Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2014

Του Φώτη Γεωργελέ

Τον παλιό καλό εκείνο τον καιρό, που «λεφτά υπήρχαν», κάθε Μέσον Ενημέρωσης που σεβόταν τον εαυτό του, πριν εκδοθεί, παράγγελνε μια έρευνα ανίχνευσης των προτιμήσεων του κοινού. Έβαζε μια διαφημιστική εταιρεία, η οποία έβαζε μια εταιρεία ερευνών, η οποία έβρισκε «αντιπροσωπευτικά κοινά» και τους ρωτούσε πώς θέλουν να είναι το περιοδικό, το ραδιόφωνο, η εφημερίδα. Αυτοί που είχαν παραγγείλει την έρευνα, αυτοί που θα εξέδιδαν το Μέσον, ήταν κρυμμένοι πίσω από το αδιαφανές τζάμι, όπως στις ανακρίσεις του FBI που βλέπουμε στις ταινίες και παρακολουθούσαν τη συζήτηση.

Δεν είχα καταλάβει ποτέ αυτές τις έρευνες. Γιατί το έρημο το κοινό απαντούσε σύμφωνα με αυτά που είχε ήδη υπόψη του, με τα έντυπα, ας πούμε, που κυκλοφορούσαν ήδη. Έπειτα η εταιρεία επικοινωνίας σου έλεγε, κάν’ το όπως εκείνα. Γιατί; Γιατί αυτό θέλει ο κόσμος. Μα άμα ήθελα να κάνω αυτό που θέλει ο κόσμος δεν θα χρειαζόμουνα έρευνα. Θα αντέγραφα το πιο επιτυχημένο. Πώς ξέρει ο κόσμος αν του αρέσει κάτι, αν δεν το έχει δει; Πώς θα κρίνει το καινούργιο, αν δεν το ξέρει;

Είναι σωστή ιδέα ο σταυρός προτίμησης στις Ευρωεκλογές; Mάλλον είναι σωστή ιδέα. Όσο μεγαλύτερη συμμετοχή έχει ο κόσμος στη δημοκρατία, τόσο βελτιώνεται και αφορά περισσότερους. Τι θα ψηφίσει ο κόσμος; Κατά πάσα πιθανότητα τους χειρότερους. Γιατί αυτούς ξέρει. Θα φταίνε οι πολίτες γι’ αυτό;

Μια φορά ένα blog, που λυπάμαι τώρα δεν θυμάμαι ποιο για να πω το όνομά του, είχε μια ανάρτηση που τα ’λεγε όλα με 5 λέξεις. Είχε μια εικόνα τηλεόρασης από εκείνη την εποχή της ευδαιμονίας των πλαστικών χρόνων. Στα παράθυρα της οθόνης συνωστίζονταν τηλεοπτικοί αστέρες, ο Αλέφαντος, νικητές του Big Brother, παπαροκάδες, ένας δικηγόρος που πηδούσε μάντρες, μητροπολίτες και απόστρατοι. Όπως ήταν η τηλεόραση τότε και όπως έτσι και χειρότερα είναι τώρα. Γιατί όλοι αυτοί έχουν γίνει εντωμεταξύ και πολιτικοί. Από κάτω η λεζάντα έλεγε, είναι να απορείς που χρεοκοπήσαμε;

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το πολιτικομιντιακό σύστημα προσπαθεί πάλι να ρίξει την ευθύνη στον κόσμο και να επιτύχει την αναπαραγωγή του μέσω της λαϊκής βούλησης. Μα αυτά θέλει ο κόσμος, τι να κάνουμε; Αυτό δεν λένε και οι άνθρωποι της τηλεόρασης για να δικαιολογήσουν τα σκουπίδια;

