Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Νοέμβριος 2013

Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Αναστάσιος Κανελλόπουλος, κατέθεσε την εξασέλιδη εισήγησή του στο Δικαστικό Συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου με την οποία υποστηρίζει ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γεώργιος Παπακωνσταντίνου πρέπει να παραπεμφθεί στο Ειδικό Δικαστήριο καθώς δεν έχουν παραγραφεί τα αδικήματα που τού αποδίδονται.

Σύμφωνα με τον κ. Κανελλόπουλο, η άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος του κ. Παπακωνσταντίνου για τα αδικήματα της νόθευσης εγγράφου, της απιστίας και της παράβασης καθήκοντος είναι νόμιμη και δεν έχει παρέλθει η αποσβεστική προθεσμία που δίνει το δικαίωμα στη Βουλή για να ασκήσει ποινική δίωξη.

Ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου συνεχίζει το σκεπτικό του, και υποστηρίζει ότι «ενόψει του ότι η, από τις εκλογές της 6ης Μαίου του 2012, προελθούσα Βουλή, της ΙΔ περιόδου, ουδόλως λειτούργησε και επομένως, αντικειμενικώς ήταν αδύνατον να ασκήσει την αρμόδιοτητά της, δηλαδή να επιληφθεί της περίπτωσης του υπουργού Οικονομικών, να συγκροτήσει την προς τούτο κοινοβουλευτική επιτροπή και εν συνεχεία η Ολομέλεια να ασκήσει την κατ΄αυτού ποινική δίωξη». [ysterografa]

Epikairo: Το άρθρο 86 παρ. 3 εδ. ε’ του Συντάγματος προβλέπει: «Η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά παράγραφο 1 αρμοδιότητά της μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά τη τέλεση του αδικήματος». Αυτή είναι η λεγόμενη αποσβεστική προθεσμία, που σημαίνει ότι η Βουλή δικαιούται να ασκήσει δίωξη εις βάρος πρώην υπουργού  μέχρι τη προθεσμία που ορίζει ρητά η παραπάνω συνταγματική διάταξη. Η αποσβεστική προθεσμία είναι διάφορο της παραγραφής, όπου η τελευταία συνδέεται με την παραγραφή του αδικήματος. Δηλαδή μπορεί ένα αδίκημα να μην έχει παραγραφεί (σε περίπτωση κακουργήματος π.χ. είναι 20 χρόνια), αλλά να έχει αποσβεστεί η αρμοδιότητα της Βουλής να ασκήσει την δίωξη που ορίζει το άρθρο 86 παρ. 1 του Συντάγματος. Το Σύνταγμα δεν προβλέπει εναλλακτική αρχή που να διώκει τους πρώην υπουργούς, πέρα από το Κοινοβούλιο, η οποία θα επιλαμβανόταν από τη στιγμή που επερχόταν η απόσβεση της αρμοδιότητας δίωξης της Βουλής. Επομένως, εφόσον επέλθει η αποσβεστική προθεσμία, καμία Βουλή δεν μπορεί να διώξει κανέναν. Ας μην ξεχνάμε ότι αρχιτέκτων της διάταξης αυτής, καθώς και του νόμου περί ευθύνης υπουργών στην Ζ’ Αναθεωρητική Βουλή του 2001 ήταν ο εισηγητής της τότε πλειοψηφίας  Βαγγέλης Βενιζέλος..

Το παραπάνω σκεπτικό του δικαστικού λειτουργού θα ήταν σωστό, εφόσον είχε μεσολαβήσει μια εκλογική αναμέτρηση από την περίοδο που ο Παπακωνσταντίνου ήταν υπουργός Οικονομικών. Από τη στιγμή όμως που έχουν μεσολαβήσει δύο εκλογικές αναμετρήσεις (και με τη σύγκλιση της Βουλής σε σώμα ξεκινά η τακτική σύνοδός της), η αρμοδιότητα της Βουλής να ασκήσει δίωξη στον Παπακωνσταντίνου έχει αποσβεστεί, δηλαδή με όρους ειδησεογραφικούς «τα αδικήματα για τα οποία διώκεται ο Παπακωνσταντίνου έχουν παραγραφεί» (εξηγήσαμε παραπάνω τη διαφορά αποσβεστικής προθεσμίας-παραγραφής).

