου, ως τέλος εποχής, ως μια κατάκτηση της δημοκρατίας μάλιστα.
Ακόμη και σήμερα, η πτώση αυτή σχολιάζεται με ειρωνικά σχόλια του τύπου «κα-
λημέρα σύντροφοι, πόσοι είσαστε; Χωράτε σε ένα δωμάτιο πια;».
Φυσικά, όσοι είχαν αντί-πασοκικό ή και αντί-απανδρεϊκό μένος, αλλά δεν το εξέφραζαν, βρήκαν την ευκαιρία να πέσουν πάνω στο πτώμα και, με επίσημη κάλυψη πλέον από το σύστημα,να βγάλουν την χολή τους.
Όλα τα κόμματα μαζί έπεσαν σαν τις ύαινες να κατασπαράξουν ότι είχε απομείνει
από το ΠΑΣΟΚ, επειδή ήταν ο μόνιμος πολιτικός εχθρός. Ήταν ένας «εχθρός», με
τον οποίο τόσα χρόνια δεν μπορούσαν να τα βάλουν.Και,φυσικά, όταν κάποιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ προπηλακιζόταν, το μιντιακό σύστημα δικαιολογούσε το «πλήθος». Δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τους πολιτικούς, που άλλωστε «έφταιγαν για όλα». Σχεδόν κάθε βράδυ, υπήρχε μια υπέρμετρη χαρά, που συνοδευόταν από τηλεοπτικά πλάνα και σχόλια του τύπου:
«Μόνο ντομάτες του πέταξαν; Μόνο γιαούρτι;».
Την ίδια στιγμή, τα κόμματα ζητούσαν λαϊκά δικαστήρια στο Σύνταγμα, να πέσουν κεφάλια και να ανεβούν κρεμάλες. Ο Αλαβάνος ζητούσε να γίνει το Σύνταγμα Πλατεία Ταχρίρ, ο Τσίπρας παρομοίαζε τον Γιώργο Παπανδρέου με τον Πινοσέτ και οι περισσότεροι μιλούσαν για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αποκαλώντας τους προδότες και Γερμανο-τσολιάδες.
Όμως, είτε το θέλουμε είτε όχι, το ΠΑΣΟΚ ήταν το μεγάλο όχημα της αλλαγής
τα τελευταία 40 χρόνια. Πέραν αυτού, το ΠΑΣΟΚ ήταν η εγγύηση της ομαλότητας, αλλά και η πρόσφατη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ φορέας ριζοσπαστικών δημοκρατικών αλλαγών που τάραξαν τα νερά διαφόρων κατεστημένων.
Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα τώρα που δεν υπάρχει πια μεγάλο ΠΑΣΟΚ. Και η ομαλότητα διακυβεύεται κι οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις έχουν μπει στον πάγο. Στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ βρέθηκε η μάζα των κεντρώων και προοδευτικών ανθρώπων, αλλά και φτωχοί αγρότες, σημαντικό μέρος της εργατικής τάξης, αλλά και της μεσαίας τάξης, που αισθανόταν ότι το ΠΑΣΟΚ εξέφραζε τα συμφέροντά της.
Το πόσο απήχηση είχε το ΠΑΣΟΚ φαίνεται από τη συνέχεια της αφήγησης. Ο
Τσίπρας αντιγράφει συνειδητά τον Ανδρέα– σε πρόσφατη ομιλία του, στο Σύνταγμα, είπε ότι οι σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας ήταν το 1965 (πτώση Γεωργίου Παπανδρέου), αλλά και η νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981! Όμως, όπως αναφέρει ένας μπλόγκερ για τη μιμητική αυτή προσπάθεια του Τσίπρα να γίνει ο «Ανδρέας της σημερινής εποχής»: «Το εργοστάσιο μόνο έναν έβγαλε!».
