Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2014

koppa1

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

Αντισυμβατικές αποφάσεις έχω πάρει πολλές φορές στη ζωή μου. Ίσως, επειδή συνηθίζω να σκέφτομαι και να δρω μη συμβατικά. Δεν περίμενα όμως, η παρουσίαση ενός βιβλίου για τη σοσιαλδημοκρατία να θεωρηθεί αντισυμβατική κίνηση. Το βιβλίο μιας επιστήμονος και πολιτικού, με την οποία έχω δουλέψει δύο δεκαετίες.Και  μάλιστα, να προκαλέσει τέτοια προσμονή αλλά και τόση ανησυχία σε διάφορους κύκλους. Ίσως, να είναι σημάδι των καιρών.

Η κρίση, έχοντας ανατρέψει παραδοχές πολλών δεκαετιών, έχει θρέψει από την άλλη μια βαθύτατη ανασφάλεια. Όμως, ο φόβος αποτελεί κακό σύντροφο. Περιορίζει τη σκέψη. Κάτι που δεν δικαιολογείται για οποιονδήποτε θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός.

Πολιτικά μιλάμε εδώ.Πόσες άραγε τέτοιες κουβέντες θα γίνουν πριν από τις ευρωεκλογές για την Ελλάδα και την Ευρώπη;
Ας μην κρίνουμε λοιπόν τα πάντα μέσα από το πρίσμα της μικροπολιτικής. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Μαριλένα, γιατί με το βιβλίο της, μας δίνει τη δυνατότητα να μιλήσουμε σήμερα για πράγματα που έως χθες, οι συνθήκες δεν το επέτρεπαν, αν δεν το απαγόρευαν, πολλές φορές. Η Μαριλένα, επιχείρησε να παρακολουθήσει και να καταγράψει τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή ήπειρο και την Ελλάδα, θέτοντας ερωτήματα – σε κάποιες περιπτώσεις, απαντώντας σε αυτά και σε κάποιες άλλες θέτοντας ερωτήματα με τη ματιά του ερευνητή που είναι και συνδιαμορφωτής των εξελίξεων. Έτσι, παίρνει θέση στα πράγματα.

Και πάντα με το πρόσημο του προοδευτικού Ευρωπαίου, που συμμετέχει ενεργά στα όσα αφορούν τους Ευρωπαίους δημοκράτες, σοσιαλιστές, αριστερούς.Η επί μακρόν παρακολούθηση των εξελίξεων, μέσω της αρθρογραφίας της, που με απόλυτη συνείδηση κάποτε στο μέλλον θα παρουσιαστεί ενιαία και αδιαίρετα, από τις σελίδες ενός βιβλίου – του βιβλίου που σήμερα αποτελεί και την αφορμή για αυτή τη συζήτηση – προσφέρει πολύτιμη βοήθεια σε όλους μας.

Με την ευκαιρία αυτή, θέλω στο πρόσωπό της, να ευχαριστήσω και να συγχαρώ τους βουλευτές της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, που έδωσαν μια σκληρή μάχη σε αντίξοες συνθήκες, συνέβαλαν καθοριστικά στην προσπάθεια της χώρας και των Ελλήνων και σημείωσαν ακόμη και επιτυχίες αναλαμβάνοντας σημαντικές πρωτοβουλίες.

Ξεκινώ από την ΕΕ – Από την απουσία της Ευρώπης απέναντι στην κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, έδωσε μια απάντηση στην κρίση. Ως προοδευτικός, θα περίμενα πιο ριζοσπαστική αντιμετώπιση του τραπεζικού συστήματος.Όμως – τουλάχιστον – κράτησαν την οικονομία εκτός βαθιάς ύφεσης.
Αντίθετα, η συντηρητική Ευρώπη αντέδρασε φοβικά. Κυριάρχησε η λογική, ότι το πρόβλημα δεν αφορά την Ευρώπη αλλά κάποια «κακά παιδιά». Κυρίαρχησαν τα στερεότυπα. Οι κακοί μαθητές του Νότου.Κατ’αυτούς, δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε ένα δύσκολο πρόβλημα – είμασταν το πρόβλημα.Αυτό όχι μόνο υπονόμευσε την έννοια της αλληλεγγύης αλλά καλλιεργήθηκε από ηγέτες της Ευρώπης ένας ρατσισμός – που εύκολα συνδυάστηκε με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ξενοφοβίας.

Ενώ προτείναμε εναλλακτικές.
Υιοθέτηση των ευρωομολόγων.
Αύξηση των μισθών στις χώρες του πυρήνα της Ευρωζώνης.
Ουσιαστική τραπεζική ένωση.
Στήριξη της ρευστότητας στις τράπεζες.
Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τον ESM – κάτι που είχε συμφωνηθεί – και όχι από τους φορολογούμενους των κρατών που βρίσκονταν σε πρόγραμμα προσαρμογής.
Την υιοθέτηση ενός πράσινου New Deal αναπτυξιακής επένδυσης – αξιοποιώντας για παράδειγμα τα ευρωομόλογα έργου – για την χρηματοδότηση σύγχρονων ευρωπαϊκών υποδομών στην υπηρεσία της παιδείας, της καινοτομίας και του περιβάλλοντος, στην υπηρεσία του ευρωπαίου πολίτη.

Όμως, αυτές οι λύσεις απαιτούσαν εμβάθυνση της Ευρώπης, περισσότερη Δημοκρατία – κάτι που η συντηρητική πολιτική υπονόμευε μέσα από τα στερεότυπα που η ίδια καλλιεργούσε.Πως θα συνδέσεις την τύχη σου με τους νότιους, όταν τους έχεις περιγράψει με τα χειρότερα λόγια στους ψηφοφόρους σου;

Προτάσεις που θα είχαν ως αποτέλεσμα:
Να μειωθεί η ύφεση και η ανεργία στις χώρες υπό προσαρμογή.
Να είναι πιο ήπια η προσαρμογή – να μπορεί να γίνει σε περισσότερο χρόνο και με λιγότερο πόνο για τον πολίτη.
Να μοιραστούν πιο δίκαια τα βάρη της προσαρμογής – για παράδειγμα, με την θέσπιση φόρου επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών, ώστε το τραπεζικό σύστημα να αναλάβει σοβαρές ευθύνες και βάρη έναντι των πολιτών της Ευρώπης.

