Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2013

manolis-glezos

Μόλις προχθές ο Μανώλης Γλέζος άφησε άλλη μία βραδυφλεγή μπόμπα στον δημαγωγικό λόγο του Συριζα. Με απλά λόγια είπε οτι το να λέμε οχι στην λιτότητα δεν αρκεί. Μάλλον κοροϊδεύουμε τους πολίτες.
Γλέζος: «Στον κόσμο που ρωτάει πού θα βρούμε τα λεφτά, η απάντησή μας δεν είναι πειστική»

Σήμερα ακριβώς για την ειλικρινή «ομολογία» του, ο Μανώλης είναι στόχος των απανταχού δημαγωγών.
Π.Τατσόπουλος: «Ο Γλέζος είναι σαν το γεράκο του Αστερίξ με τη θεογκόμενα, τον Μαθουσαλίξ, αλλά σέβομαι τις απόψεις του»
Θα ακούσει και άλλα στην προσπάθεια να τον απαξιώσουν ώστε ο πολίτης να ξεχάσει τις κούφιες υποσχέσεις τους.

Εκείνο που πραγματικά συμβαίνει σήμερα είναι οτι η λαϊκίστικη δεξιά παράταξη του Σαμαρά πριν και σήμερα σύσωμη η αντιπολίτευση, έχει καταφέρει να πείσει πολλούς πολίτες με δημαγωγικό τρόπο, οτι η λιτότητα συνιστά νεοφιλελεύθερη πολιτική επιλογή και όχι μια ανάγκη που επιβάλλει η αμείλικτη πραγματικότητα των αριθμών. Ότι δηλαδή η Ελλάδα είχε και έχει να επιλέξει ανάμεσα στη λιτότητα και στη μη λιτότητα και μαζοχιστικά επιλέγει το πρώτο.

Πρόκειται, φυσικά, για ένα εντελώς αυθαίρετο συμπέρασμα, στην ουσία ένα άθλιο ψέμμα. Η δημαγωγική αυτή προπαγάνδα, εκμηδένισε την κριτική σκέψη των πολιτών και έτσι αγνοείται το προφανές, οτι η αδυναμία εξωτερικού δανεισμού είναι που μας επιβάλλει να ισοσκελίσουμε τους προϋπολογισμούς μας  αυτό είναι που ονομάζουμε, σήμερα, λιτότητα. Δεν μας δανείζει κανείς χωρίς να επιβάλλει όρους συμπίεσης των ετήσιων ελλειμμάτων.

Σήμερα – μετά από την συμφωνία του 2010 – οι χώρες της ΕΕ και το ΔΝΤ μας δανείζουν με το ελάχιστο επιτόκιο, ώστε να έχουμε κεφάλαια για την εξηπηρέτηση των τοκοχρεολύσιων που λήγουν από τα παλαιά ομόλογα. Μείωσαν το παλαιό χρέος κατά 100δις με κούρεμα των ομολόγων στο μισό. Χωρίς αυτό το κούρεμα σήμερα το χρέος θα είχε φθάσει τα 400 δισ. Μας δίνουν περίοδο χάριτος δεκαετιών για την έναρξη της αποπληρωμής, ενώ συγχρόνως υπάρχει και το σχέδιο νέας μείωσης του χρέους, αρκεί να καταφέρουμε με σκληρά μέτρα λιτότητας και οικονομίας παντού να ΜΗΝ παράξουμε νέα πρωτογενή ελλείμματα που θα απαιτήσουν νέο δανεισμό.

Παρ’όλα αυτά τα προφανή, εμείς από το πρωί έως το βράδυ σιχτιρίζουμε από την μια την ΕΕ, ονειρευόμαστε ουτοπικά “ελευθερία” επιλογών με το δικό μας νόμισμα, ενώ μεγάλη μερίδα των σημερινών πολιτικών, μας υπόσχεται επιστροφή στον κρατισμό, αναβιώνοντας το μοντέλο της πελατειακής πολιτικής που μας έφερε εδώ.

Και μεις ως πολίτες τι κάνουμε;

Advertisements

Read Full Post »

Με ένα 30σέλιδο κείμενο, οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές δίνουν στους λαούς της Ευρώπης την πρόταση τους για την αλλαγή πορείας της ΕΕ..

http://socialistsanddemocrats.eu/sites/default/files/brochure_SD_alternative_vision_en_131028_web.pdf

“Together, we have the choice. Together, we can change Europe and offer 500 million European citizens a new direction. We want a different Europe: fairer, socially balanced and democratic. Don’t settle for the way Europe is run now, falling apart and a far cry from the values it was originally founded on.
It’s your choice. In May 2014, there will be elections to a new European Parliament and the outcome of the Parliamentary elections will determine who leads the new Commission.