Ωστόσο τόσο η παρούσα Βουλή, όσο και η δικαιοσύνη αγνοούν επιδεικτικά το γεγονός ότι την 6η Μαϊου έγιναν εκλογές, ακολούθησε ορκομωσία βουλευτών και μάλιστα εκλογή προέδρου της Βουλής, του Βύρωνα του Πολύδωρα για μια ημέρα. Επομένως de facto, αλλά περισσότερο και de jure, είχαμε «τακτική σύνοδο». Παρ’ όλα αυτά, η σκοπιμότητα της κυβέρνησης, την οποία δυστυχώς υποθάλπτουν και οι λειτουργοί της δικαιοσύνης, επέβαλλε τη δίωξη του Παπακωνσταντίνου και την παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο.

Είναι προφανές ότι για τους Σαμαρά-Βενιζέλο έπρεπε ο υπουργός Οικονομικών του πρώτου μνημονίου να πληρώσει τα σπασμένα, ώστε να μπορέσουν αμφότεροι να νομιμοποιήσουν τον από κοινού σφετερισμό εξουσίας που έκαναν το σκοτεινό εξάμηνο της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ο Παπακωνσταντίνου έπρεπε να διωχθεί για τη λίστα Λαγκάρντ, για να ξεπλύνει στις «στικομαχίες» Βενιζέλου-Διώτη, αλλά και να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι το περιεχόμενο της λίστας Λαγκάρντ μένει αναξιοποίητο για σχεδόν τρία χρόνια. Έπρεπε να διωχθεί ο Παπακωνσταντίνου για να καταδικαστεί ηθικά η διετία Παπανδρέου, σε μια οργανωμένη προσπάθεια απαξίωσης του ιδίου και του πολιτικού του προϊσταμένου, με συνέργεια των κατά τόπους  «ψεκασμένων» (υπόθεση στοιχείων ΕΛΣΤΑΤ, CDS). Έπρεπε να διωχθεί ο άνθρωπος που και ανεξάρτητη την ΕΛΣΤΑΤ έκανε και οικονομικό εισαγγελέα θέσπισε και πρωτοφανή δημοσιονομική προσαρμογή προέβη, για να μην καταλογιστεί τίποτε το θετικό στο τιτάνιο αγώνα του ίδιου και της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Σ’ αυτούς που χρησιμοποιούν το Σύνταγμα για να νομιμοποιήσουν και να εξιλεώσουν τις φαύλες πολιτικές τους πρακτικές και όχι για να προστατευθούν τα δικαίωματα των πολιτών και να περιοριστεί η πολιτική εξουσία, εμείς απαντάμε με το πολιτικό ήθος που δίδαξε ο Παπακωνσταντίνου όσο ήταν «on stage» και την συμμετοχική δημοκρατία και την άμεση ανάμειξη του λαού στη λήψη αποφάσεων που λαμβάνονται με διαφανή τρόπο του Παπανδρέου.

ΠΗΓΗ: Όταν το Σύνταγμα χρησιμοποιείται ως πλυντήριο

Advertisements

Read Full Post »