Και βεβαίως, όλα αυτά θα είχαν αναχαιτίσει τον φόβο στις αγορές ομολόγων. Όπως, τελικά, έκανε ο Ντράγκι αργότερα για την Ιταλία και την Ισπανία, όταν δήλωσε ότι η ίδια η ΕΚΤ θα αγόραζε ομόλογα αυτών των χωρών.Αν η ΕΕ στήριζε δυναμικά το πρόγραμμά μας στην αρχή της κρίσης, πιστεύω ότι, Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία, θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει την «προστασία» του μηχανισμού στήριξης.

Η ΕΕ έχει τεράστια ευθύνη για τον αυξανόμενο πανικό που καλλιεργήθηκε στις αγορές ομολόγων.Αποτέλεσμα; Να κερδοσκοπούν αναλυτές με την απειλή της διάλυσης του ΕΥΡΩ και με πρώτο θύμα την Ελλάδα.Αυτή και μόνο η ψυχολογία, κόστισε τα μέγιστα στον Ελληνικό λαό.Και είναι κάτι που πρέπει να το υπενθυμίζουμε κάθε φορά που συζητείται η περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους της χώρας.Σκεφθείτε, μια και μόνον κίνηση του Ντράγκι, όπως προείπα, απέδειξε ότι, όταν η ΕΕ δρα δυναμικά, συλλογικά, οι αγορές ακολουθούν την πολιτική και όχι το αντίθετο.

Αυτό όμως, θέτει ένα άλλο μεγάλο ζήτημα.Της ενότητας της ΕΕ.Η συντηρητική Ευρώπη, παρά τα μεγάλα της λόγια, αποδομεί την ΕΕ.
Γιατί;
Διότι δεν απαντά, όπως πρέπει, αλλά ακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας.Η Ευρώπη πρέπει να παίξει ρόλο ρυθμιστή των παγκόσμιων αγορών.Άπειρες φορές, έφερα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το ζήτημα της καταπολέμησης των φορολογικών παραδείσων – που κλέβουν ζωτικούς πόρους από τους πολίτες μας.Ή του φόρου στο διοξείδιο του άνθρακος, που θα συμβάλλει στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.Οι διευρυνόμενες ανισότητες, που η μη ρυθμισμένη παγκοσμιοποίηση δημιουργεί, έχουν και παράπλευρο θύμα, την ίδια τη Δημοκρατία.Διακύβευμα αυτού του αιώνα, θα είναι η δημοκρατία.

Η τεράστια συγκέντρωση πλούτου, άρα και εξουσίας, έχει υπονομεύσει τους θεσμούς της Δημοκρατίας – πολιτικά κόμματα, μέσα ενημέρωσης, δικαιοσύνη. Και μαζί, την αξιοκρατία, την ισονομία, την ευνομία, την διαφάνεια.Αναδύεται στον κόσμο ολόκληρο, όλο και περισσότερο, ένας πελατειακός καπιταλισμός – crony capitalism.Όπου το κράτος, καθίσταται εξάρτημα – υπηρέτης σε μεγάλα διεθνή οικονομικά συμφέροντα.Και αυτό δεν μπορεί μια χώρα μόνη της να το αντιμετωπίσει αποτελεσματικά.
Ο σοσιαλισμός, η δημοκρατία, στα όρια και μόνο της κάθε χώρας, είναι μια υπόθεση δύσκολη, αν όχι ανέφικτη.Στο μείζον αυτό ζήτημα, η Ευρώπη πρέπει να είναι μπροστάρης, πρωταγωνιστής στον αγώνα για δικαιοσύνη, δίκαιη ανα – διανομή και προστασία βασικών δικαιωμάτων.Πρέπει γι” αυτό, να γίνει έργο πολιτών, όχι έργο μιας ελίτ.
Στο βιβλίο γίνονται πολύ σημαντικές διαπιστώσεις και για τη χώρα μας.Θέλω μόνο να σημειώσω τα εξής:

Το δίλλημα μνημόνιο ή όχι, σκέπασε τις αιτίες που μας οδήγησαν στην αναζήτηση βοήθειας.Δηλαδή, το γεγονός ότι, ήμασταν ήδη εξαρτημένοι – προ του μνημονίου.

Το μνημόνιο, τελειώνει.Και όσοι έκτισαν τον πολιτικό τους λόγο βλέποντας απέναντι μόνο το Μνημόνιο θα αναρωτιούνται: και τώρα, τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους;
Και μετά τι, λοιπόν;
Θα ήταν πράγματι κρίμα, μετά από τόσες θυσίες, να επιστρέψουμε σε μια σχετική ομαλότητα, όπου θα κυριαρχούν οι ίδιες δομές, οι ίδιες αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές, που αδικούν, που εμποδίζουν να ανθίσουν οι πραγματικές δυνατότητες της κοινωνίας, των νέων μας.
Η μονομερής αντιμνημονιακή πολιτική, αποπροσανατόλισε μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού από τα πραγματικά προβλήματα της χώρας. Δομικά, θεσμικά, δικαιοσύνης και εντέλει δημοκρατίας.

Σας καλώ να σκεφτούμε: πόσο διαφορετικά θα ήταν σήμερα τα πράγματα αν οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας συνεργαζόμασταν από το 2009 για τις μεγάλες αλλαγές που χρειάζονταν;
Χτυπώντας τις αιτίες που μας οδήγησαν στο χείλος μιας εθνικής καταστροφής. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, λίγοι αναφέρονται στα κακώς κείμενα του πελατειακού κράτους – τη ρίζα του κακού. Στις χαριστικές ρυθμίσεις που ευνόησαν κάποιους επιχειρηματίες, τραπεζίτες, ή μιντιάρχες.

Γιατί ποτέ δεν θα αναγκαζόμασταν να καταφύγουμε σε Μνημόνιο, αν μέχρι το 2009 είχαμε κάνει έστω τα στοιχειώδη για να χτυπήσουμε τη σπατάλη, τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά, το πελατειακό κράτος, τα κλειστά επαγγέλματα, τη γραφειοκρατία, την πολυνομία, τον συγκεντρωτισμό του αθηνοκεντρικού κράτους.
Εάν διαχειριζόμασταν τον πλούτο, τα χρήματα αυτής της χώρας δίκαια, σωστά, χρηστά, με διαφάνεια.