Europe does not work – we have to get it back on track

The global crisis has not only led to failing banks. Even states themselves have suffered the fallout of the banking crisis, leading to thousands of people losing their jobs and savings. The European Commission has imposed austerity with such rigour that we see
massive protests in the streets, especially in southern Europe, and the younger generation has been hit most cruelly by the crisis.
Youth unemployment has reached a level no one would have believed just a few years ago.”

Read Full Post »

mosialos

Η Κεντροαριστερά πρέπει να μιλήσει απλά, συγκεκριμένα και κατανοητά τονίζει σε συνέντευξή του στο Εθνος, ο πρώην υπουργός και καθηγητής των Οικονομικών της Υγείας στο London School of Economics, Ηλίας Μόσιαλος.

Αναλυτικά η συνέντευξη

Ποια είναι η γνώμη σας για την ουσία του κειμένου των «58»;

Λένε αλήθειες, νομίζω ότι είναι σε ορθή βάση. Ομως, το πρόβλημα του χώρου της Κεντροαριστεράς είναι να μιλήσει απλά, συγκεκριμένα και κατανοητά. Να πούμε σε κάθε μεγάλο τομέα τι ακριβώς πρέπει να γίνει. Λέμε, π.χ., ότι χρειάζεται ριζική μεταρρύθμιση το πολιτικό μας σύστημα.

Πρέπει να διατυπώσουμε συγκεκριμένες προτάσεις: τόσοι βουλευτές, τόσες περιφέρειες, αυτό το εκλογικό σύστημα, εκείνος ο εκλογικός νόμος, αυτές οι αλλαγές στη βουλευτική ιδιότητα.

Το ΠΑΣΟΚ συμμετέχει σʼ αυτό που ίσως γίνει η ελληνική «Ελιά» και είναι το δεύτερο κόμμα της κυβέρνησης. Είναι αντιφατικό αυτό;

Κοιτάξτε, κανονικά η ερώτηση πρέπει νʼ απευθυνθεί στο ΠΑΣΟΚ. Θα σας πω όμως τη γνώμη μου. Πρώτο, καλώς συμμετείχε στις κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά. Από δω και πέρα όμως, το ΠΑΣΟΚ πρέπει νʼ αναζητήσει το στίγμα του για το μέλλον.

Αν δεν το κάνει, τότε μπορεί πράγματι να έχει πρόβλημα. Γιατί στις κυβερνήσεις συνεργασίας είναι ανάγκη ο μικρότερος εταίρος να διαφοροποιείται, δικαιολογώντας επαρκώς τη συμμετοχή του, ώστε νʼ αποφεύγει την «απορρόφησή» του από τον μεγάλο. Υπεύθυνη Κεντροαριστερά δεν είναι εκείνη που μένει στο περιθώριο, αλλά εκείνη που δεν φοβάται την κυβερνητική ευθύνη, στην οποία όμως επιβάλλει το δικό της στίγμα. Υπευθυνότητα όμως χρειάζεται και από τη ΝΔ, όχι μόνον από τη μία πλευρά.

Πώς κρίνετε τη θέση της ΔΗΜΑΡ;

Φοβάμαι ότι η ΔΗΜΑΡ βιάστηκε να πει ότι δεν συμμετέχει. Αν το πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ, τα είπαμε νωρίτερα. Αν φοβάται το λεγόμενο «καπέλωμα», δεν ισχύει: συζητήσεις θα γίνουν, αυτονομία των εταίρων θα υπάρχει, συνδιαμόρφωση θέσεων θʼ ακολουθήσει.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μπορεί να προκύψει «τρίτος πόλος» χωρίς τη ΔΗΜΑΡ. Επιτρέψτε μου πάντως να πω ότι οι εξελίξεις στον «τρίτο πόλο» εξαρτώνται και από τους άλλους δύο. Και η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελαν να καλύψουν τον κεντροαριστερό μεταρρυθμιστικό χώρο, αλλά κανείς από τους δύο δεν φαίνεται να το καταφέρνει, ούτε προγραμματικά ούτε από άποψη πολιτικού προσωπικού.

Με ποια ηγεσία μπορεί να ανακάμψει η Κεντροαριστερά;

Mε επιλογή ηγετών που να έχουν ηθική διαδρομή και προσωπικό ιστορικό που έβαζε το συλλογικό συμφέρον πάνω από το κομματικό ή το προσωπικό.

