Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2013

Μπορεί ο Λαζόπουλος, ο Χαϊκάλης ή Κλυνν να κερδίσει τις καρδιές μας τάζοντάς μας τα πάντα – χωρίς κανένα σχέδιο;
grilo
«Οι Ιταλοί έδωσαν χτες 25% σε έναν λαϊκιστή κωμικό που θέλει να τους βγάλει απ’ το ευρώ αλλά δεν έχει άλλο πρόγραμμα ή σχέδιο.

Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα – και δε μιλώ μόνο για το ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό που έδωσαν στον Μπερλουσκόνι (πράγμα που χαροποίησε κάποιους αυτοαποκαλούμενους αριστερούς, χτες), αλλά κυρίως για τα δικά μας. Βέβαια στους Ιταλούς τα ναζιστικά, και πιο πρόσφατα τα νεοναζιστικά, κόμματα ανέβηκαν, μπήκαν στην εξουσία (πχ. στις κυβερνήσεις Μπερλουσκόνι!) και μοιάζουν να έκαναν τον κύκλο τους.

Τώρα οι Ιταλοί θέλουν οποιονδήποτε τους πει ότι όλα θα πάνε καλά με τρόπο μαγικό.

Η κεντροαριστερά τους έπεσε πολύ ρεαλιστική κι έτσι στράφηκαν προς τον Γκρίλλο που πέντε μέρες πριν από τις εκλογές δήλωσε στο Euronews: «Πρέπει να βρόυμε μία λύση. Δεν έχω καμία έτοιμη λύση. Στο Κίνημά μας όμως, έχουμε οικονομολόγους και πρέπει να αναζητήσουμε λύσεις, καθώς το χρέος μας κατατρώει τις ζωές. Δεν υπάρχουν χρήματα, υπάρχει όμως ελπίδα.»

Δεν έχει καμία λύση, όπως περηφανεύεται, αλλά στο κόμμα του υπάρχουν οικονομολόγοι και πρέπει να αναζητήσουν λύσεις σε κάποια στιγμή. Το ότι οι εκλογές έγιναν χτες δεν έχει σημασία, αρκεί που υπάρχουν και μερικοί οικονομολόγοι στο κίνημά του και θα βρουν κάπως τη λύση που δεν βρήκε αυτός για τα προβλήματα της Ιταλίας.

Είμαι σίγουρος ότι θα σκίσει και στην Ελλάδα ένα τέτοιο κίνημα που θα τα λέει όλα ωραία και ελπιδοφόρα, τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ (δόξα το θεό) σταμάτησε να μας τάζει ό,τι βρει μπροστά του και μέσω του κυρίου Δραγασάκη είπε επιτέλους την αλήθεια, υπεύθυνα και με ρεαλισμό.

Καθώς λοιπόν το κόμμα Καμμένου έχει χάσει τη δυναμική του και ο ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται να χάσει τους ψηφοφόρους τού «Λεφτά Υπάρχουν», οι ψηφοφόροι που είναι έτοιμοι να ψηφίσουν οποιονδήποτε τους πει αυτά που θέλουν να ακούσουν, έχουν ανάγκη από νέο ηγέτη. Κατά προτίμηση κάποιον που ανέκαθεν ήταν χωμένος στο σύστημα και έτρωγε με χρυσά κουτάλια αλλά τώρα το παίζει ένα με το λαό και επαναστάτης.

Η πρώτη μου σκέψη θα ήταν κάποιος κωμικός, σαν τον Μπέπε Γκρίλλο. Πράγμα που αποκλείει δυστυχώς από τη λίστα τον Γιώργο Τράγκα. (Αν και αν το καλοσκεφτείς, την καριέρα του εδώ και καιρό ως κωμικός που υποδύεται τον ρεπόρτερ την κάνει.)»

Πηγή: www.lifo.gr

Advertisements

Read Full Post »

902Οι τηλεοπτικές συχνότητες ΔΕΝ πρέπει “να καταλήγουν στα χέρια αδίστακτων επιχειρηματιών”, αλλά στα χέρια της αριστεράς όπου ανήκουν!
Ορέον!

Το ΚΚΕ έκλεισε τον 902 πανελλαδικής εμβέλειας λόγω χρεών. Κανονικά και βάσει των νόμων του κράτους η συχνότητα επιστρέφει άμεσα στο κράτος που την παραχωρεί όπου δίνουν τα περισσότερα έτσι; Γράφτηκε πολλές φορές οτι ο Μαρινάκης έχει κάνει κολεγιά με τον Χ’νικολάου και έχουν ήδη αγοράσει την συχνότητα. Τώρα πως έγινε αυτή η καραμπινάτη παρανομια δεν μπορώ να φανταστώ, αν και γουστάρω ένα κανάλι του θρύλου…

Όμως ο θίασος έχει αντιρρήσεις.
Οχι λέει η Αυγή. Αφού το ΚΚΕ τάπαιξε και πάει καλιά του, η συχνότητα ανήκει στον θίασο, αλλά και άλλες επίσης λέει το άρθρο “Με βάση τη νέα πραγματικότητα στην πολιτική και την Αριστερά”, να δοθούν “σε κοινωνικούς φορείς και προοδευτικές συλλογικότητες”, τις οποίες προοδευτικές φυσικά θα αξιολογήσουν οι Στρατούλης και σια..