Όσοι μιλούν επικριτικά αναφερόμενοι στη φράση «λεφτά υπάρχουν» αποκρύπτουν συνειδητά τα όσα πραγματικά ειπώθηκαν, κάνοντας διπλό κακό, γιατί από τη μια αποκρύπτουν τη ρίζα του κακού και από την άλλη αποσιωπούν και μαζί αποδομούν την αδήριτη ανάγκη μιας μεταρρυθμιστικής προσπάθειας που θα ανατρέπει τα κακώς κείμενα και παράλληλα θα διαμορφώνει βιώσιμους όρους για την οικονομία, την ανάπτυξη και τελικά, την κοινωνία. Προφανώς, όλοι εκείνοι που αντιδρούν στις διαπιστώσεις αυτές, θέλουν, κάποιοι συνειδητά, κάποιοι ασυνείδητα, τον πελατειακό καπιταλισμό στην υπηρεσία συμεφρόντων εκτός του δημοσίου συμφέροντος.

Αντί λοιπόν, να διαπιστώνουμε πραγματικές αιτίες, να βασίσουμε τις πολιτικές μας σε αλήθειες που ίσως πονάνε, αποφεύγουμε όσα έκαναν την Ελλάδα εξαρτημένη –και επομένως να έχει την ανάγκη βοήθειας ενός μηχανισμού στήριξης – όλοι αναφέρονται στην απόφαση ένταξης στο πρόγραμμα προσαρμογής.

Ουδείς στους λόγους που μας οδήγησαν ως εκεί.Το συμπέρασμα; Τραγικό.
Η αδυναμία ή η άρνηση κατανόησης του προβλήματος της χώρας υπονομεύει τις δυνατοτητές να δώσουμε προοδευτικές λύσεις.
Και άρα, τι μέλλον υποσχόμαστε στον Ελληνικό λαό;
Προοδευτικές λύσεις ή παραμύθι χωρίς αρχή και τέλος;

Υπενθυμίζω το τι ζήσαμε:
Στην αρχή, κάποιοι είπαν ότι, μας προσέφεραν χρήματα και δεν τα πήραμε.
Στη συνέχεια, όταν απεδείχθη πως κανείς δεν χαρίζει χρήματα, κάποιοι είπαν ότι είχαμε προσχεδιάσει, συνομωτήσει για τις εξελίξεις.
Μετά, όταν και άλλες χώρες ήλθαν στη δική μας θέση, κάποιοι είπαν ότι δεν διαπραγματευτήκαμε.
Και δεν δίστασαν να συνεχίζουν τα μυθεύματα για μαγικούς σωτήρες, ούτε όταν και οι αδερφοί μας στην Κύπρο ζούσαν το δικό μας δράμα, με όλες τις γνωστές συνέπειες που αναγκάστηκαν να αποδεχτούν και να βιώσουν.

Ρωτώ: όταν έγκυροι, δημοκρατικοί θεσμοί, αναλύουν την κρίση στην Ελλάδα, γιατί εδώ θέλουν κάποιοι να αγνοούν τα συμπεράσματά τους;
Αναφέρομαι στην έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου για την Τρόϊκα και τα προγράμματα προσαρμογής.
Γιατί εξαφανίστηκε στην Ελλάδα;
Μήπως γιατί, παρά τις όποιες παρατηρήσεις ή διαφωνίες έχουμε και εμείς, επισήμανε τα αυτονόητα;
Μήπως γιατί, η έκθεση αναφέρει για την Ελλάδα πως πριν από την έναρξη του προγράμματος υπήρχε «αφερεγγυότητα και μη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας ως αποτέλεσμα της συνεχώς μειούμενης ανταγωνιστικότητας και του μακροχρόνιου δημοσιονομικού εκτροχιασμού»;
Μήπως γιατί αναφέρει ότι «η προβληματική κατάσταση της Ελλάδας οφειλόταν και στη στατιστική λαθροχειρία κατά τα έτη που προηγήθηκαν της κατάρτισης του προγράμματος»;
Μήπως γιατί η έκθεση «χαιρετίζει την αποφασιστική δράση της ελληνικής κυβέρνησης για επείγουσα και αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης της ανεξάρτητης Ελληνικής Στατιστικής Αρχής τον Μάρτιο του 2010»;
Ή μήπως γιατί στην έκθεση εκφράζεται «ικανοποίηση για το γεγονός ότι η χρηματοδοτική συνδρομή πέτυχε βραχυπρόθεσμα τον στόχο της αποφυγής μιας ανεξέλεγκτης αδυναμίας εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους» και ότι «οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις θα ήταν χειρότερες χωρίς τη χρηματοδοτική και τεχνική συνδρομή ΕΕ-ΔΝΤ»;
Και γιατί προσπαθούν κάποιοι να τα ξεχάσουμε;

Προκαλώ με ερωτήματα. Γιατί εάν συνεχίσουμε να ζούμε με μυθοπλασίες θα ταλαιπωρηθεί ακόμα περισσότερο η Ελλάδα.
Στο σημείο αυτό, επιτρέψτε μου μια παρένθεση.
Πολύς λόγος γίνεται περί διαπραγμάτευσης επί των ημερών της κυβέρνησή μας και περί διαπραγμάτευσης στη συνέχεια.Θέλω μόνον τούτο να σημειώσω. Τότε, διαπραγματευτήκαμε για μια χώρα που είχε τεθεί εκτός αγορών.Καταφέραμε μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις να δημιουργήσουμε εξ´ αρχής ένα μηχανισμό βοήθειας που δεν υπήρχε.Στη συνέχεια να πάρουμε μια βοήθεια που δεν είχε προηγούμενο και με όρους που δεν βρίσκαμε στις αγορές. Κάποιοι εταίροι μας μάλιστα, δανείστηκαν με υψηλότερα επιτόκια από αυτά που μας δάνειζαν για να μας βοηθήσουν.Και ακολούθως, όχι μόνον πετύχαμε με σκληρές διαπραγματεύσεις τη μεγαλύτερη διαγραφή χρέους που έγινε ποτέ, όχι μόνον πετύχαμε το μεγαλύτερο μέρος της προσαρμογής, μεγαλύτερο του 90%, όπως σωστά επεσήμανε πρόσφατα ο Βαγγέλης Βενιζέλος, αλλά και προωθήσαμε σε περιβάλλον αυστηρής λιτότητας μεταρρυθμίσεις σε κάθε τομέα, κάποιες εκ των οποίων αργότερα αποδομήθηκαν.