ΣΥΡΙΖΑ: κεντροαριστερό η νεοκομμουνιστικό κόμμα;

Είναι ένα κόμμα που μεγάλωσε ξαφνικά και επομένως είναι δέσμιο πολλών και διαφορετικών προσδοκιών. Με απλά λόγια, «ψάχνεται». Νομίζω ότι αυτό θα συνέβαινε σε κάθε κόμμα που είχε τέτοια και τόσο ταχεία διόγκωση, από το 4% στο 27%.

Δεν νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι νεοκομμουνιστικό κόμμα: θέλει παραμονή στην ΕΕ και στο ευρώ, ενώ δεν αμφισβητεί το καπιταλιστικό σύστημα, δεν ευαγγελίζεται εξέγερση σοβιετικού τύπου.

Πάντως, αν συγκρίνετε παλιότερες με σημερινές θέσεις του, είναι σαφώς πιο ρεαλιστικές. Ομως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει ακόμα το απαραίτητο βάθος για τη μελέτη τού σήμερα και τη χάραξη του αύριο.

Βλέπετε πιο πιθανό το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών;

Κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά μια χώρα που κάνει συνεχώς εκλογές – για να μην αναφέρω τις επιπτώσεις που μπορεί αυτές να έχουν στη δημοσιονομική προσαρμογή, τη γενικότερη παράλυση του κράτους.

Προσωπικά θα ήθελα να κατοχυρωθεί συνταγματικά η ανά τετραετία εκλογική διαδικασία, όπως σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες. Τώρα, πότε μπορεί να έχουμε πρόωρες εκλογές; Αν η κυβέρνηση δεν τολμήσει να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, τότε θʼ αποδειχθεί σταθερά αναποτελεσματική.

Το δυστύχημα είναι ότι από τη μια η κυβέρνηση κάνει μισή δουλειά, από την άλλη η αξιωματική αντιπολίτευση δεν εκφέρει θετικό λόγο, ούτε προσφέρει μέχρι στιγμής εναλλακτική λύση.

 

ΠΗΓΗ: http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=23705&sw=1280

Read Full Post »

a.karas

Ο Γιώργος Παπαπνδρέου αποχαιρέτησε τον Αντώνη

«Ένας αγωνιστής, ένας πραγματικός φίλος, ο Αντώνης, έφυγε σήμερα από κοντά μας. Η θλίψη μας είναι μεγάλη.
Όταν φίλοι αποχαιρετούν φίλο, τα λόγια είναι περιττά.
Αλλά για μένα, ο Αντώνης δεν ήταν μόνο φίλος, ήταν αδερφός και μαζί ένας πολύτιμος σύντροφος, συναγωνιστής, συνοδοιπόρος σε καλές και κακές στιγμές, στις χαρές και στις πίκρες.
Γνωριστήκαμε σε δύσκολες στιγμές για την Πατρίδα. Ήταν άνθρωπος της οικογένειάς μας. Φίλος του Ανδρέα και του Γεωργίου Παπανδρέου. Ήταν φίλος γιατί ήταν αποφασισμένος, γιατί ήξερε να λέει την αλήθεια όσο και αν αυτή πονούσε.
Η επιμονή του, οφειλόταν στο δίκιο που κυριαρχούσε στη συνείδησή του.
Ο Αντώνης αγωνιζόταν από μικρό παιδί για την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα, την Ευρώπη όπου κατέφυγε την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών, την Παλαιστίνη που επισκεπτόταν συχνά, φίλος προσωπικός του Γιάσερ Αραφάτ.
Δεκατριών χρονών μόλις την περίοδο της γερμανικής κατοχής, έφυγε κρυφά στην Αφρική για να πολεμήσει.
Πάντα στεκόταν δίπλα σε κάθε κατατρεγμένο που έβρισκε καταφύγιο στην Ελλάδα.
Και πάντα αισιόδοξος, με βαθιά πίστη στον άνθρωπο, στις δυνατότητες των Ελλήνων, της Ελλάδας.
Ο Αντώνης έδωσε ουσιαστικό περιεχόμενο και αξίες στη λέξη Αγωνιστής. Με το ήθος του, την εντιμότητά του, την ανιδιοτέλειά του, τη μαχητικότητα που τον διέκρινε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του.
Αντώνη καλό ταξίδι

Read Full Post »

Από το γραφείο του Γιώργου Α. Παπανδρέου εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Το μέγα θέμα του διαγωνισμού αδειοδότησης της ψηφιακής τηλεόρασης, που αποτελεί και ευκαιρία εξυγίανσης του τηλεοπτικού τοπίου, έρχεται σήμερα η κυβέρνηση -προσωρινά ισχυρίζεται- στην ουσία να ματαιώσει.