Η πρόταση για σταυρό στις εκλογές δεν αλλάζει καθόλου την ευθύνη των κομμάτων. Οι πολίτες θα ψηφίσουν, σωστά, αλλά είναι ευθύνη των κομμάτων πάντα ποιους θα προτείνουν, τι καινούργιο θα παρουσιάσουν. Όλοι φανταζόμαστε τι θα είναι αυτό. Τα «προβεβλημένα» στελέχη των κομμάτων, γιατί έχουμε πόλεμο, τώρα θα δοθεί η μάχη, καμία ψήφος δεν πρέπει να χαθεί, πρέπει να δώσουμε τη μάχη με τα πιο γνωστά ονόματα, αυτά που ξέρει ο κόσμος. Δηλαδή με εκείνο το πολιτικό προσωπικό που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία.

Δίπλα σ’ αυτούς θα προστεθούν οι «επώνυμοι», οι δικηγόροι των επώνυμων, αυτοί που έχουν «αναγνωρισιμότητα», αυτούς που ξέρει ο κόσμος. Δηλαδή τηλεαστέρες, γελωτοποιοί, ήρωες των μεσημεριανάδικων, όσοι έχουν κάνει το λεκτικό τραμπουκισμό επάγγελμα για να επιβιώσουν στα πάνελ, αυτοί με την ωραία ατάκα, οι πιο φωνακλάδες, οι απίθανοι.

Μέσα στα 4 χρόνια της κρίσης, όλα τα υπόγεια της ελληνικής κοινωνίας έχουν βγει στην επιφάνεια. Λαϊκιστές, αγράμματοι, επαγγελματίες της συκοφαντίας, σιτιζόμενοι από τα πιο σκοτεινά συμφέροντα, φανατικοί, άρρωστοι για αυτοπροβολή, αδίστακτοι, απατεώνες, μισαλλόδοξοι, κάθε μέρα στήνουν κρεμάλες σε λαϊκά τηλεοπτικά δικαστήρια, παραπληροφορούν ανενόχλητοι, μπερδεύουν την κοινή γνώμη, θολώνουν την εικόνα, σ’ ένα μονότονο θέατρο εμφυλίου πολέμου που οδηγεί στην «ευγενή μας τύφλωση», στην καταστροφή. Και όμως, αυτούς κάθε μέρα παρουσιάζουν τα κανάλια.

Από την άλλη μεριά, σ’ αυτή τη χώρα που δεν το περίμενες, η κρίση έδωσε την ευκαιρία σε πάρα πολλούς ανθρώπους να αισθανθούν την ανάγκη να παρέμβουν. Η πιο θετική πλευρά της κρίσης ήταν ότι για πρώτη φορά γράφτηκαν δεκάδες βιβλία σοβαρά για την οικονομική κρίση, δεκάδες άνθρωποι μίλησαν, παρουσίασαν απόψεις για τη βία, την οικονομική οργάνωση της χώρας, το κοινωνικό κράτος, την ανάπτυξη. Καθηγητές, συγγραφείς, άνθρωποι του πολιτισμού, επαγγελματίες που έχουν δουλέψει πραγματικά στη ζωή τους και ξέρουν τα προβλήματα, δεκάδες καθηγητές από τα καλύτερα ξένα πανεπιστήμια γράφουν, μιλάνε, συμμετέχουν σε Συμβούλια, προσπαθούν να δείξουν μια πορεία διαφορετική από το μικροπολιτικό κλίμα της παράνοιας και της βίας που επικρατεί. Μακριά από τις «εβραϊκές συνωμοσίες», τη Νέριτ που προέρχεται από την ανθελληνική γιορτή Χάνουκα των εβραίων, από τον Σώρρα και τα 600 δισεκατομμύρια, από τους δοσίλογους, τους κατακτητές, τους τοκογλύφους που θέλουν να μας πάρουν την Ακρόπολη.