Κωνσταντίνος Σοφούλης, 18/11/2013

Αν υποθέσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν η κεντροαριστερά της εποχής του, είναι εύκολο να αποδείξουμε ότι τα σημαντικότερα πολιτικά σφάλματά του έγιναν κάτω από ασαφείς αλλά θελκτικές πολιτικές θέσεις. Καλλίτερα, σε εφαρμογή θελκτικών λαϊκών συνθημάτων. Ο κόσμος πίστεψε στα συνθήματα χωρίς να του έχει πει κάποιος τι ακριβώς σημαίνουν στην πράξη. Έτσι προέκυψε ένα «κίνημα» που καθένα από τα μέλη του ερμήνευε κατά το δοκούν τους σκοπούς του. Δεν είναι υπερβολή αυτό που κάποτε είπε σημαίνων και σεβάσμιο στέλεχος του Κινήματος, ότι «Υπάρχουν τόσα ΠΑΣΟΚ, όσα και οι ψηφοφόροι του». Το φαινόμενο δεν είναι καθόλου τυχαίο. Η πολυσυλλεκτικότητα επιδιώχθηκε μέσα από αυτή την συνθηματολογική ασάφεια ήδη με την Ιδρυτική Διακήρυξη και αποθεώθηκε με τη γνωστή συνέντευξη-ποταμό του Ανδρέα Παπανδρέου στον Σταύρο Ψυχάρη, το 1975, που κυκλοφόρησε σε μια εκατοντάδα χιλιάδων αντιτύπων στο βιβλίο όπου περιλήφθηκε. Η ασάφεια είχε εγκατασταθεί στο πολιτικό γονιδίωμα του ΠΑΣΟΚ, εξ αρχής. Η αποθέωση της ασάφειας ήταν το γνωστό σύνθημα «Σοσιαλισμός τώρα!» που εκτοξεύθηκε την επομένης της εκλογικής νίκης τού 1981.

Την ίδια (εκλογικά γόνιμη) τακτική, ακολούθησε και η Νέα Δημοκρατία, παράγοντας την δική της εκδοχή λαϊκισμού και πολυσυλλεκτικότητας, σε ελαφρώς μικρότερο βαθμό διασποράς. Ο ευρωπαϊκοκεντρισμός του Κωνσταντίνου Καραμανλή, περιόρισε την ασάφεια σε διαχειρίσιμο εύρος. Τον λαϊκισμό της ασάφειας, ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό και η ευρωκομμουνιστική αριστερά, που φανερά ανταγωνιζόταν την αντίστοιχη πολιτική πλατφόρμα τους ΠΑΣΟΚ, πικραμένη επειδή της είχε κλέψει τις σημαίες και τα συνθήματα.

Το αποτέλεσμα των πολιτικών που προέκυψαν στην πράξη, είναι η χρεοκοπία της Ελληνικής Πολιτείας, το δράμα της οποίας ζούμε σήμερα. Κάπως αργά καταλαβαίνουμε τώρα ότι δεν πρόκειται απλώς για οικονομική χρεοκοπία, αλλά για συνολική Πολιτειακή χρεοκοπία, μια συνέπεια της οποίας είναι η κατάρρευση της δημόσιας οικονομίας.

Τώρα αναδύεται η αγωνία για την ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς, που είναι πλέον πραγματική εθνική ανάγκη μπροστά στον κίνδυνο μιας πόλωσης μεταξύ Νεοφιλελευθερισμού, ιδιαίτερα επιθετικού, της Νέας Δημοκρατίας και αριστερόστροφου λαϊκισμού που μόλις απέχει από το να μας ανακοινώσει ότι στις στοές των ορυχείων μας εμφανίστηκε η μορφή του κ. Τσίπρα, για να εμψυχώσει τους λαϊκούς αγώνες (βλ. παρόμοιο φαινόμενο με τη μορφή του Ούγκο Τσάβες στα ορυχεία της Βενεζουέλας). Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο της τρέχουσας πολιτικής τραγωδίας μας, είναι η σύμπτωση συνθημάτων του ΣΥΡΙΖΑ με αντίστοιχα εθνικολαϊκά συνθήματα των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής! Άραγε πού θα κατασταλάξει το εκλογικό κοινό των δύο αυτών φασιστοειδών κομμάτων, όταν αποδειχτεί η αδυναμία τους να διεκδικήσουν εξουσία; Μήπως στον πολλά υποσχόμενο ΣΥΡΙΖΑ, όπως συνέβη και με τους ψηφοφόρους/πελάτες του ΠΑΣΟΚ;