Έτσι όμως, ενισχύει ακόμη περισσότερο μια κατεστημένη αντίληψη, τη στιγμή που η χώρα χρειάζεται πραγματικές μεταρρυθμίσεις και μεγάλες αλλαγές, οι οποίες θα αντρέπουν όλα όσα εξέθρεψαν το πελατειακό κράτος και τα πάσης φύσεως συμφέροντα, που με τη σειρά τους προσέθεσαν νέα δεινά, οδηγώντας τη χώρα στο χείλος της καταστροφής.

Οι καθυστερήσεις και η ολιγωρία που επέδειξε η Πολιτεία διαχρονικά στο συγκεκριμένο θέμα, είναι μια πραγματικότητα, αλλά το γεγονός αυτό δεν δικαιολογεί σε καμμία περίπτωση την απόφαση της κυβέρνησης.

Και τούτο, γιατί στην ουσία η κυβέρνηση με την απόφασή της, διαιωνίζει καθεστώς μη αδειοδότησης, ομολογεί την αδυναμία της να προκηρύξει και να φέρει σε πέρας μια πραγματική διαδικασία αδειοδότησης περιεχομένου, αποκλείει οποιονδήποτε άλλον θα ήθελε να συμμετάσχει στην τελεοπτική αγορά, υπονομεύει τον πλουραλισμό, παραβλέπει την ανάγκη ελέγχου βιωσιμότητας και βεβαίως, αποποιείται των δικαιωμάτων της Πολιτείας σε έναν χώρο που αποτελεί εθνικό πλούτο, αποστερώντας έτσι πολύτιμα έσοδα από το κράτος.

Με τον τρόπο αυτόν τίθεται σε κίνδυνο όλη η διαδικασία της οριστικής μετάβασης στην ψηφιακή τηλεόραση. Το δε επιχείρημα ότι πρόκειται περί προσωρινής ρύθμισης λιγότερο πείθει και περισσότερο ανησυχεί.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η απόφαση της κυβέρνησης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός οφείλουν να την αποσύρουν και να οργανώσουν άμεσα τις διαδικασίες αδειοδότησης της ψηφιακής τηλεόρασης.

Read Full Post »

Το μεγάλο προοδευτικό κόμμα διαλύθηκε και τα ιμάτιά του μοιράστηκαν στα πολιτικά άκρα, τα οποία φούσκωσαν και έτσι παραμορφώθηκε η κοινωνία
Τώρα που δεν υπάρχει πια μεγάλο ΠΑΣΟΚ και η ομαλότητα διακυβεύεται
και οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις έχουν μπει στον πάγο

Image

Το βίντεο-κλιπ «Έξταση» (με τη συγκεκριμένη ορθογραφία) ξεκινάει με εικόνες από κρεμάλες, έξω από τη Βουλή. Συνεχίζει με μούντζες από το πλήθος, από την οπτική γωνία των «Αγανακτισμένων». Ως μουσικό κομμάτι είναι έξοχο, το στήσιμο καλλιτεχνικό και τα πρόσωπα των «ράπερ» μοιάζουν να προέρχονται από τη λαϊκή τάξη .Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ξένα βίντεο-κλιπ, με τη διαφορά ότι οι εικόνες είναι αληθινές και όχι στημένεςγια τις ανάγκες του τραγουδιού.
Ως προς το περιεχόμενο τώρα: Τα λόγια είναι άκρως προβοκατόρικα (προκλητικά).
Με εικόνες από μολότοφ στο Σύνταγμα, φωτιές στην Πατησίων, μάχες μεταξύ αστυνομικών και κουκουλοφόρων, ακούμε το ρεφρέν:

«Θα βάλουμε βόμβα
και θα ανατινάξουμε τη Βουλή
και μέσα τους τριακόσιους θα κάψουμε
Θα βγούμε στους δρόμους
και θα τα σπάσουμε
μήπως έτσι χαμπαριάσουνε
και έτσι αλλάξουνε
Θα κάνουμε ανταρσία
και σκάσει η αλητεία
και η Ελλάς θα γίνει Γαλλία με τόση βία
Κάψτε τα όλα να ξεβρομίσει η κοινωνία
θέλω να δω νεκρό τον κάθε πολιτικό
επίθεση σε όσους κάθονται
στα σαλόνια…με καδρόνια»
Αν αυτό το είχα ακούσει το 2008, θα ξαφνιαζόμουν. «Ακραίο», θα έλεγα, θέλουν να πουλήσουν δίσκους με τρομολαγνεία και με τη μαγκιά του δρόμου, να αποκτήσουν αυτό που λένε στ’ αγγλικά «street credibility » (πίστωση γνησιότητας – που έρχεται από το κίνημα του δρόμου). Χρησιμοποιώ την αμερικάνικη έκφραση, γιατί σ’ αυτήν τηγλώσσα πρωτοξεκίνησε το μουσικό είδος της ραπ. Το συγκεκριμένο κομμάτι το άκουσα για πρώτη φορά την ημέρα της δολοφονίας του Πέτρου Φύσσα, γνωστού με το καλλιτεχνικό όνομα Κillah P και, ως καλλιτέχνη, του βγάζω το καπέλο. Πολύ νωρίτερα, το 2010, ένα λιγότερο βίαιο τραγούδι των «GoingThrough», το «Καλημέρα Ελλάδα!», έγινε γνωστό στο πανελλήνιο.Το τραγούδι ειρωνευόταν τις παρελάσεις, τα αυθαίρετα και τους Έλληνες που στέλνουν τα χρήματά τους στην Ελβετία.
«Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις και τα όνειρά μου Ελλάδα» πάει το
ρεφρέν. Λιγότερο βίαιο,αλλά εξίσου τσουχτερό και ενάντια στο «κατεστημένο».
Επιστρέφοντας στα λόγια του πρώτου τραγουδιού, εκείνο που ξαφνιάζει δεν είναι οι προτροπές στη βία κατά του συστήματος, αλλά το πόσο μοιάζει σε ύφος και λεξιλόγιο με τα (ειδησεογραφικά) δελτία των οκτώ, πριν δυο χρόνια. Πόσες φορές, κατά τη διάρκεια των ετών 2010 και 2011, η προτροπή από τους κυρίαρχους «παίκτες» των δελτίων των οκτώ ήταν παρόμοια σε ύφος με εκείνο του παραπάνω βίντεο-κλιπ:«Κάψτε τηΒουλή!»
Ποιος δεν θυμάται την προσπάθεια να περικυκλωθεί η Βουλή, να μπούνε και μέσα στηΒουλή, έτσι ώστε να δοθεί το«αντι-μνημονιακό» μήνυμα, ανατρέποντας τη λειτουργία της δημοκρατίας μέσα στο ίδιο το ναό της; Αντί, λοιπόν, να αναζητηθούν οι πραγματικές αιτίες για την κρίση, αντί με ειλικρίνεια ως κοινωνία(και ιδιαίτερα τα ΜΜΕ) να αντικρύσουμε βασικές αλήθειες ψάξαμε να τα φορτώσουμε κάπου. Πού; Στο πιο δημοκρατικό και αντιπροσωπευτικό θεσμό της χώρας. Το κοινοβούλιο.
Κεντρική ιδέα, που φαίνεται ότι πέρασε και στο«δρόμο», είναι ότι για όλα φταίνε οι πολιτικοί και, περισσότερο απ’ όλα,φταίει το ΠΑΣΟΚ  … Το ΠΑΣΟΚ, για όλα τα προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας, ξεκινώντας από τον Ανδρέα…
Βόλεψε πολλές πλευρές. Η  παραδοσιακή δεξιά έκανε τα στραβά μάτια ή έκλεινε το μάτι στις ακραίες αυτές αντιδράσεις. Αφού απευθύνονταν στην τότε  κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Η παραδοσιακή αριστερά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ανεχόταν ή προέτρεπε σε δρά-
σεις ακραίες. Επαναστατικώ δικαίω.
Κατεστημένα συμφέροντα κάθε άλλο παρά ήθελαν ένα ισχυρό μεταρρυθμιστικό
ΠΑΣΟΚ που είχε αποφασίσει να ξεκαθαρίσει τον κόπρο του αυγείου.
Τα εσωτερικά χτυπήματα δεν ήταν κι αυτά λίγα.
Μεμιντιακά χτυπήματα σε καθημερινή βάση, υπό το αβάσταχτο βάρος του μνημο