Και κάτι ακόμα.
Μη ξεχνάτε με ποιούς διαπραγματευόμασταν.Με 17 χώρες, 17 κοινοβούλια, τρεις θεσμικούς εταίρους που συμμετείχαν στην τρόϊκα.
Και όχι μόνο.
Είχαμε να αντιμετωπίσουμε δεκάδες αναλυτές στον παγκόσμιο τύπο και το διαδίκτυο, που κάθε μέρα έβγαζαν και νέα θεωρία ή και απειλή.Με εκατοντάδες τράπεζες. Με μια αγορά ομολόγων που δεν έχει ιεραρχία και επικεφαλής, αλλά καλλιεργούσε ψυχολογία και φόβο. Αλλά και με τους οίκους αξιολόγησης, που είχαν καεί το 2008 και φυσούσαν και το γιαούρτι.

Και όμως, η μικρή Ελλάδα τα κατάφερε και πρέπει να είμαστε περήφανοι για αυτό. Επιτέλους, ας μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας.
Και ας σταματήσουμε το παιχνίδι των εντυπώσεων στις πλάτες του άλλου και εντέλει, του Ελληνικού λαού.
Αν αυτοί που θα έσκιζαν το μνημόνιο και τώρα μιλούν για δημοψήφισμα και οι άλλοι, που πρότειναν Ζάππεια, επαναδιαπραγματεύσεις και 18 δις ευρώ ισοδύναμα μέτρα, είχαν το 2010 την στάση που σήμερα έχουν υιοθετήσει, οι Έλληνες θα είχαν γλυτώσει πολύ πόνο, κόπο και κόστος.

Η Ελλάδα θα είχε ξαναγίνει αξιόπιστη πιο γρήγορα. Με μύθους, φίλες και φίλοι δεν γράφεται Ιστορία. Ούτε δημιουργούν οι εύκολοι μύθοι προϋποθέσεις για ευρύτερες συναινέσεις ενώ βάλλεται η πατρίδα. Και το ΠΑΣΟΚ από τον Οκτώβριο του 2009 ήρθε αντιμέτωπο με μία από τις κρισιμότερες στιγμές στην Ιστορία της χώρας.Και στάθηκε περήφανο απέναντί της. Γιατί έκανε το καθήκον του, για μία διετία, μέσα σε εφιαλτικές συνθήκες και κανέναν τότε δίπλα του να βάζει πλάτη.
Κανέναν.

Έκανε το καθήκον του στην Ελλάδα, έκανε το καθήκον του στις Βρυξέλλες και στην ευρωβουλή.Σήμερα, έθεσα ορισμένα ερωτήματα.Τα θεωρώ αναγκαία – όχι για την ιστορία ή την ανάγκη δικαίωσης επιλογών – αλλά για να πάμε μπροστά.Να προκαλέσω για να ξεφύγουμε από τις μυθοπλασίες που οδηγούν σε αδιέξοδα.Να έχουμε μια σοβαρή αφήγηση που να επιτρέπει δυνάμεις δημοκρατικές, δυνάμεις προοδευτικές, σοσιαλιστικές, αριστερές, να συνεννοηθούν, να συνεργαστούν.
Πάνω σε πραγματικά διακυβεύματα.Μακριά από την στενή προοπτική κάποιων εκλογικών κερδών, μακριά από ηγεμονισμούς και μικροκομματικές σκοπιμότητες.Να μπορέσουμε να σφυρηλατήσουμε ένα πολιτικό πλαίσιο για το αύριο της Ελλάδας.Ας αποτελέσει η σημερινή συζήτηση μια αφορμή να φύγει η σκόνη που είχαν σηκώσει οι φωνές της δημαγωγίας και σκέπαζε τα ζητήματα, τα διακυβεύματα του καιρού μας. Να μπορέσουμε νηφάλια να αξιολογήσουμε τα αίτια της κρίσης – αλλά και την προοπτική των προοδευτικών δυνάμεων και μαζί των προοδευτικών εναλλακτικών λύσεων.Σίγουρα κανένας δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος με την κατάσταση του προοδευτικού χώρου στην Ελλάδα.

Προσωπικά, ως μέλος του ΠΑΣΟΚ, πιστεύοντας στο περήφανο ΠΑΣΟΚ που ξέρει να υπερασπίζεται τις επιλογές του, δεν χαίρομαι για το ότι βρίσκονται τόσα στελέχη και φίλοι σκορπισμένοι ή και αποστασιοποιημένοι. Με απόλυτη επίγνωση του ιστορικού ρόλου που επιτέλεσε και οφείλει να επιτελέσει το Κίνημα που υπηρέτησα και συνεχίζω να υπηρετώ από την ίδρυσή του, όπως είπα και τον περασμένο Σεπτέμβρη, πιστεύω βαθύτατα ότι,

«το ΠΑΣΟΚ που χρειάζονται η Ελλάδα και οι Έλληνες, είναι το ΠΑΣΟΚ που πρωταγωνιστεί στην πρόοδο και την αλλαγή της χώρας.Πρωτοστατεί στο σχηματισμό κυβερνήσεων συνεργασίας για κυβερνητική σταθερότητα, αλλά με ξεκάθαρο προοδευτικό πρόσημο. Ενώνει όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, απέναντι στη δεξιά και την αριστερή συντήρηση. Στόχος μας – οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις με ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν δικαιούμαστε να είμαστε παρακολούθημα κανενός. Καμμίας δεξιάς ή αριστερής συντήρησης».

Το ζήτημα είναι η πολιτική και οι αξίες. Και για αυτά θα δίνω πάντα όλες μου τις δυνάμεις.Η ενότητα μπορεί και πρέπει να βασιστεί σε έναν ουσιαστικό διάλογο που θέτει και αντιμετωπίζει με σοβαρότητα τα μεγάλα διακυβεύματα του καιρού μας, σε κάποια από τα οποία αναφέρθηκα. Εκφράζω με παρρησία την ελπίδα, να καταφέρουμε τελικά να συζητήσουμε, να αντιπαρατεθούμε, να συγκρουστούμε αν χρειαστεί, αλλά να το κάνουμε για αυτά τα μεγάλα διακυβεύματα που έχουμε μπροστά μας, όχι για τις θέσεις μας και τις προσωπικές ή κομματικές σκοπιμότητες.Μόνον έτσι θα καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε τις πραγματικές ανάγκες της χώρας, να ανταποκριθούμε στις ελπίδες του Ελληνικού λαού και να σταθούμε με δυνατή φωνή μπροστά στους εταίρους μας.