Όμως αυτοί οι άνθρωποι που μιλάνε τη γλώσσα της λογικής, που θα ’πρεπε να εξηγούν κάθε μέρα στην κοινή γνώμη τι συμβαίνει, δεν υπάρχουν στα ΜΜΕ, είναι αντιτηλεοπτικοί. Δεν υπάρχουν στις προτάσεις των κομμάτων παρά μόνο ως συμπλήρωμα, εκεί υπάρχουν μόνο οι εκπρόσωποι των τάσεων, οι βαρόνοι, οι πρώτοι σε σταυροδοσία, οι «φυλές» του κόμματος, οι διαφωνούντες που πρέπει να τους βουλώσουμε το στόμα με μια θέση στις Βρυξέλλες, τα «βαριά» ονόματα, αυτοί που έχουν μηχανισμούς, αυτοί που φέρνουν ψήφους. Μετά θα φταίει ο λαός που, όπως και το 2012, ψήφισε τη «χειρότερη Βουλή της μεταπολίτευσης». Και όχι τα κόμματα που τους πρότειναν.

Η επιλογή του σταυρού στις ευρωεκλογές δεν μειώνει την ευθύνη των κομμάτων ούτε των μέσων ενημέρωσης. Οι προτάσεις των κομμάτων για τα ψηφοδέλτια είναι αυτές που θα κριθούν. Εκεί θα φανεί αν πραγματικά έχουν καταλάβει τίποτα ή συνεχίζουν πάντα την ίδια πρακτική με μόνο στόχο την αναπαραγωγή τους. Και η ευθύνη είναι πάντα μεγαλύτερη αυτών που επαγγέλλονται το καινούργιο.

Όταν καμιά φορά πήγαινα σε κάποια τέτοια έρευνα «ανίχνευσης των προτιμήσεων του κοινού» τσακωνόμουν πάντα με όλους. Αν ήταν να κρυφτώ, έλεγα, πίσω από αυτά που λέει το κοινό για να μάθω τι πρέπει να πω εγώ, καλύτερα να μην πω τίποτα.

Advertisements

Read Full Post »

Είμαστε εδώ γιατί μας συνδέουν 3 μεγάλα πράγματα.
1. Μία κοινή ματιά σε όσα συμβαίνουν. Ακόμα και όταν όλα υποχωρούν γύρω μας, όταν ο θυμός και ο φόβος υπαγορεύουν τις συμπεριφορές των ανθρώπων, η δική μας ματιά παραμένει δημοκρατική και προοδευτική. Δεν υποκύπτουμε ούτε στο λαϊκισμό ούτε στις κραυγές των εύκολων εξηγήσεων. Ο κόσμος είναι πιο πολύπλοκος από ποτέ. Και αν θέλουμε να τον αλλάξουμε, πρέπει να πρώτα να τον κατανοήσουμε. Ακόμα και αν αυτό δίνει την δυνατότητα στους πολιτικούς μας αντιπάλους να μας κάνουν κριτική για αμηχανία ή αδυναμία.

2. Μία κοινή αγωνία. Ότι μετά από 5 χρόνια κρίσης, έχει επιτευχθεί η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, έχουν διορθωθεί οι μεγάλες δημοσιονομικές και οικονομικές ανισορροπίες που έφεραν την χρεοκοπία, αλλά αυτό επιτεύχθηκε με ένα δραματικό κόστος, πολύ υψηλότερο από το προσδοκώμενο, πολύ μεγαλύτερο από κάθε άλλη χώρα. Και αυτό έγινε για λόγους πολλούς και σύνθετους, που αφορούν και στον τρόπο λειτουργίας του δικού μας πολιτικού συστήματος, στις θεσμικές αδυναμίες της ΟΝΕ, στην απρονοησία -πολλές φορές-της τρόικας και των ευρωπαϊων. Η κοινή μας αγωνία είναι ότι η κοινωνική και θεσμική κατάσταση της; χώρας δεν είναι βιώσιμη (ανεργία, φτώχεια, ανισότητες). Τι κάνουμε γι΄ αυτό. Πώς απαντάμε σ΄ αυτό; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να συζητήσουμε.