Τώρα, λοιπόν, που αναγνωρίζουμε την κρίσιμη αναγκαιότητα μιας ανασυνταγμένης κεντροαριστεράς, χρειάζεται μεγάλη προσοχή για να μην ξεκινήσει κι αυτή με την ίδια ερμηνεία της πολυσυλλεκτικότητάς της, που οδήγησε το ΠΑΣΟΚ στα σφάλματά του και τους ψηφοφόρους του τελικά στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής (όπως δείχνουν οι σχετικές δημοκοπικές αναλύσεις). Η τωρινή πηγή της απόλυτης πολιτικής ασάφειας, είναι η δαιμονοποίηση του « μνημονίου». Πίσω από αυτήν την απατηλή αποστροφή, κρύβεται μια εξοργιστική διαστρέβλωση της πραγματικότητας: Είναι η παραδοχή ότι δήθεν το μνημόνιο έφερε την κρίση, ενώ η αλήθεια είναι ότι η κρίση έφερε το μνημόνιο. Καταλήξαμε σήμερα, όλες οι παρατάξεις να καταγγέλλουν το μνημόνιο, η καθεμία με τον τρόπο της, χωρίς να διασαφηνίζουν την αντίστοιχη δική τους εναλλακτική πολιτική πρόταση ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΑΦΗΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥ. Είναι προφανές ότι αυτή η παράλειψη γίνεται εν ονόματι της επιθυμητής πολυσυλλεκτικότητας. Γιατί, είναι ηλίου φαεινότερο ότι όσο πιο ασαφές είναι το κύριο πολιτικό σύνθημα, τόσο ευρύτερη απήχηση μπορεί να έχει. Θα πέσει, λοιπόν, και η επιδιωκόμενη κεντροαριστερά στην ίδια παγίδα; Θα έλθει, δηλαδή, για να προσθέσει την δική της ασάφεια στην γενική θολούρα του πολιτικού παρόντος σκηνικού;

Δεν πρέπει να μας κατέχουν ψευδαισθήσεις: Στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, η ψήφος θα κριθεί μέσα από πλειοδοσίες λαϊκισμού και εθνικολαϊκισμού. Όμως η Κεντροαριστερά παράταξη, άμποτε και υπάρξει, δεν πρέπει να παρασυρθεί σε αυτό το ολέθριο παιχνίδι. Αναγκαστικά πρέπει να στοχεύσει στις μεθεπόμενες εκλογές, βασιζόμενη στην αξιοπιστία που θα της δώσει η αναλυτική και πλήρης αλήθεια του εκλογικού προγράμματός των επομένων εκλογών. Έτσι θα ξεχωρίσει απόν τον σωρό και θα δώσει επιτέλους στον Λαό μια πραγματική εναλλακτική πολιτική στρατηγική.

Το βασικό ερώτημα, επομένως, είναι εν προκειμένω: Υπάρχει τρόπος να εξασφαλίσει το υπό δημιουργία Κεντροαριστερό σχήμα την επιθυμητή πολυσυλλεκτικότητα και ταυτόχρονα να προδιαγράψει με σαφήνεια τα όριά της; Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν η γενική διακήρυξη των 59 οδηγήσει σε σχήμα που θα θελήσει να καταγράψει την πολιτική του με την ίδια λεπτομέρεια που κατέγραψαν τα διαδοχικά μνημόνια την πολιτική που ασκείται σήμερα για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αν δεν γίνει αυτό, το σχήμα απλώς θα προστεθεί στην πολιτική θολούρα που τελικά εξαπατά αδιάντροπα το εκλογικό σώμα. Η Κεντροαριστερά πρέπει να εμφανίσει το δικό της εκλογικό «Μνημόνιο», αντί να παίξει και εκείνη το στρεβλό παιχνίδι της λαϊκίστικης θολούρας.