νίου, με βοήθεια και από μέσα από το κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, εν τέλει, δεν άντεξε και
διαλύθηκε.
Η πτώση ενός μεγάλου κόμματος από το 43% στο 8% σχολιάζεται από το ίδιο το μιντιακό σύστημα ως νίκη έναντι του μνημονίου, ως τέλος εποχής, ως μια κατάκτηση της δημοκρατίας μάλιστα.
Ακόμη και σήμερα, η πτώση αυτή σχολιάζεται με ειρωνικά σχόλια του τύπου «κα-
λημέρα σύντροφοι, πόσοι είσαστε; Χωράτε σε ένα δωμάτιο πια;».
Φυσικά, όσοι είχαν αντί-πασοκικό ή και αντί-απανδρεϊκό μένος, αλλά δεν το εξέφραζαν, βρήκαν την ευκαιρία να πέσουν πάνω στο πτώμα και, με επίσημη κάλυψη πλέον από το σύστημα,να βγάλουν την χολή τους.
Όλα τα κόμματα μαζί έπεσαν σαν τις ύαινες να κατασπαράξουν ότι είχε απομείνει
από το ΠΑΣΟΚ, επειδή ήταν ο μόνιμος πολιτικός εχθρός. Ήταν ένας «εχθρός», με
τον οποίο τόσα χρόνια δεν μπορούσαν να τα βάλουν.Και,φυσικά, όταν κάποιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ προπηλακιζόταν, το μιντιακό σύστημα δικαιολογούσε το «πλήθος». Δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τους πολιτικούς, που άλλωστε «έφταιγαν για όλα». Σχεδόν κάθε βράδυ, υπήρχε μια υπέρμετρη χαρά, που συνοδευόταν από τηλεοπτικά πλάνα και σχόλια του τύπου:
«Μόνο ντομάτες του πέταξαν; Μόνο γιαούρτι;».
Την ίδια στιγμή, τα κόμματα ζητούσαν λαϊκά δικαστήρια στο Σύνταγμα, να πέσουν κεφάλια και να ανεβούν κρεμάλες. Ο Αλαβάνος ζητούσε να γίνει το Σύνταγμα Πλατεία Ταχρίρ, ο Τσίπρας παρομοίαζε τον Γιώργο Παπανδρέου με τον Πινοσέτ και οι περισσότεροι μιλούσαν για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αποκαλώντας τους προδότες και Γερμανο-τσολιάδες.
Όμως, είτε το θέλουμε είτε όχι, το ΠΑΣΟΚ ήταν το μεγάλο όχημα της αλλαγής
τα τελευταία 40 χρόνια. Πέραν αυτού, το ΠΑΣΟΚ ήταν η εγγύηση της ομαλότητας, αλλά και η πρόσφατη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ φορέας ριζοσπαστικών δημοκρατικών αλλαγών που τάραξαν τα νερά διαφόρων κατεστημένων.
Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα τώρα που δεν υπάρχει πια μεγάλο ΠΑΣΟΚ. Και η ομαλότητα διακυβεύεται κι οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις έχουν μπει στον πάγο. Στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ βρέθηκε η μάζα των κεντρώων και προοδευτικών ανθρώπων, αλλά και φτωχοί αγρότες, σημαντικό μέρος της εργατικής τάξης, αλλά και της μεσαίας τάξης, που αισθανόταν ότι το ΠΑΣΟΚ εξέφραζε τα συμφέροντά της.
Το πόσο απήχηση είχε το ΠΑΣΟΚ φαίνεται από τη συνέχεια της αφήγησης. Ο
Τσίπρας αντιγράφει συνειδητά τον Ανδρέα– σε πρόσφατη ομιλία του, στο Σύνταγμα, είπε ότι οι σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας ήταν το 1965 (πτώση Γεωργίου Παπανδρέου), αλλά και η νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981! Όμως, όπως αναφέρει ένας μπλόγκερ για τη μιμητική αυτή προσπάθεια του Τσίπρα να γίνει ο «Ανδρέας της σημερινής εποχής»: «Το εργοστάσιο μόνο έναν έβγαλε!».