Ως τότε, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, ας δώσουμε τον αγώνα για όλα αυτά που αφορούν την Ελλάδα και τους Έλληνες, σε μια Ευρώπη με δημοκρατικό και προοδευτικό πρόσημο και με τους Ευρωπαίους πολίτες, συμμέτοχους, όχι θεατές της Ευρώπης που το μέλλον της καθορίζει μια ελίτ.
Αλλά με πίστη στο ότι η χώρα αυτή ΜΠΟΡΕΙ – εάν πιστέψει ξανά στον εαυτό της.

http://papandreou.gr/bookkoppa/

 

Advertisements

Read Full Post »

Βέβαια, σήμερα, κάποιοι θέλουν να θυμούνται το Καστελόριζο και τις 23 Απριλίου 2010. Αλλά θέλουν να ξεχνάνε τι έγινε και τι ανακοινώθηκε στις 22 Απριλίου 2010 που οδήγησε στην ανακοίνωση της 23ης Απριλίου.

Πριν από 4 χρόνια, στις 22 Απριλίου 2010 το πρωί, η Eurostat ανακοινώνει το έλλειμμα των Κρατών Μελών της ΕΕ για το 2009.

Για την Ελλάδα, το δημοσιονομικό έγκλημα της κυβέρνησης Καραμανλή μετριέται τότε στο 13,6% από 12,7% που είχε υπολογιστεί με τα πρώτα δεδομένα μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 και ενώ ανακαλύπτονται συνεχώς νέοι σκελετοί στην ντουλάπα.
Υπενθυμίζεται ότι μέχρι τις εκλογές του 2009 η κυβέρνηση Καραμανλή μίλαγε επίσημα για έλλειμμα 6% το 2009. Ποια η διαφορά μεταξύ 13,6% και 6%; Μόλις… 16 δισεκατομμύρια ευρώ, όταν όλη η ετήσια μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων ήταν 20…

13,6% του ΑΕΠ έλλειμμα και 115,1% του ΑΕΠ χρέος. Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες της για την κυβέρνηση Παπανδρέου. Και όχι μόνο αυτό. Στην ίδια ανακοίνωση η
Eurostat διατηρούσε τους αστερίσκους και τις επιφυλάξεις για την ποιότητα των ελληνικών στατιστικών στοιχείων, γιατί το πολυετές μπάχαλο της κυβέρνησης Καραμανλή ήταν αδύνατο να ξεπεραστεί σε λίγους μήνες.

H πραγματικότητα όμως ήταν άλλη!. Τα δημοσιονομικά μεγέθη της Ελλάδας ήταν ακόμη χειρότερα. Και πράγματι, το Νοέμβριο του 2010, το έλλειμμα του 2009 μετρήθηκε πλέον χωρίς κανένα αστερίσκο στο 15,6%….

Τι ακολούθησε την ίδια μέρα, στις 22 Απριλίου 2010; Πολύ μεγάλη αναταραχή στις αγορές, η χαριστική βολή.
Από το in.gr : «Εκτός ελέγχου το spread. Νέο αρνητικό ρεκόρ 12ετίας, σημείωσε την Πέμπτη το spread στα ομόλογα, όπως και το ασφάλιστρο κινδύνου (CDS), έπειτα από τη δημοσιοποίηση των εκτιμήσεων της Eurostat για το έλλειμμα του 2009, το οποίο ανέβηκε στο 13,6% από 12,7% που αναφερόταν στο Πρόγραμμα Σταθερότητας».

Μετά από τις ραγδαίες αυτές εξελίξεις, την ίδια μέρα συγκαλείται το άτυπο υπουργικό συμβούλιο που «κλειδώνει» το αίτημα της Ελλάδας για την ενεργοποίηση του Μηχανισμού Στήριξης, το οποίο θα ανακοινωθεί άμεσα για να αποφευχθούν τα ακόμη χειρότερα για την Ελλάδα στις αγορές, την επόμενη κιόλας μέρα το πρωί, σε προγραμματισμένη από καιρό επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου στο Καστελόριζο.

Πάλι καλά βεβαία που στις 23 Απριλίου 2010 υπήρχε Μηχανισμός Στήριξης για να προσφύγει η χώρα. Μηχανισμός Στήριξης που στήθηκε από το μηδέν σε χρόνο ρεκόρ με τον Γιώργο Παπανδρέου να κάνει δύο φορές το γύρο της Γης σε μίλια για να πείσει τους πάντες για την ανάγκη στήριξης της Ελλάδας, σε περίπτωση που χρειαζόταν, με ειδικό Μηχανισμό. Γιατί χωρίς το Μηχανισμό, στις 23 Απριλίου δεν θα μπορούσαμε να προσφύγουμε πουθενά και στα μέσα Μαΐου δεν θα είχαμε χρήματα για να αποπληρώσουμε τα ομόλογα του χρέους μας που έληγαν. Και μετά; Εθνική τραγωδία βίαιης χρεοκοπίας με το κράτος να παραλύει εντελώς, να μην πληρώνει μισθούς, να μην πληρώνει συντάξεις, να μην λειτουργούν νοσοκομεία, σχολεία, πανικός στις τράπεζες και σίγουρη έξοδος από το ευρώ.

Μία ελάχιστη μικρογραφία του τι γλυτώσαμε το Μάιο του 2010 έζησε η Κύπρος το 2013 για λίγες ευτυχώς μέρες. Φανταστείτε το ίδιο πράγμα να είχε γίνει στην Ελλάδα – να μην λειτουργούσαν τα ATM και οι τράπεζες, ούτε καν για μέρες, αλλά για λίγες ώρες, και θα καταλάβετε τι γλύτωσε η Ελλάδα τότε…

Και ένα τελευταίο: Πολλοί από αυτούς που ξεχνάνε τι είπε η Eurostat στις 22 Απριλίου 2010, πανηγυρίζουν για αυτά που είπε η Eurostat σήμερα, 23 Απριλίου 2014. Μόνο που τότε, το 2010, έλεγαν ότι τα νούμερα για το έλλειμμα του 2009 ήταν “φουσκωμένα” και αμφισβητούσαν ευθέως και την Eurostat και την κυβέρνηση Παπανδρέου. Σήμερα, είναι μέλι – γάλα με την Eurostat.