Από την άλλη, η Χρυσή Αυγή, κόμμα που θα πρέπει πια να απορρίψουν την αίτησή του να συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές οι δικαστές που έχουν την ευθύνη να κρίνουν το «συνταγματικό τόξο», έχει ως κεντρικό σλόγκαν  το κυρίαρχο σύνθημα του Ανδρέα, το 1966-1967: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες!» Αν είναι δυνατόν; Είναι! Από τη στιγμή που όλοι χοροπηδάνε πάνω στον τάφο του Ανδρέα, με συνειδητή στήριξη του κεντρικού συστήματος εξουσίας και των μίντια, δεν πρέπει να μας ξαφνιάσει το γεγονός ότι όλοι μετατράπηκαν σε τυμβωρύχους. Σε πρόσφατη ομιλία του, ο πρόεδρος των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», που παλιότερα υποστήριζε ότι ο Ανδρέας ήταν ο αρχηγός της 17ης Νοέμβρη, κάλεσε ανοικτά τους ψηφοφόρους του «γνήσιου και πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» να τον στηρίξουν.
Το ΠΑΣΟΚ, όπως το γνωρίσαμε,δεν υπάρχει πια. Μαζί με τη διάλυσή του, διαλύθη
κε και το κεντρικό πολιτικό σύστημα. Σήμερα, κανένα κόμμα δεν έχει υπεροχή. Η Χρυσή Αυγή τρύπωσε μέσα στην αναμπουμπούλα. Δυστυχώς, από έρευνες, φαίνεται ότι έχουν βρει καταφύγιο εκεί αρκετοί «πασοκτζήδες» για να χρησιμοποιήσουμε  τη λαϊκή έκφραση. Από την άλλη, είναι γνωστή πια  η αγαπημένη σχέση αρκετών πρώην πασόκων με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα φαινόμενα βίας, λένε ορισμένοι, είναι φυσικό αποτέλεσμα του μνημονίου. Άλλοι παρομοιάζουν την άνοδο της Χρυσής Αυγής με τη Γερμανία της δεκαετίας του 1930.
Διαφωνώ και με τα δυο επιχειρήματα. Αντίστοιχη άνοδο βίας δεν έχουμε δει ούτε
στην Πορτογαλία, ούτε στην Ιρλανδία, δυο άλλες χώρες με Μνημόνια, όπως και δεν έχουμε δει ούτε ναζιστικά κόμματα να ανεβαίνουν εκεί.
Έφταιξαν πολλά, για να φτάσουμε δω που φτάσαμε. Έφταιξαν πολλά, για  να
δούμε τη στυγνή δολοφονία ενός καλλιτέχνη, ενός ελεύθερου πολίτη, ενός άνδρα που είχε το θάρρος να προστατεύσει τις γυναίκες της παρέας του από τον όχλο, με αποτέλεσμα να μείνει στους δρόμους ανυπεράσπιστος.
Όπως έγραψε ένας αναλυτής, o Θόδωρος Τσίκας, “Είναι σίγουρο ότι η κρίση δημιουργεί  πιο γόνιμο έδαφος για τις αντιλήψεις και τις πρακτικές της ακροδεξιάς. Δεν μπορούμε, όμως, να οδηγηθούμε εύκολα στην εκτίμηση ότι η κρίση οδηγεί απευθείας στην ανάπτυξη του ρατσισμού και της Χρυσής Αυγής”.
Τα φαινόμενα βίας δεν γεννήθηκαν αποκλειστικά από το Μνημόνιο.Το 2008 δεν
είχαμε Μνημόνιο, αλλά κάηκε η Αθήνα.
Από κάποιο σημείο και μετά, κάθε μορφή βίας προβαλλόταν από τα μίντια αντί να
χτυπηθεί, αποδυναμώνοντας συγχρόνως την εμπιστοσύνη του πολίτη για τη δημοκρατία.Τώρα ζητάμε να εναντιωθεί η Βουλή κατά της Χρυσής Αυγής, μετά από τόσα σφυροκοπήματα.
Δυστυχώς, το τέλος του ΠΑΣΟΚ συνοδεύεται από μια μεγάλη τρύπα στο κέντρο
του πολιτικού συστήματος, μια τρύπα που αιωρείται και πλανάται σαν το φάντασμα του Μαρξ πάνω από τον καπιταλισμό.Το ΠΑΣΟΚ λειτούργησε ως εγγύηση της πολιτικής ομαλότητας στον τόπο. Το μεγάλο προοδευτικό κόμμα διαλύθηκε και τα ιμάτιά του μοιράστηκαν στα πολιτικά άκρα, τα οποία φούσκωσαν  και έτσι παραμορφώθηκε η κοινωνία. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν και πότε θα βρεθεί το πολιτικοκοινωνικό κίνημα – όχημα, που θα πάρει τη θέση του και θα εκφράσει τις ανάγκες της πλειοψηφίας.