Η απάντηση που προσωπικά δίνω στο παραπάνω ερώτημα, είναι καταφατική, και γιʼ αυτό άλλωστε μετέχω στον σχετικό προβληματισμό. Αρκεί το εγχείρημα να προχωρήσει πολύ πέρα από τις γενικότητες (αναγκαίες αλλά ανεπαρκείς) της διακήρυξης των 59, σε ξεκάθαρη περιγραφή των εφαρμοστέων πολιτικών στους κρίσιμους τομείς όπου θα αποδείχνεται η διαφορά της φιλελεύθερης Σοσιαλδημοκρατίας από τις υπόλοιπες παρατάξεις εκ δεξιών και εξ αριστερών. Με άλλα λόγια, η νέα παράταξη της Κεντροαριστεράς πρέπει να κατέβει με εναλλακτικό κυβερνητικό πρόγραμμα που θα εκφράζεται με συγκεκριμένα «μέτρα», συγκεκριμένους «χρονισμούς» και συγκεκριμένα «νούμερα» για το κόστος και την ωφέλεια.

Είναι πρακτικά εφικτό ένα τέτοιο εγχείρημα; Και πάλι η απάντησή μου είναι καταφατική. Ένα από τα ωφελήματα (ουδέν κακό αμιγές καλού) που προέκυψαν από την κρίση, είναι η δυνατότητα βαθύτερης γνώσης των πρακτικών πλευρών των βασικών πολιτικών. Ξέρουμε με αριθμούς τώρα πολύ περισσότερα από εκείνα που ήθελαν να ξέρουν οι οπαδοί της θολούρας πριν από την κρίση. Αρχίζοντας από τον αριθμό και την κατανομή των δημοσίων υπαλλήλων, την δομή και λειτουργία του ασφαλιστικού συστήματος, και φτάνοντας στο κοστολόγιο της πολιτικής για την δημόσια υγεία και ούτω καθεξής. Η ομάδα των 59 και πολλοί από όσους συνυπέγραψαν την αρχική έκκληση, έχουν τα επαγγελματικά εφόδια για να επεξεργαστούν μια τέτοια εναλλακτική πρόταση. Το ερώτημα είναι, θα θελήσουν να μιλήσουν στη γλώσσα της πλήρους αλήθειας, ή θα φοβηθούν το κόστος της;

Δεν παραγνωρίζω ότι για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει κατά πρώτον να ξεπεραστεί η μεταφυσική της μνημονιακής-αντιμνημονιακής πόλωσης. Να τι εννοώ: Τα μνημόνια εξειδικεύουν σε λεπτομέρειες δύο βασικούς στόχους που μας «επέβαλαν» οι δανειστές μας. Ο ένας στόχος είναι το συμμάζεμα των δημοσιονομικών λογαριασμών, ώστε να επιτευχθεί η δημοσιονομική ισορροπία. Αυτός ο στόχος αποτυπώνεται κυρίως στον Δημόσιο Προϋπολογισμό που καλείται η κυβέρνηση να προσαρμόσει αναλόγως. Ο δεύτερος στόχος είναι να γίνουν οι λεγόμενες «διαρθρωτικές αλλαγές», ώστε να μη μετακυλήσει η χώρα στην ίδια κατάσταση πτώχευσης μόλις αρθεί η εξωτερική επίβλεψη. Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με αυτούς τους στόχους; Προφανώς όχι. Με αυτήν την απλή ταξινόμηση, δηλαδή, αίρεται η μυθολογία περί τα μνημόνια και μπορούμε να τα δούμε με ψυχραιμία σαν ένα σύστημα βραχυπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης πολιτικής. Έτσι μπορούν να αξιολογηθούν νηφάλια. Από την κριτική τους, με πρίσμα τις ιδεολογικές τελεολογίες του φιλελεύθερου σοσιαλισμού, μπορεί να θεμελιωθεί η βάση του «κεντροαριστερού αντιμνημονίου».