Από την άλλη, η Χρυσή Αυγή, κόμμα που θα πρέπει πια να απορρίψουν την αίτησή του να συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές οι δικαστές που έχουν την ευθύνη να κρίνουν το «συνταγματικό τόξο», έχει ως κεντρικό σλόγκαν  το κυρίαρχο σύνθημα του Ανδρέα, το 1966-1967: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες!» Αν είναι δυνατόν; Είναι! Από τη στιγμή που όλοι χοροπηδάνε πάνω στον τάφο του Ανδρέα, με συνειδητή στήριξη του κεντρικού συστήματος εξουσίας και των μίντια, δεν πρέπει να μας ξαφνιάσει το γεγονός ότι όλοι μετατράπηκαν σε τυμβωρύχους. Σε πρόσφατη ομιλία του, ο πρόεδρος των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», που παλιότερα υποστήριζε ότι ο Ανδρέας ήταν ο αρχηγός της 17ης Νοέμβρη, κάλεσε ανοικτά τους ψηφοφόρους του «γνήσιου και πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» να τον στηρίξουν.
Το ΠΑΣΟΚ, όπως το γνωρίσαμε,δεν υπάρχει πια. Μαζί με τη διάλυσή του, διαλύθη
κε και το κεντρικό πολιτικό σύστημα. Σήμερα, κανένα κόμμα δεν έχει υπεροχή. Η Χρυσή Αυγή τρύπωσε μέσα στην αναμπουμπούλα. Δυστυχώς, από έρευνες, φαίνεται ότι έχουν βρει καταφύγιο εκεί αρκετοί «πασοκτζήδες» για να χρησιμοποιήσουμε  τη λαϊκή έκφραση. Από την άλλη, είναι γνωστή πια  η αγαπημένη σχέση αρκετών πρώην πασόκων με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα φαινόμενα βίας, λένε ορισμένοι, είναι φυσικό αποτέλεσμα του μνημονίου. Άλλοι παρομοιάζουν την άνοδο της Χρυσής Αυγής με τη Γερμανία της δεκαετίας του 1930.
Διαφωνώ και με τα δυο επιχειρήματα. Αντίστοιχη άνοδο βίας δεν έχουμε δει ούτε
στην Πορτογαλία, ούτε στην Ιρλανδία, δυο άλλες χώρες με Μνημόνια, όπως και δεν έχουμε δει ούτε ναζιστικά κόμματα να ανεβαίνουν εκεί.
Έφταιξαν πολλά, για να φτάσουμε δω που φτάσαμε. Έφταιξαν πολλά, για  να
δούμε τη στυγνή δολοφονία ενός καλλιτέχνη, ενός ελεύθερου πολίτη, ενός άνδρα που είχε το θάρρος να προστατεύσει τις γυναίκες της παρέας του από τον όχλο, με αποτέλεσμα να μείνει στους δρόμους ανυπεράσπιστος.
Όπως έγραψε ένας αναλυτής, o Θόδωρος Τσίκας, “Είναι σίγουρο ότι η κρίση δημιουργεί  πιο γόνιμο έδαφος για τις αντιλήψεις και τις πρακτικές της ακροδεξιάς. Δεν μπορούμε, όμως, να οδηγηθούμε εύκολα στην εκτίμηση ότι η κρίση οδηγεί απευθείας στην ανάπτυξη του ρατσισμού και της Χρυσής Αυγής”.
Τα φαινόμενα βίας δεν γεννήθηκαν αποκλειστικά από το Μνημόνιο.Το 2008 δεν
είχαμε Μνημόνιο, αλλά κάηκε η Αθήνα.
Από κάποιο σημείο και μετά, κάθε μορφή βίας προβαλλόταν από τα μίντια αντί να
χτυπηθεί, αποδυναμώνοντας συγχρόνως την εμπιστοσύνη του πολίτη για τη δημοκρατία.Τώρα ζητάμε να εναντιωθεί η Βουλή κατά της Χρυσής Αυγής, μετά από τόσα σφυροκοπήματα.
Δυστυχώς, το τέλος του ΠΑΣΟΚ συνοδεύεται από μια μεγάλη τρύπα στο κέντρο
του πολιτικού συστήματος, μια τρύπα που αιωρείται και πλανάται σαν το φάντασμα του Μαρξ πάνω από τον καπιταλισμό.Το ΠΑΣΟΚ λειτούργησε ως εγγύηση της πολιτικής ομαλότητας στον τόπο. Το μεγάλο προοδευτικό κόμμα διαλύθηκε και τα ιμάτιά του μοιράστηκαν στα πολιτικά άκρα, τα οποία φούσκωσαν  και έτσι παραμορφώθηκε η κοινωνία. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν και πότε θα βρεθεί το πολιτικοκοινωνικό κίνημα – όχημα, που θα πάρει τη θέση του και θα εκφράσει τις ανάγκες της πλειοψηφίας.