Read Full Post »

kasidiaris

Του Νίκου Μαραντζίδη
«Η εκλογική επιτυχία της Χρυσής Αυγής στις εκλογές του 2012 και η δημοσκοπική της άνοδος στη συνέχεια, απασχόλησε συστηματικά τον δημόσιο διάλογο. Αρχικά ήταν σύνηθες να ερμηνεύεται η άνοδος αυτή ως αποτέλεσμα των κοινωνικών συνθηκών διαβίωσης των ψηφοφόρων (εγκληματικότητα, ανασφάλεια και υποβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος λόγω της παρουσίας μεγάλου όγκου μεταναστών) στην Αθήνα και τα υπόλοιπα μεγάλα αστικά κέντρα. Έτσι, κάπως απλοϊκά και απαλλάσσοντας από κάθε ευθύνη, έστω και χωρίς πρόθεση, τους ψηφοφόρους της Χ.Α. θεωρήθηκε πως αν περιοριζόταν η μετανάστευση και η ανασφάλεια στο κέντρο της Αθήνας, θα συρρικνωνόταν αυτόματα και η δυναμική της οργάνωσης. Οι σκέψεις αυτές δεν επιβεβαιώθηκαν, δυστυχώς. Αντίθετα, η επιρροή της Χ.Α. εκτείνεται και εκεί που δεν υπάρχει σημαντική παρουσία μεταναστών ή σοβαρή εγκληματικότητα. Μάλιστα, τα εκλογικά προπύργια της Χ.Α. εκτός Αθηνών δεν συνδέονται διόλου με τους παραπάνω παράγοντες.

Σύντομα φάνηκε πως η Χ.Α. είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια αντιμεταναστευτική οργάνωση. Εξελίχθηκε σε πόλο συσπείρωσης πολλών και διαφορετικών θυμών. Η αντισυστημική της φυσιογνωμία προσέλκυσε τους κάθε λογής αγανακτισμένους αλλά και τους κρυμμένους όλα αυτά τα χρόνια οπαδούς της χούντας του 1967, που όλοι μαζί παρέα μούντζωναν το κοινοβούλιο και έστηναν κρεμάλες στην πλατεία Συντάγματος το 2011. Βεβαίως, θυμάμαι καλά πως τότε κάποιοι έκαναν τα «στραβά μάτια» και δεν έβλεπαν τη δυναμική του ακροδεξιού φαινομένου μέσα στο αντιμνημονιακό παραλήρημα του πλήθους των αγανακτισμένων. Γνωστοί διανοούμενοι της Αριστεράς έφτασαν να υποστηρίζουν, πως η Χ.Α. ήταν απούσα από τους Αγανακτισμένους. Τι να πει κανείς; Δεν είναι η πρώτη φορά που η αριστερή ιντελιγκέντσια δείχνει να παίρνει διαζύγιο από την κοινή λογική. Αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό τώρα.

Το ξεκάθαρο μεταναζιστικό ιδεολογικό στίγμα της Χ.Α. δεν φόβισε σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων. Ο λαϊκισμός, ο εθνικισμός του ανάδελφου έθνους και ο αντιδυτικισμός που συγκρότησαν την κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα της μεταπολίτευσης λειτούργησαν ως ο αγωγός μέσω του οποίου μεταφέρθηκαν ψηφοφόροι από άλλους πολιτικούς χώρους στις κάλπες της εξτρεμιστικής άκρας δεξιάς. Ας μην ξεχνάμε, δυστυχώς, πως σε κάποια θέματα, η Χ.Α. δεν απέχει πολύ -αν απέχει- από τις αντιλήψεις της πλειονότητας των Ελλήνων.

Η Χ.Α. επένδυσε στον θυμό και την οργή όχι τόσο αναδεικνύοντας το πρόγραμμά της ή την πολιτική της ιδεολογία αλλά περιφέροντας και επιδεικνύοντας την εξτρεμιστική, βίαιη και χυδαία συμπεριφορά των στελεχών και της ηγεσίας της έναντι ανθρώπων και θεσμών. Η συμπεριφορά αυτή, εκτός από δηλωτική μιας απερίγραπτης ψυχοδιανοητικής κατάστασης, αποτέλεσε συνειδητή επιλογή της οργάνωσης με στόχο την πρόκληση ή την ενίσχυση της έντασης. Η επιλογή αυτή αποδείχτηκε πως είχε εκλογικά οφέλη, καθώς η κουλτούρα της βίας και της χυδαιότητας φαίνεται πως είναι αρεστή σε μεγάλα ακροατήρια ειδικά σε στιγμές κρίσης σαν και τις σημερινές. Αυτή η ανοχή ή και αποδοχή της χυδαιότητας, ακόμη και από θεσμικούς φορείς όπως η εκκλησία για παράδειγμα, ενθάρρυνε τη Χ.Α. στην παραγωγή ακόμη περισσότερης χυδαιότητας και βίας.