Και μόνο που ο λόγος για τον οποίο πανηγυρίζουν σήμερα, η επιβεβαίωση του πρωτογενούς πλεονάσματος από τη Eurostat, είναι κατά 90% δουλειά εκείνων που από το 2010 έπεσαν στη φωτιά για να μην καταρρεύσει η χώρα και πήραν τις δύσκολες αποφάσεις, όταν αυτοί που σήμερα πανηγυρίζουν τους έλεγαν «προδότες» και τους πετροβολούσαν.
Ξεχνιούνται αυτά;

Read Full Post »

simantro

Το ζήτημα του δημοψηφίσματος ευρώ ή δραχμή που φέρνει κάθε τρεις και λίγο ο Λαφαζάνης ως αρχηγός της Αρ.Πτέρυγας του Σύριζα, περικλείεται στην κεντρική ιδεολογική πλατφόρμα της Α.Π. και δεν είναι απλά πυροτέχνημα.

Γράφει ο Κώστας Λαπαβίτσας στις 17-04-2014: Αριστερή κυβέρνηση και Ριζοσπαστική πολιτική

«Μια αριστερή κυβέρνηση με επίκεντρο το Σύριζα θα μπορούσε πραγματικά να αλλάξει τα πράγματα χτυπώντας τις ταξικές δομές που έχουν καταστρέψει τη χώρα. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει να υπάρξει ξεκάθαρος ριζοσπαστισμός που θα απευθυνθεί ανοιχτά στην κοινωνία. Οι τομές που απαιτούνται για να σταθεί η Ελλάδα στα πόδια της θα φέρουν σκληρή σύγκρουση με τους περιοριστικούς θεσμικούς μηχανισμούς της ΟΝΕ και της ΕΕ. Η αντίδραση στο θέμα της διαγραφής του χρέους και των άλλων απαραίτητων μέτρων θα είναι λυσσαλέα, ενώ θα τεθεί ευθέως θέμα αποπομπής από την ΟΝΕ.

Μια αριστερή κυβέρνηση δε θα πρέπει να υποκύψει στον εκβιασμό, γνωρίζοντας ότι μια ενδεχόμενη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα μπορεί να αποτελέσει όχι μόνο ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, αλλά και ένα σημαντικό εργαλείο που, μαζί με άλλα, μπορεί να συμβάλει στην επίλυση του προβλήματος της χώρας. Καθώς η ΕΕ βρίσκεται σήμερα σε εξαιρετικά ασταθή κατάσταση, ενώ η νομισματική ένωση έχει ουσιαστικά αποτύχει, η Ελλάδα έχει μια εξαιρετική ευκαιρία να βάλει τις σχέσεις της με την Ευρώπη σε υγιέστερη βάση, διασώζοντας την οικονομία και την κοινωνία της.»

 

Η αριστερή Πτέρυγα, Λαφαζάνης Στρατούλης, Λαπαβίτσας κλπ ΛΕΝΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ! Είναι οπαδοί της ριζοσπαστικής αριστεράς και θεωρούν οτι πρέπει αυτό να το λένε συνεχώς στους συντρόφους τους, αλλά και στους πολίτες που απευθύνονται κυρίως, ώστε να γνωρίζουν καλά τι πρόγραμμα θα επιχειρήσουν να εφαρμόσουν με οτι αυτό συνεπάγεται. Δεν πιστεύουν οτι είναι μια ΤΙΜΙΑ πολιτική, η επιχείρηση εξαπάτησης των πολιτών που έχει θέσει σε εφαρμογή η προεδρική ομάδα υπό των τσίπρα με δέλεαρ την εξουσία και τίποτα άλλο.
Δυστυχώς οι περισσότεροι πολίτες που σήμερα στηρίζουν δημοσκοπικά τον σύριζα, πιστεύουν οτι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και οτι καλά κάνουν και μας δουλεύουν ασύστολα με υποσχέσεις για επάνοδο στην κρατικίστική δανειακή εφορία, αν έτσι εξασφαλίζεται μια πολιτική θέση περισσότερο προσφιλής στους πολίτες. Ετσι δεν δίνουν και πολύ σημασία στις συγκρούσεις στο εσωτερικό του Σύριζα, οι οποίες με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν σε διάσπαση μετά τις εκλογές, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα.

Η προεδρική ομάδα του Σύριζα θεωρεί οτι μια διάσπαση μετά τις εκλογές, ίσως δεν θα σημάνει και το τέλος του πειράματος. Εχει εξασφαλίσει την πολιτική (και οχι μόνο) συνεργασία του Κουβέλη και αρκετών στελεχών της ΔΗΜΑΡ. Ήδη προχθές ο Κουβέλης είπε οτι η ΔΗΜΑΡ στην βουλή θα σημάνει την επιστροφή της σε κυβερνητική συνεργασία και φυσικά δεν εννοούσε την συνεργασία με το πασοκ ή την ΝΔ.
Μόνο που κανείς δεν είναι σίγουρος οτι οι της ΔΗΜΑΡ θα περάσουν το κατώφλι της βουλής.

Θεωρούν επίσης εκεί στην Κουμουνδούρου, οτι σε περίπτωση πρωτιάς και εξασφάλισης του επάρατου μπόνους των 50 εδρών που τόσο λοιδώρησαν στο παρελθόν και σήμερα το περιμένουν ως δώρο εξ’ουρανού, θα βρούν και άλλους υποστηρικτές για τα 151 κουκιά. Από τους ανεξάρτητους και από τους ψεκασμένους που τους έχουν στο τσεπάκι. Φυσικά σχεδιάζουν την πολιτική τους στο πόδι, βλέποντας και κάνοντας, γιατί οι βουλευτικές εκλογές αργούν και τα δεδομένα αλλάζουν.

Οι ευρωεκλογές που έρχονται είναι σημαντικές για τους πολίτες της ΕΕ για ένα παραπάνω λόγο. Οτι η πλειοψηφία της ευρωβουλής θα εκλέξει για πρώτη φορά τον Πρόεδρο της Κομισιόν. Για τον λόγο αυτό κάθε ψήφος μας στα κόμματα εδώ, αναντανακλά την δυναμική της αντίστοιχης ομάδας στο ευρωκοινοβούλιο. Η ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου στην οποία ανήκει ο Σύριζα είναι στο 5% και μάλλον εκεί γύρω θα παραμείνει. Τα περισσότερα μικροκόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ασπάζονται την πολιτική ατζέντα της εδώ Αρ.Πτέρυγας του Λαφαζάνη για διάλυση της ΕΕ και μάλιστα εάν περάσουν το κατώφλι του ευρωκοινοβουλίου και οι ακροδεξιές δυνάμεις του αντιευρωπαϊσμού, οι οποίες πάνε χεράκι-χεράκι με τους αριστερούς ριζοσπάστες και τους Κομμουνιστές, η δύναμή τους θα θέσει πραγματικό δυναμίτη στα θεμέλια της ΕΕ.