Προφανώς, η επίτευξη των δύο παραπάνω κοινότοπων σκοπών/στόχων υπολογίζεται ότι θα φέρει την οικονομία και την κοινωνία σε κατάσταση που να επιτρέπει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Είναι σαφές ότι ο μηχανισμός ανάπτυξης είναι συστημικά συσχετισμένος με τις ασκούμενες βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες πολιτικές. Έτσι είναι λογική η όποια κριτική γίνεται για το κατά πόσον τα «μέτρα» μπλοκάρουν την ανάπτυξη και κατά πόσον η ανάπτυξη είναι προϋπόθεση ορισμένων, τουλάχιστον, «μέτρων». Διάβολε, πρόκειται για ένα σχετικά απλό πρόβλημα συστημικής αλληλοσυσχέτισης, που για πολλούς από τους 59 θα φαινόταν παιχνιδάκι να την εξηγήσουν και να δώσουν λύση στο αμφιθέατρο όπου διδάσκουν. Γιατί να μην είναι εξ ίσου σαφείς και έναντι των συμπολιτών τους, που προσκαλούν να συμπορευθούν μαζί τους για το νέο σχήμα της Κεντροαριστεράς;

Έτσι πιστεύω ότι μπορεί να κατέβει στις ρίζες της κοινωνίας η νέα πολιτική θέση: Με σαφήνεια, ειλικρίνεια και πληρότητα. Αλλιώς θα χαθεί το παιχνίδι. Η δύναμη του λαϊκισμού σε ένα κατάλληλα προετοιμασμένο εκλογικό σώμα, όπως είναι το δικό μας, γίνεται ακαταμάχητη με την μέθοδο της πλειοδοσίας.

Ο Κωνσταντίνος Μ. Σοφούλης είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

ΠΗΓΗ: http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=24390

 

Read Full Post »

Ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργος Α. Παπανδρέου, βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να προεδρεύσει στο Συμβούλιο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (11-12 Νοεμβρίου),  με τη συμμετοχή  περισσότερων από 300 εκπροσώπων κομμάτων από όλο τον κόσμο. Στην κεντρική ομιλία του ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργος Παπανδρέου, είπε μεταξύ άλλων:

«Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που βρίσκομαι εδώ ως Έλληνας, ως γείτονας. Πριν από μερικά χρόνια θα έμοιαζε αδύνατο οι δυο χώρες μας να μπορούν να έχουν οποιαδήποτε μορφή συνεργασίας. Όμως σήμερα, παρά τα θέματα που μας χωρίζουν, όπως η Κύπρος, είναι ενθαρρυντικό ότι χιλιάδες Τούρκοι έρχονται στα νησιά μας ως τουρίστες…

Και με την ευκαιρία της παρουσίας μου εδώ, θα ήθελα για άλλη μια φορά να τιμήσω τη μνήμη του Ισμαήλ Τζέμ, με τον όποιον εργαστήκαμε για την ελληνοτουρκική προσέγγιση…



Δεν ήταν μόνο η κοινή μας προσήλωση στην ειρήνη που μας ενέπνευσε, αλλά το γεγονός ότι θα κινούμασταν στο πλαίσιο μιας κοινής οικογένειας αξιών, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενός κοινωνικού συμβολαίου που αντιπροσωπεύει η Ευρώπη. Η ευχή μου είναι, ακριβώς το ίδιο πνεύμα να επικρατήσει στην ταραγμένη γειτονιά μας…


Αλλά σήμερα, ακόμα και το σχέδιο που ονομάζουμε Ευρωπαϊκή Ένωση, αντιμετωπίζει κρίση. Και κακώς η κρίση που περνάει σήμερα η Ευρώπη χαρακτηρίζεται οικονομική. Είναι βαθιά πολιτική. Υπογραμμίζει μια βαθύτερη πολιτική διαίρεση. Από τη μιά πλευρά, υπάρχει η ανάγκη να δουλέψουμε με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη και από την άλλη υπάρχει μια βαθιά καχυποψία και επιστροφή σε εθνικιστικές πολιτικές.»