3. Ένα κοινό πολιτικό σχέδιο. Όλοι παραδεχόμαστε κάτι πολύ θεμελιώδες. Ότι υπάρχει μία μεγάλη αντίφαση, μία τεράστια αναντιστοιχία αυτή τη στιγμή στο πολιτικό σύστημα. Η χώρα χρειάζεται μεγάλες αλλαγές για να πάει ένα βήμα μπροστά, αλλά το πολιτικό σύστημα πάει να ισορροπήσει σε ένα κακέκτυπο δικομματισμού που επιχειρεί να μας πάει ένα άλμα προς τα πίσω. Αριστερά και δεξιά βρίσκονται σε μία σύγκρουση ενστίκτων και λαϊκισμού, όπου ο ένας επενδύει στον θυμό και ο άλλος στον φόβο. Είναι δυνάμεις συντηρητικές, όπου η μεν συντηρητική δεξιά βιάζεται να βγούμε από την κρίση για να αποκαταστήσει τις παλιές «καλές πρακτικές» και τα συστήματα αναπαραγωγής της εξουσία, η δε αριστερά, χωρίς να κατανοεί ποια είναι η σύγχρονη πραγματικότητα της χώρας , υπονομεύει με την στάση της την ανάκαμψη της χώρας και φαντάζεται την εξουσία σαν ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τους πολιτικούς της αντιπάλους και με την Ευρώπη, το οποίο θα μας οδηγήσει με μαγικό τρόπο στις παλιές καλές ημέρες. Όταν η πολιτική μάχη γίνεται με βάση τα ένστικτα και τον λαϊκισμό και όχι τις ιδέες, πριμοδοτείται ακόμα περισσότερο το ναζιστικό εγκληματικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Μέσα σ΄ αυτό το σκηνικό, παραδεχόμαστε ότι η χώρα δεν μπορεί να παραμείνει πολιτικά ασπόνδυλη, πολιτικά ατροφική. Δεν υπάρχει δυνατότητα να αλλάξει η χώρα προς το καλύτερο χωρίς ένα ισχυρό μεταρρυθμιστικό κέντρο, χωρίς μία ανασυγκροτημένη κεντροαριστερά, χωρίς την Δημοκρατική Παράταξη.

Όλα αυτά είναι που μας ενώνουν.
Αλλά, επιτρέψτε μου να πω, ότι για να προχωρήσουμε αυτό το πολιτικό σχέδιο, δεν μπορούμε να κάνουμε άλλο δύο πολύ σημαντικά λάθη, τα οποία αν δεν διορθωθούν θα μας στοιχήσουν, ενδεχομένως και ανεπανόρθωτα. Νομίζω, όμως, και πρέπει να μεταδώσω την αισιοδοξία μου γι΄αυτό, ότι είμαστε σε καλό δρόμο για να τα διορθώσουμε. Ωστόσο, οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς για να μπορέσουμε να κάνουμε και μία ουσιαστική συζήτηση αργότερα.

Πρόβλημα πρώτο.
Δεν πρέπει να συνεχίσουμε να ετεροπροσδιοριζόμαστε. Δεν ταιριάζει στο πολιτικό, ιστορικό και συμβολικό μέγεθος της δημοκρατικής παράταξης να λέμε ότι προσπαθούμε να εκπροσωπήσουμε τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Η ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης δεν υποτάσσεται στην συγκυρία, στην πολιτική επικαιρότητα. Δεν είναι σχέδιο μίας χρήσης για τις επόμενες ευρωεκλογές. Πολύ περισσότερο, δεν επιδιώκει να γίνει ένα μικρό και απολίτικο σχήμα που θα λειτουργεί ως αμορτισέρ του πολιτικού συστήματος δίνοντας απλά σταθερές κυβερνήσεις και βάζοντας κάποιες κόκκινες γραμμές. Εφόσον αναλαμβάνουμε την ευθύνη να απευθυνόμαστε δημόσια στους πολίτες με στόχο να τους πείσουμε ότι το πολιτικό σχέδιο που υπηρετούμε είναι η ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης, πρέπει να ξέρουμε ότι ο λόγος μας δεν είναι συγκυριακός, είναι ιστορικός και απευθύνεται σε μία μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που έχει σκορπίσει δεξιά και αριστερά. Αλλά προσέξτε, ακόμα και τώρα δεν χάνει την πολιτική της καταγωγή. Το ιδεολογικό της έρμα. Η παράταξη είναι εκεί, υπάρχει, ανεξάρτητα από τις συγκυριακές εκλογικές συμπεριφορές των ανθρώπων.