Οι πολίτες του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της λαϊκής δεξιάς, πρέπει να ψηφίσουν τα κόμματα που παραμένουν σταθερά υπέρ της Ε.Ε. οχι μόνο στα λόγια, αλλά και στις πράξεις.

Ισχυρίζομαι λοιπόν οτι πράγματι υπάρχει ΧΑΜΕΝΗ ΨΗΦΟΣ στις ευρωεκλογές. Ή καλύτερα ΛΑΘΟΣ ψήφος για πολλούς αγαναχτισμένους

Read Full Post »

Α.Σπανού

Α.Σπανού

Της Αγγελικής Σπανού

Ήταν ένας πολύ δυνατός πειρασμός: Να υποσχεθούν πολλά, να καταγγείλουν ακόμη περισσότερα, να επενδύσουν στη λαϊκή οργή και στη διαμαρτυρία για τη λιτότητα και την κοινωνική αδικία, να πουν κάτι ευχάριστο σε όλα τα συνδικάτα και σε όλες τις επαγγελματικές ομάδες, να παίξουν με τα αντιμερκελικά αισθήματα των πολλών, με την αηδία για το παλιό κατεστημένο, να κρύψουν μέσα στην ασάφεια τις θέσεις τους για τα κρίσιμα θέματα της οικονομίας και να αποκτήσουν δυναμική πολιτικής κυριαρχίας χωρίς να δώσουν καθαρές απαντήσεις στα δύσκολα ερωτήματα για το πώς θα εξασφαλιστεί ανάπτυξη με δημοσιονομική ισορροπία.

Όλα ήταν εύκολα όσο υπήρχε το δίλημμα μνημόνιο/αντιμνημόνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως η κρατούσα πολιτική δύναμη του ενός πόλου περίμενε τη σειρά του και έκανε φασαρία για να έρθει το γρηγορότερο η ώρα του. Ήταν σχεδόν νομοτελειακό, αφού καμία κυβέρνηση μνημονίου στην Ευρώπη δεν κατάφερε να διασωθεί και είναι νωπό το βίωμα της συντριβής του ΠΑΣΟΚ που κατρακύλισε από το 44% σε μονοψήφιο ποσοστό.

Η αξιωματική αντιπολίτευση επέλεξε τον εύκολο δρόμο: Λαϊκισμός και καμία σοβαρή προσπάθεια να λύσει τις εσωτερικές ιδεολογικές αντιφάσεις, να συγκροτήσει μια ρεαλιστική και ολοκληρωμένη κυβερνητική πρόταση για την έξοδο από την κρίση και την ανάκαμψη, να ανοιχτεί στο κέντρο υιοθετώντας τις βασικές αρχές του πολιτικού και οικονομικού ορθολογισμού, να αναβαθμίσει το στελεχιακό δυναμικό της. Δεν προσπάθησε να συνεργαστεί με πρόσωπα εκτός των κομματικών τειχών και σε όσες περιπτώσεις το έκανε (παράδειγμα Βουδούρη) υπήρξαν έντονες έξαλλες εσωκομματικές αντιδράσεις που απλώς επιβεβαίωσαν ότι το κόμμα αυτό παραμένει στις λογικές που το καθόριζαν όταν κινούταν στο 5%.

Τη μία οι εναγκαλισμοί με τους ΑΝΕΛ, την άλλη η μάταιη προσδοκία ότι η κυβέρνηση θα πέσει από τις απεργιακές κινητοποιήσεις, μετά η πολυφωνία σε σχέση με τα οικονομικά, Σταθάκης ή Λαφαζάνης;, Δραγασάκης ή Στρατούλης;, η ηγεσία πάντα τα άφηνε όλα ανοιχτά, διαβεβαίωνε ότι θέλει το ευρώ αλλά θαυμάζει και το μοντέλο της Βενεζουέλας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αξιοποιίησε τη συμπάθεια που κέρδισε λόγω της κρίσης, της κατάρρευσης της μεσαίας τάξης, αλλά και της απαξίωσης των κομμάτων που έχουν κυβερνήσει τη χώρα ως εφαλτήριο για να γίνει κόμμα εξουσίας με πρόγραμμα και στρατηγική, αλλά ως εντολή να παραμείνει κόμμα διαμαρτυρίας, που η τύχη θα το φέρει στη διακυβέρνηση.

Μέσα στην παραζάλη της απότομης ανόδου η οποία δεν δομήθηκε πάνω σε στέρεες βάσεις, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν προέβλεψε ότι εταίροι και πιστωτές θα στήριζαν ενεργά την κυβέρνηση προεκλογικά και αυτό σημαίνει ότι θα αναγνώριζαν το πρωτογενές πλεόνασμα, θα αποδέχονταν εγγυημένη έξοδο στις αγορές, θα ανακοίνωναν συμφωνία για νέα απομείωση του χρέους, δεν θα μιλούσαν για νέο μνημόνιο. Δεν προέβλεψε επίσης ότι το κλείσιμο του κύκλου των έξι ετών ύφεσης θα δημιουργούσε εκ των πραγμάτων μια νέα κατάσταση, στην οποία παραμένει μέγα ζητούμενο η καταπολέμηση της ανεργίας και η στήριξη των θυμάτων της κρίσης αλλά η οποία δεν μπορεί να διαβάζεται με βάση το αλφαβητάρι του αντιμνημονίου.

Αυτή ήταν η παγίδα για τον ΣΥΡΙΖΑ που κοιτάζοντας στον καθρέφτη του βλέπει τα θραύσματα από τη διάλυση της επικοινωνιακής κατασκευής του. Στο ημερολόγιό του δεν υπήρχε εκλογική αναμέτρηση που δεν θα κρινόταν με βάση το δίλημμα μνημόνιο/αντιμνημόνιο. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει επεξεργαστεί άλλου περιεχομένου πολιτικό/προγραμματικό λόγο, ούτε καν άλλη συνθηματολογία, έχει εκπαιδευτεί και έχει εκπαιδεύσει το ακροατήριό του στο φραστικό σκίσιμο του μνημονίου και όσο αυτή η προοπτική απομακρύνεται τόσο χάνει πολιτικές δυνάμεις και δυνατότητες.