Τελικά, πόσο ζημιώνει τη Δημοκρατία η Χ.Α.; Αποτελεί πραγματική απειλή για τους δημοκρατικούς θεσμούς ή είναι απλώς ένα υποπροϊόν, ένα πολιτικό σκουπίδι της κρίσης που της αξίζει η περιφρόνηση και η απομόνωση;

Ας υπογραμμίσουμε τα βασικά: το ουσιώδες πρόβλημα με τη Χ.Α. δεν είναι οι ιδέες της, που, βεβαίως, είναι πρωτόγονες και άθλιες. Αναμφίβολα η Χ.Α. είναι ο ιδεολογικός κληρονόμος του ναζιστικού ολοκληρωτισμού, αλλά η Δημοκρατία έμαθε να ζει υπό την απειλή των ολοκληρωτισμών. Η φιλελεύθερη Δημοκρατία οφείλει να ανέχεται, ακόμη και να προστατεύει όσο κι αν αυτό σοκάρει, την εκφορά ιδεολογικών λόγων που απειλούν την ίδια και προάγουν την πολιτική αλλαγή προς κατευθύνσεις αντιδημοκρατικές. Αυτή είναι η μαγεία του φιλελευθερισμού, η ανεκτικότητα στο διαφορετικό, το άλλο, το αντίθετο. Το ζήτημα, όμως, αλλάζει όταν τα ολοκληρωτικά κόμματα ή κινήματα συμπεριφέρονται ανεξέλεγκτα ενώ βρίσκονται μέσα σε ένα άλλο νομικό πλαίσιο που οφείλουν να σέβονται.

Η Χ.Α., συγκεκριμένα, επιδεικνύει μια απαράδεκτη κοινωνική συμπεριφορά. Με άλλα λόγια, η δημόσια συμπεριφορά των στελεχών της Χ.Α. όχι απλώς παραβιάζει ή παίζει στα όρια με τον νόμο και τους κανόνες της δημοκρατικά οργανωμένης πολιτείας αλλά συνειδητά επιδιώκει να γελοιοποιήσει αυτούς τους κανόνες προκειμένου να νομιμοποιήσει και να προάγει την εκτροπή. Είναι σαφές, πως η Χ.Α. προσπαθεί να κοινωνικοποιήσει τους πολίτες, ειδικά τους νεότερους, στις πρακτικές μιας πιθανής πολιτικής ανωμαλίας. Επειδή, μάλιστα, η στάση της αυτή επιβραβεύτηκε ως τώρα από εκλογικά οφέλη, η ηγεσία της Χ.Α. φαίνεται να πιστεύει, με αρκετή δόση αλαζονείας, πως αυτή η συμπεριφορά θα την οδηγήσει στο κατώφλι της εξουσίας.

Μέχρι σήμερα η Δημοκρατία δείχνει να βρίσκεται σε αμηχανία. Για ιστορικούς και συνταγματικούς λόγους, το Κράτος δυσκολεύεται να διαχειριστεί το θέμα και έχει επιλέξει αμυντική συμπεριφορά. Η απαγόρευση λειτουργίας ενός πολιτικού κόμματος, στη χώρα μας παραπέμπει σε τραυματικές και αυταρχικές περιόδους της πρόσφατης ιστορίας μας, γεγονός που έχει παραλύσει τις άμυνες της Πολιτείας. Η ιδέα μιας ποινικά αυστηρότερης αντιμετώπισης όσων στελεχών κομμάτων βρίζουν χυδαία, προπηλακίζουν ή δέρνουν είναι, προς το παρόν, πέραν και της φαντασίας ακόμη των πολιτικών μας θεσμών. Η μεταπολιτευτική δημοκρατία φαίνεται να έχει συνθηκολογήσει με την ανομική συλλογική δράση όταν αυτή ασκείται από κόμματα του κοινοβουλίου. Όλα αυτά τα χρόνια, πολλές φορές ο τραμπουκισμός και η αλητεία ονομάστηκαν πολιτική ή συνδικαλιστική δράση, ακόμη και όταν επρόκειτο για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου (π.χ. καταστροφές περιουσιών, απειλή κατά της ζωής, ομηρία καθηγητών, ξυλοδαρμοί, κ.α). Ε, αυτό ακριβώς εκμεταλλεύεται τώρα με θράσος η Χ.Α. και με αυτήν την κουλτούρα πρέπει να τελειώνουμε.