Πρόβλημα δεύτερο
Δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να αντιστρέψουμε τους όρους του παιχνιδιού. Τους όρους με τους οποίους διεξάγεται η δημόσια συζήτηση για την κεντροαριστερά. Δεν έχουμε ακόμα καταφέρει να την κάνουμε περισσότερο ιδεοκεντρική και λιγότερο προσωποκεντρική. Δεν έχουμε καταφέρει να ξεφύγουμε από μία ατέρμονη συζήτηση για ονόματα, ζυμώσεις και διαπραγματεύσεις και να προτάξουμε πολιτικές θέσεις. Προτάσεις που θα στοιχήσουν τους ανθρώπους που μας ακούνε σε ένα μεγάλο πολιτικό σχέδιο που θα κάνει την ζωή αυτών που έχουν λιγότερες ευκαιρίες καλύτερη. Αυτό είναι η προοδευτική πολιτική.
Και επειδή η αξία αυτών των εκδηλώσεων, είναι η ουσιαστική μεταξύ μας συζήτηση, επιτρέψτε μου να βάλω τους μεγάλους πολιτικούς άξονες στους οποίους πρέπει να στηριχθεί το πολιτικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση της Παράταξης.

1. Η Δημοκρατική Παράταξη καταλαβαίνει τον κόσμο.
Πρέπει να γίνουμε εξωστρεφείς και να δώσουμε στον κόσμο την πραγματική εικόνα της Ελλάδας μέσα στον κόσμο. Και λέω συνειδητά μέσα στον κόσμο. Θέλω η ματιά μας να ανοίξει πιο πέρα από την Ευρώπη. Αν καταλάβουμε τι γίνεται γύρω μας, το αποτέλεσμα θα μας εκπλήξει. Η παγκόσμια οικονομία ξεκινά ένα νέο κύκλο ευημερίας. Και το σημείο αναφοράς αυτής της περιόδου μπορεί να είναι η ευρύτερη γειτονιά μας. Η ΝΑ Μεσόγειος, η Β. Αφρική με την σταδιακή πολιτική και κοινωνική της ανασυγκρότηση, η Μέση Ανατολή, οι νέες εξελίξεις στο Ιράν, οι εμπορικές συμφωνίες Ε.Ε – ΗΠΑ. Τι σημαίνουν όλα αυτά. Ότι μερικές νέες εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων τα επόμενα χρόνια θα διεκδικήσουν το δικό τους μερίδιο στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Θα ταξιδεύουν περισσότερο. Θα καταναλώνουν περισσότερο. Θα θέλουν περισσότερη ενέργεια. Θα ζητούν νέες καινοτόμες υπηρεσίες. Στις τεράστιες αλλαγές που θα συμβούν γύρω μας η Ελλάδα μπορεί να αποσπάσει πολύ μεγάλο μερίδιο από τον νέο πλούτο, με τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, την τεράστια γεωγραφική αξία των υποδομών της, τους σταθερούς δημοκρατικούς θεσμούς, το πιο ικανό ανθρώπινο δυναμικό σε όλη την περιοχή. Ίσως σας φανεί υπερβολικό, αλλά η Ελλάδα μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς του νέου ευρωπαϊκού κύκλου ανόδου.