Το φιάσκο στη Βουλή με τους διαδικαστικούς ακτιβισμούς και τους επικοινωνιακούς τακτικισμούς που δεν απέδωσαν ήταν η κορύφωση της στρατηγικής αμηχανίας του ΣΥΡΙΖΑ που ανησυχεί για την επόμενη μέρα των ευρωεκλογών, αφού έχει βάλει πολύ ψηλά τον πήχυ: Έχει προαναγγείλει πολιτικό σεισμό που θα προκαλέσει κυβερνητική κατάρρευση και αν αυτό δεν συμβεί οι κραδασμοί θα εκδηλωθούν στο εσωτερικό του.

Με αυτή την έννοια, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η τέλεια αντιπολίτευση για την κυβέρνηση και ειδικά για τη ΝΔ: Πηγαίνει από λάθος σε λάθος και προσφέρει πολιτικό χρόνο και αντοχές στο κόμμα του πρωθυπουργού παρά τις διαρροές, τις ανταρσίες, τις διασπάσεις, τη μαζική φυγή ψηφοφόρων.

Η δυσκολία του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει για την ποιότητα της πολιτικής του πρότασης και για την επάρκειά του αποτελεί λύση για την κυβέρνηση, γιατί διευκολύνει την επιβίωσή της, και πρόβλημα για τη χώρα γιατί βαθαίνει την παρακμή. Όσο δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική και σοβαρή αντιπολίτευση, το σύστημα εξουσίας θα αποθρασύνεται με την ασφάλεια ότι δεν χρειάζεται να λογοδοτήσει για ο,τιδήποτε.

Ο βασανισμός μέχρι θανάτου του βαρυποινίτη Ι. Καρέλι στις φυλακές είναι ένα χαρακτηριστικό, αντιδημοφιλές και απόλυτα αποκρουστικό παράδειγμα: Κανείς δεν παραιτήθηκε, κανένας υπουργός δεν βρήκε έστω μία λέξη για να πει, και το ΠΑΣΟΚ ξέχασε να αντιδράσει συμβάλλοντας στην κατίσχυση μιας σοκαριστικής πολιτικής χαύνωσης.

Η Αγγελική Σπανού είναι δημοσιογράφος

 

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=29095&sw=1280

Read Full Post »

Εικόνα

Οι διάφορες προτάσεις μομφής που καταθέτει ο Συριζα, είναι η τρανταχτή απόδειξη της ανεπάρκειας ΚΑΙ πολιτικού ένστικτου, εκτός από πολιτικές θέσεις. Εδώ και μήνες προτιμούν να επιδίδονται σε κινήσεις που πιστεύουν οτι θα εντυπωσιάσουν την κοινωνία, σε εξυπνακισμούς, όπως συμβαίνει σε πολλά σχόλια σε μπλοκ, αντί να δουλεύουν πάνω σε μια εμπεριστατωμένη και τεκμηριωμένη παρουσίαση κατ’ άρχην των αρνητικών κινήσεων και αποφάσεων της κυβέρνησης, παράλληλα με ανάλογη παρουσίαση των θέσεών τους.
Τρανταχτό παράδειγμα το πρόσφατο βετερλώ τους στη βουλή με τις διπλές(!) προτάσεις μομφής, οι οποίες στην πραγματικότητα ΜΑΤΑΙΩΣΑΝ την δυνατότητα της αντιπολίτευσης να ενημερώσουν τους πολίτες για τα όσα αρνητικά πιστεύουν (και υπάρχουν αρκετά) στο πολυνομοσχέδιο.
Είπε στη Σύρο ο τσίπρας οτι με το πολύνομοσχέδιο χαρίζουν τις τράπεζες στους ολιγάρχες. Αν και δεν είναι ακριβώς έτσι, έχει μεγάλη σημασία ΓΙΑΤΙ επέλεξαν να ΜΗΝ εξηγήσουν στους πολίτες οι ομιλητές τους στην βουλή επίσημα τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις που πράγματι δίνουν σχεδόν τζάμπα τις μετοχές του ΤΧΣ.
Αντί γι’αυτό που θα περίμενε κανείς να γίνει μια και υπάρχει μεγάλη δόση αλήθειας και θα είχαν οπωσδήποτε θετική απήχηση, επέλεξαν να ξοδέψουν όλο τον χρόνο τους σε αντεκλήσεις, εξυπνάδες, νομικίστικα κόλπα, απειλές, εκβιασμούς και τελικά απεχώρησαν ηττημένοι.

Οι πολίτες που παρακολούθησαν την κοκορομαχία έμειναν με μια πίκρα στο στόμα από την παρουσία όλων εκεί μέσα. Ενώ όμως η κυβέρνηση ίσως δεν ήθελε και πολύ την κουβέντα να επεκταθεί…σε ανώμαλα εδάφη της συμφωνίας, η αντιπολίτευση έχασε βλακωδώς την ευκαιρία να ενημερώσει αναλυτικά τις εστί βερύκοκο..με αποκλειστικό υπεύθυνο τον θίασο του σύριζα που ματαίωσε την συζήτηση ουσίας.

Και οι εξυπνάδες οτι η πρόταση μομφής είχε “κέρδος” τις απώλειες της πλειοψηφίας, είναι τελείως χαζά.
Ο μεν Νικήτας διεγράφη για το παρών στο άρθρο 1, ο ΓΑΠ δεν ψήφισε το άρθρο 2 για λόγους πολιτικής αξιοπρέπειας αφού ήταν γνωστές οι θεσμικές θέσεις του πασοκ οι οποίες ΟΥΔΕΠΟΤΕ άλλαξαν από την Κ.Ο. και ο Κακλαμάνης είπε παρών και δεν τρέχει τίποτα.
Και οι τρείς “απώλειες” δεν έχουν φυσικά καμία σχέση με την πρόταση μομφής. Απεναντίας πιστεύω οτι σε μια ενδεχόμενη συζήτηση επί της ουσίας, ίσως να παρουσιαζότουσαν και άλλοι αντιρρησίες από την συγκυβέρνηση, τουλάχιστον στις ομιλίες ..

Αξίζουν πολλά μπράβο στους επιτελείς του Σύριζα που χαράσουν την πολιτική στρατηγική τους!

Read Full Post »