Πρόσφατα, επισήμανε ο Γιώργος Παπανδρέου, πραγματοποίησα μια σειρά διαλέξεων στις ΗΠΑ, όπου πολλές φορές απευθυνόμουν σε περισσότερα από 2500 άτομα. Συχνά με ρωτούσαν γιατί είμαι σοσιαλιστής. Ήταν εντυπωσιακό πόσο θετικές ήταν οι αντιδράσεις όταν μιλούσα για το Κίνημα μας και τις τέσσερις βασικές αρχές που εκπροσωπούμε:


Δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα

Κοινωνική Δικαιοσύνη
Βιώσιμη ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον
Ειρηνική επίλυση των συγκρούσεων«

Read Full Post »

Ακόμη εδώ στην Ελλάδα της “αντίδρασης” ζητάει η αντιπολίτευση εξεταστική για τα μνημόνια με την κατάθεση της πρότασης μομφής κατά της συγκυβέρνησης. Παρ’όλο που οι μεγάλες θυσίες μας, αρχίζουν να δείχνουν αποτελέσματα.. Βλέπουν οτι η δημαγωγική στάση και η συνεχής αναφορά σε “αλλαγή πορείας”, φέρνει ψήφους και θεωρούν οτι έτσι πλησιάζουν την εξουσία, αδιαφορώντας ουσιαστικά για την πραγματική ανάκαμψη.
Δεν είναι έτσι όμως αλλού!
Τα μνημόνια δεν είναι η αιτία της ύφεσης, είναι το αποτέλεσμα της εγκληματικής πελατειακής πολιτικής δεκαετιών. Γράφτηκαν (με λαθάκια..) για να δώσουν την ευκαιρία στους λαούς των χρεοκοπημένων χωρών να επιβιώσουν για τώρα και να έχουν ελπίδες για μια καλυτερη ζωή κάποτε.. Και ΝΑΙ έχουν επιτυχίες!
Η Ιρλανδία στις 15 Δεκεμβρίου φεύγει από τις ρυθμίσεις του δικού τους μνημονίου και της δανειακής σύμβασης των 85 δις, των οποίων η τελευταία δόση εκταμιεύθηκε χθες!
Κατάφεραν σε τρία χρόνια να μειώσουν δραματικά το τεράστιο έλλειμμα, το οποίο είχε δημιουργήσει η μαζική κρατική στήριξη των χρεοκοπημένων τραπεζών της..
Εδώ και μόνο η λέξη “τράπεζα” είναι διαβολική!

«Αυτή είναι μια σημαντική μέρα που πολλοί πίστευαν, και κάποιοι φοβούνταν, ότι δεν θα ερχόταν ποτέ». (Το πιάσατε το υπονοούμενο;). Με αυτή τη φράση ο υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας Μάικλ Νούναν χαιρέτισε την Πέμπτη το γεγονός ότι αποδεσμεύτηκε και η τελευταία δόση του ιρλανδικού προγράμματος στήριξης, το οποίο ανήλθε συνολικά σε 85 δισ. ευρώ.

Τρία χρόνια μετά τη μετάβαση της τρόικας στο Δουβλίνο, η Ιρλανδία ετοιμάζεται να στηριχτεί και πάλι στις δικές της δυνάμεις και να γίνει η πρώτη χώρα της ευρωζώνης που βγαίνει από το μνημόνιο.
Η θετική αξιολόγηση της τρόικας φανερώνει ότι η Ιρλανδία κατάφερε να πετύχει τους στόχους της ως προς τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και ότι έχει σημειώσει πρόοδο στην εξυγίανση του τραπεζικού της συστήματος, το οποίο κατέρρευσε πριν από έξι χρόνια.