2. Η Δημοκρατική Παράταξη καταλαβαίνει την Ευρώπη.
Η Ευρώπη άλλαξε μέσα στην κρίση. Και είναι έτοιμη να υποδεχτεί το νέο ευρώ. Εννοώ μία νέα θεσμική πραγματικότητα διακυβέρνησης του κοινού νομίσματος. Η πρώτη δεκαετία του χαλαρού συντονισμού δίνει την θέση της σε μία νέα περίοδο αυστηρού συντονισμού, συγκεκριμένων προϋποθέσεων για τον τρόπο σχεδιασμού και άσκησης δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής. Ακόμα και η διαρθρωτική πολιτική, η ροή των κοινοτικών πόρων θα βασίζεται στην εκπλήρωση συγκεκριμένων στόχων. Σ΄ αυτή την νέα πραγματικότητα, εμείς μιλάμε ακόμα με όρους μνημονίου ή αντιμνημονίου; Δύο πράγματα χρειαζόμαστε. Αφενός, να προσαρμόσουμε όλο το πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς μας στη λογική μίας οικονομικής διαχείρισης που δεν θα φορτώνει χρέη στο μέλλον και θα στηρίζει την ευημερία στην παραγωγή πλούτου. Δεύτερον, στο να προσπαθήσουμε ως παράταξη να αλλάξουμε τους συσχετισμούς ισχύος στην Ευρώπη. Να πούμε ότι θέλουμε το νέο ευρώ, αλλά θέλουμε και ένα ευρωπαϊκό reset (χρέος, εγγυήσεις, κοινωνική Ευρώπη, δημοσιονομικές μεταβιβάσεις…)

3. Η Δημοκρατική Παράταξη είναι δύναμη κοινωνικής μεταρρύθμισης και όχι μεταρρυθμιστικής ισοπέδωσης.
Δεν μας ενδιαφέρουν οι σωτήρες στην πολιτική. Πρέπει να σας πω ότι ούτε και τους χρειαζόμαστε. Καλούς θεσμούς θέλουμε. Θεσμοί που δεν θα προκύψουν από πεφωτισμένες ελίτ μεταρρυθμιστών αλλά από μία νέα μεταρρυθμιστική κοινωνική πλειοψηφία. Οι καλοί θεσμοί δεν επιβάλλονται από κανέναν. Και όταν επιβάλλονται δεν λειτουργούν. Οι καλοί θεσμοί χτίζονται από όλους και υπερασπίζονται από όλους. Επειδή μιλάμε για κράτος και πολιτικό σύστημα χρειαζόμαστε νέους καινοτόμους θεσμούς, σαν τα ΚΕΠ και την Διαύγεια. Το δημόσιο δεν αλλάζει με ισοπέδωση. Αλλά με συμμάχους τους αφοσιωμένους λειτουργούς του και μία κοινωνία που θα μπορεί να αξιολογεί το τελικό αποτέλεσμα, να συμμετέχει στην διαμόρφωση των αλλαγών στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο νοσοκομείο, στις αποκεντρωμένες υπηρεσίες. Και βέβαια, χρειαζόμαστε πολιτικούς θεσμούς που θα ανακατανέμουν την ισχύ από τα συμφέρονται στο πολιτικό σύστημα, από την εκτελεστική εξουσία στην νομοθετική εξουσία, από τις τυραννικές μειοψηφίες στο κοινωνικό σύνολο.