Δεν πάει άλλο. Αφού η Χ.Α. αποφάσισε να επιβάλει τη χέβι μέταλ στην πολιτική ζωή, ήρθε η ώρα και η Δημοκρατία να απαντήσει με σκληρό ροκ. Let’s Dance λοιπόν αλλά στους ρυθμούς της Δημοκρατίας που ήρθε η ώρα να περάσει από την άμυνα στην επίθεση. Η πρόταση είναι απλή. Αν η Χ.Α. δεν συμμορφωθεί άμεσα και δεν αποδεχτεί τους κανόνες συμπεριφοράς της φιλελεύθερης Δημοκρατίας και της οργανωμένης κοινωνίας πρέπει να αντιμετωπίσει την απειλή να τεθεί εκτός νόμου και τα στελέχη της να υποστούν συνέπειες. Η συμμετοχή στη Χ.Α. πρέπει να αρχίσει να έχει κόστος.

Είναι προφανές πως αυτό σημαίνει αλλαγές στο σύνταγμα και τη νομοθεσία. Υπάρχουν όμως οι δυνατότητες και με το υπάρχον πλαίσιο. Δεν χρειάζεται εδώ, προς το παρόν, να μπω σε λεπτομέρειες. Εξάλλου, κανένας σε αυτόν τον τόπο δεν έχει μεγαλύτερη φαντασία από το ίδιο το Κράτος σε τέτοια θέματα. Βούληση και αυτοπεποίθηση χρειάζεται.

Οι ψηφοφόροι της Χ.Α., είτε αυτοί αποτελούν το 7% είτε το 17% του εκλογικού σώματος, οφείλουν να αντιληφθούν πως η συστηματική υπονόμευση των θεσμών δεν μπορεί να είναι δίχως κόστος για κανέναν. Η δημοκρατία δεν εκδικείται αλλά δεν μπορεί να καταντήσει ο χρήσιμος ηλίθιος της κάθε αυταρχικής μειοψηφίας εξαιτίας ενός «φιλελεύθερου ενοχικού συνδρόμου». Όποιος παίζει με τη φωτιά γιατί θέλει να ανάψει πυρκαγιά θα πρέπει να ξέρει πως μπορεί και να κάψει τα δάκτυλά του.

Η ιδέα πως δεν μπορούμε να «αγγίξουμε» τη Χ.Α. επειδή έχει μεγάλη επιρροή δεν είναι πειστική. Το αντίθετο θα έλεγα. Επειδή δεν μιλάμε για κανένα περιθωριακό γκρουπούσκουλο επιβάλλεται η άμεση συμμόρφωσή της, με κάθε τρόπο. Αλίμονο αν μια οργανωμένη πολιτεία παραλύει επειδή ένα αντιδημοκρατικό μόρφωμα λαμβάνει το 5% ή 10% των ψήφων. Στο κάτω-κάτω της γραφής, το 1946 το ΚΚΕ επηρέαζε πολύ μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος αλλά η εξέγερσή του αντιμετωπίστηκε αποφασιστικά, ευτυχώς. Πρέπει να χρειαστεί να φτάσουμε ως εκεί;

Η διάλυση της Χ.Α., ας μπει λοιπόν, στην ημερήσια διάταξη από τις δυνάμεις του συνταγματικού τόξου. Θα ενισχύσει την αυτοπεποίθηση της Δημοκρατίας και θα αποτελέσει ένα μάθημα για το μέλλον που θα το λάβουν όλοι. Επιπλέον, θα επιτρέψει στην Κεντροδεξιά που αντιμετωπίζει και τη σοβαρότερη εκλογική απειλή από τη Χ.Α., να ανασάνει.

Η απαγόρευση της λειτουργίας της Χ.Α. αποτελεί ένα βήμα τομή προς μια νέα μεταπολίτευση, όπου ο νόμος και κυρίως η εφαρμογή του δεν θα εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια της κάθε οργανωμένης ομάδας ή κόμματος. Ένα τέτοιο βήμα ασφαλώς δεν θα πρέπει να είναι το μόνο αλλά αναμφίβολα θα αποδειχτεί σημαντικό για την αναβάθμιση της ποιότητας της δημοκρατίας μας.»

ΠΗΓΗ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=26946

Read Full Post »

Older Posts »