Το τεράστιο κόστος για τη διάσωση των τραπεζών της έφερε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας και την ανάγκασε να ζητήσει βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στα τέλη του 2010.
Η ιρλανδική κυβέρνηση εξασφάλισε δάνεια 67,5 δισ. ευρώ, το τελευταίο εκ των οποίων αναμένεται να εκταμιευθεί τις επόμενες εβδομάδες.
Το μόνο ζήτημα που μένει ανοιχτό για την κυβέρνηση είναι το εάν θα ζητήσει από τους δανειστές της μια προληπτική γραμμή πίστωσης μετά τη λήξη του μνημονίου. Η κυβέρνηση άφησε πρόσφατα να εννοηθεί ότι δεν θα την ζητήσει, καθώς έχει ήδη εξασφαλίσει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες έως το 2015.
Ο υπουργός Οικονομικών Μάικλ Νούναν είπε την Πέμπτη ότι το «ζήτημα είναι ανοιχτό».
Η Ιρλανδία θα βγει επίσημα από το μνημόνιο στις 15 Δεκεμβρίου. “

Read Full Post »

gap1

Σειρά πέντε διαλέξεων στην Σχολή Πολιτικών Επιστημών (Sciences Po) στο Παρίσι θα δώσει από τις 7 ως τις 25 Νοεμβρίου ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, εν όψει των επικείμενων ευρωεκλογών.

Ο κ. Παπανδρέου, στο πλαίσιο των διαλέξεών του, προτίθεται να δώσει ιδιαίτερη έμφαση στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που απαιτούνται στην Ε.Ε. και στην Ελλάδα, σε θεσμικό και οικονομικό επίπεδο.

Σε ενημερωτικό σημείωμα που διανεμήθηκε από το γραφείο του πρώην πρωθυπουργού αναφέρονται τα εξής:

«Μετά από τέσσερα χρόνια κρίσης, με την συντηρητική Ευρώπη να αναζητά μέχρι τώρα λύσεις με ατολμία, καθυστερήσεις και παλινωδίες, καθώς και με συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση από τις επιπτώσεις της κρίσης αλλά και από τα αναγκαία αλλά όχι και απολύτως ενδεδειγμένα βήματα που έγιναν, υπάρχει ήδη πολύτιμο κεφάλαιο ιδεών που μπορεί να αξιοποιηθεί, όχι μόνο για την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά κυρίως για την οικοδόμηση μιας βιώσιμης ανάπτυξης, που δεν θα επιτρέψει να εκδηλωθούν νέες επώδυνες κρίσεις. Οι εξελίξεις που καταγράφονται, επιβεβαιώνουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την απόλυτη ανάγκη άμεσης προώθησης μεταρρυθμίσεων και μεγάλων αλλαγών».

Όπως επισημαίνεται, οι αλλαγές αυτές πρέπει να προωθηθούν, στην Ελλάδα, με δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στην δημόσια διοίκηση, την τοπική αυτοδιοίκηση, το παραγωγικό μοντέλο και βεβαίως, το πολιτικό σύστημα, ενώ σε επίπεδο Ε.Ε., υπάρχει ανάγκη για προώθησή στο θεσμικό επίπεδο αλλαγών που θα εμβαθύνουν τις δημοκρατικές διαδικασίες και θα φέρουν τους ευρωπαίους πολίτες πιο κοντά στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Όσον αφορά στο οικονομικό επίπεδο, τονίζεται ότι οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να δίνουν περισσότερο βάρος στην δημοσιονομική υπευθυνότητα έναντι της βίαιης προσαρμογής και στην ανάπτυξη έναντι της λιτότητας, να προωθούν κοινές πολιτικές ανάπτυξης και αντιμετώπισης της ανεργίας και παράλληλα να μεριμνούν για την ρύθμιση και τον έλεγχο των αγορών, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των φορολογικών παραδείσων.

Οι διαλέξεις θα πραγματοποιηθούν  στις 7, 8, 21, 22 και 25 Νοεμβρίου.

Read Full Post »