Read Full Post »

Από το Γραφείο του Γ. Παπανδρέου εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:
«Η διαφαινόμενη απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει την υποχρεωτική ανάρτηση των αποφάσεων της Κυβέρνησης και της Διοίκησης στην ιστοσελίδα της Διαύγειας, προκαλεί το περί δικαίου  αίσθημα.
Και τούτο, γιατί μια τέτοια απόφαση επιφέρει πλήγμα στη Δημοκρατία και τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών. Βάλει ευθέως εναντίον της διαφάνειας, της λογοδοσίας, της συμμετοχής του πολίτη στη λήψη των αποφάσεων που τον αφορούν.

Καταργεί μια βασική δημοκρατική  κατάκτηση αποτέλεσμα αγώνων, που αποτέλεσε και εντολή του Ελληνικού λαού στις εκλογές, στις 4 Οκτώβρη 2009.
Η Διαύγεια απαντά στην ανάγκη να περάσουμε  ταχύτατα στην ψηφιακή εποχή στην Δημόσια Διοίκηση. Πράγμα αναγκαίο, εάν θέλουμε να ξεφύγουμε επιτέλους  από την πολυνομία, την επικάλυψη αρμοδιοτήτων, τις αθέμιτες αποφάσεις που πολλές φορές υποκρύπτουν πελατειακές εξαρτήσεις ή ακόμα και διαφθορά, καθώς και τον κρατικό συγκεντρωτισμό.
Όλα αυτά που αποτέλεσαν βασική αιτία  της αναποτελεσματικότητας και  της σπατάλης του κρατικού μηχανισμού. Όλα αυτά που αποτέλεσαν ισχυρά εμπόδια στη θεμελίωση ενός κράτους δικαίου, στην αποτελεσματική εξυπηρέτηση του πολίτη, την επιχειρηματικότητα και τις αναγκαίες επενδύσεις στη χώρα μας.
Η “Διαύγεια” αποτέλεσε μαζί με όλες τις διαδικασίες του Open.gov, μια μεγάλη τομή η οποία έτυχε αναγνώρισης και διεθνώς. Αποτέλεσε και αποτελεί στοιχείο προβληματισμού και δημοκρατικού διαλόγου σε Κυβερνήσεις, Οργανισμούς, Πανεπιστήμια. Η καινοτόμα αυτή πολιτική έχει πια μιμητές σε όλο και περισσότερες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο
Απέδωσε σημαντικά οφέλη στην προσπάθεια για την ανάκτηση της αξιοπιστίας  της χώρας.
Ας μην ξεχνάμε ότι, στις ΗΠΑ, η έλλειψη διαφάνειας στον τραπεζικό  τομέα έφερε την κατάρρευση της Wall St., ενώ στην Ελλάδα, η έλλειψη  διαφάνειας ακόμα και στην καταγραφή του ελλείμματος του Κρατικού Προϋπολογισμού του 2009, έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.
Η οριστική έξοδος της χώρας από  την κρίση απαιτεί την αλλαγή της χώρας.
Απαιτεί μεγάλες αλλαγές και  μεταρρυθμίσεις με δημοκρατικό – προοδευτικό  πρόσημο, απαιτεί ανατροπή αντιλήψεων, νοοτροπιών και συμπεριφορών, ακόμα και κατεστημένων συμφερόντων, που κρατούν τη χώρα δέσμια στο παρελθόν, απαιτεί να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που μας κρατά ομήρους του πελατειακού κράτους, απαιτεί τον πολίτη συμμέτοχο, πρωταγωνιστή στη λήψη των αποφάσεων που τον αφορούν.
Σήμερα, με την σκέψη να προχωρήσει σε απόφαση για ολική ή μερική κατάργηση της “Διαύγειας’, η  κυβέρνηση δείχνει να αγνοεί όλα  αυτά που αποτελούν τις αναγκαίες  προϋποθέσεις και για την αντιμετώπιση και των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα αλλά και των καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο πολίτης.
Επιχειρεί να καταργήσει με συνοπτικές διαδικασίες μια σημαντική τομή στη δημόσια ζωή τη στιγμή που  απαιτείται το αντίθετο: άμεση συνέχιση και εμβάθυνση των μεγάλων δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων.
Η σθεναρή υποστήριξη της επαναστατικής  τομής της Διαύγειας από πλήθος κόσμου που προέρχεται από όλο  το πολιτικό φάσμα της χώρας, αποδεικνύει  ότι οι Έλληνες διψάνε για πραγματικές  αλλαγές και στηρίζουν κάθε πολιτική απόφαση που ενισχύει την διαφάνεια, την ευνομία, τη Δημοκρατία.
Οποιαδήποτε σκέψη που επιφέρει πλήγμα στη Διαύγεια, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από κανέναν, πολύ περισσότερο από κάθε δημοκράτη  πολίτη.
Η ευθύνη για την απόφαση αυτή βαρύνει την κυβέρνηση. Ευθύνη έχει και προσωπικά ο Πρωθυπουργός της χώρας.
Ας αναλάβουν την ευθύνη και  για την αναίρεσή της.
Σε ό,τι με αφορά, προτείνω από τώρα, να καταστεί συνταγματική επιταγή η  κατοχύρωση της Διαύγειας – με την  ευκαιρία της επόμενης Συνταγματικής Αναθεώρησης.»

Read Full Post »