4. Η Δημοκρατική Παράταξη αγωνίζεται για αλλαγές προς όφελος αυτών που έχουν λιγότερες ευκαιρίες.
Υπάρχουν 2 νέα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα που πρέπει να μας απασχολήσουν. Είναι πολύ σκληρά και πρέπει να προκαλούν ντροπή σε κάθε προοδευτικό πολίτη.
Α) Ζούμε άραγε το τέλος της εργασίας; Η εργασία για πρώτη φορά δεν υπάρχει. Όταν υπάρχει δεν είναι διαβατήριο για έξοδο από την φτώχεια. Τα συστήματα αμοιβών και εξέλιξης δεν επιβραβεύουν αυτούς που δουλεύουν περισσότερο. Ακόμα χειρότερα η ευελιξία στην αγορά εργασίας δεν έχει θεσμικά αντίβαρα προστασίας με αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι να εργάζονται με περιορισμένα ή χωρίς δικαιώματα.
Β) Υπάρχουν οικογένειες που δεν μπορούν να στηρίξουν τα παιδιά τους. Παιδιά παρατούν τις σπουδές ή το σχολείο. Δημιουργούνται συνθήκες για μόνιμα χάσματα ανισότητας. Το όνειρο της κοινωνικής κινητικότητας θα παραμείνει άπιαστο για πολλούς. Δεν υπάρχει Δημοκρατική Παράταξη χωρίς σαφή σχέση εμπιστοσύνης με τα παιδιά της μεσαίας τάξης για την υπηρέτηση ενός σχεδίου κοινωνικής κινητικότητας για όλους.
Τι πρέπει να κάνουμε;
– Να σταματήσουμε να θεωρούμε την κοινωνική πολιτική ως περίσσευμα που δίνεται υπό την μορφή εκλογικού φιλοδωρήματος (πρωτογενές πλεόνασμα σε ποιους και γιατί, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα).
– Να αλλάξουμε το κοινωνικό κράτος με πρόταγμα την ισότητα και συγκεκριμένα μετρήσιμα αποτέλεσματα. Να αποκηρύξουμε το κακό παρελθόν μας και να πούμε με τόλμη μερικά πράγματα (κανένας πρόωρα στην σύνταξη, αλλά με ίσα δικαιώματα όλοι να έχουν μία γενναιόδωρη στήριξη στα πιο κρίσιμα στάδια της ζωής τους – πρώτη κατοικία, πρώτη δουλειά, νέες μητέρες, απολυμένοι)
– Να στηρίξουμε την εργασία. Να δώσουμε έξτρα κίνητρα στην επιχειρηματικότητα που επανεπενδύει κέρδη στους εργαζομένους.
– Να ενθαρρύνουμε νέες συλλογικότητες για την προστασία των δικαιωμάτων της νέας γενιάς της επισφάλειας (πρεκαριάτο).

5. Η Δημοκρατική Παράταξη ανακαλύπτει και την δίκαιη παραγωγή πλούτου.
– Δίκαιη παραγωγή πλούτου σημαίνει ριζοσπαστικές ανακατανομές ισχύος από την αεριτζήδικη επιχειρηματικότητα στην πραγματική παραγωγή, από τους παραδοσιακούς πελάτες των προγραμμάτων ΕΣΠΑ στους νέους καινοτόμους επιχειρηματίες, από ένα κλειστό τραπεζικό σύστημα σε ένα ανοιχτό σύστημα με νέες μορφές χρηματοδότησης με περισσότερο έλεγχο, διαφάνεια, στήριξη των μικρομεσαίων και ικανών επιχειρηματιών, με κίνητρα και εμπιστοσύνη σε όσους εξάγουν. Και επιτέλους ένα φορολογικό σύστημα που θα ευνοεί περισσότερο αυτούς που παράγουν, που επενδύουν τα κέρδη σε νέες τεχνολογίες, σε νέες επενδύσεις, στους εργαζομένους.

Για μένα, όλα σας ανέφερα είναι οι βασικές πολιτικές προϋποθέσεις για να μπορέσει αυτή η παράταξη να ανασυγκροτηθεί. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο. Αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο. Εξαρτάται από το πόσο εύκολα ή δύσκολα θα απαλλαγούμε από τα συμπτώματα μίας πολιτικής που έχει βολευτεί να αφήνει τις ιδέες στο περιθώριο.

Read Full Post »