Απόσπασμα από χθεσινό άρθρο της Αυγής της Κυριακής:

“Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό πολιτικών ανατροπών, η Αριστερά, ευρύτερα ο δημοκρατικός – αντιμνημονιακός χώρος, στερούνται τηλεοπτικού σταθμού πανελλαδικής εμβέλειας. Στο ΚΚΕ, ως βασική δύναμη της Αριστεράς τότε, το 1989, στο πλαίσιο του ενιαίου Συνασπισμού, είχε παραχωρηθεί η συχνότητα του 902. Η συρρίκνωση του ΚΚΕ σήμερα το αναγκάζει να αναστείλει τη λειτουργία του τηλεοπτικού σταθμού. Ψάχνει για ιδιώτες αγοραστές, με κίνδυνο μια συχνότητα που παραχωρήθηκε στην Αριστερά να καταλήξει στα χέρια αδίστακτων επιχειρηματιών, οι οποίοι κάνουν το παιχνίδι του Σαμαρά, ανοικτοί ακόμη και προς την Ακροδεξιά.

Με βάση τη νέα πραγματικότητα στην πολιτική και την Αριστερά, είναι θέμα ευθύνης του ΣΥΡΙΖΑ προς την κοινωνία να μην επιτρέψει να παραμείνει κλειστό το σύστημα των media, υπό τον πλήρη έλεγχο της καταρρέουσας διαπλοκής. Δεν μπορεί οι δημόσιες συχνότητες να αντιμετωπίζονται ως περιουσία των χρεωκοπημένων καναλαρχών. Είναι αναγκαίο να ανοίξουν οι συχνότητες σε κοινωνικούς φορείς και προοδευτικές συλλογικότητες. Και βεβαίως δεν μπορεί μια συχνότητα της Αριστεράς να αλωθεί από τους αντιπάλους.”

Αυτοί ήδη είναι στο κουβέρνο….

Read Full Post »

giorgosΠαραθέτω τη δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για το νόμο Ραγκούση περί ιθαγένειας:

«Ο νόμος 3838, περί απόδοσης ιθαγένειας, έκανε πράξη μία σαφή προεκλογική μας δέσμευση και αποτέλεσε θεμελιώδη προοδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, παρά την λυσσαλέα αντίδραση των δυνάμεων της οπισθοδρόμησης.

Σύμφωνα με τα δεδομένα αυτού του θεσμικού πλαισίου, ετέθησαν κανόνες δικαίου σε ένα αδιαφανές σύστημα, που χαρακτηριζόταν από πελατειακές αντιλήψεις και συμπεριφορές και καθιστούσε προϊόν εμπορίου την Ελληνική ιθαγένεια.

Το ΣΤΕ, όπως κατέληξε στο περιεχόμενο της απόφασής του, δεν ακυρώνει τα δομικά στοιχεία του νόμου, με βάση τα οποία, μεταξύ άλλων, προστατεύονται και ενισχύονται θεμελιώδη δικαιώματα χιλιάδων παιδιών νομίμων μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή φοιτούν στα σχολεία μας, τα διδάσκουν οι δάσκαλοί μας, παίζουν στις αυλές των σχολείων μας όπως όλα τα παιδιά.

Η ουσία είναι, ότι η απόφαση για το αν θα πάμε μπροστά ή πίσω στο κρίσιμο αυτό θέμα είναι έτσι κι αλλιώς βαθύτατα πολιτική. Είναι απόφαση της κυβέρνησης. Αυτή οφείλει -και μπορεί- να μην επιτρέψει κανένα πισωγύρισμα και να διασφαλίσει αυτήν την προοδευτική μεταρρύθμιση.

Μεταρρύθμιση που διαμόρφωσε καθεστώς διαφάνειας, ευνομίας και σεβασμού των ανθρωπίνων και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Μεταρρύθμιση με ανθρώπινο πρόσωπο για εκείνους που αγαπούν την Ελλάδα, θέλουν να γίνουν Έλληνες και δικαιούνται να ελπίζουν ότι το όνειρό τους αυτό θα γίνει πραγματικότητα.

Μεταρρύθμιση που ενώνει και δεν δημιουργεί τεχνητά τείχη. Μεταρρύθμιση που δυναμώνει την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Μεταρρύθμιση που προσδίδει εκτός των άλλων διεθνή αξιοπιστία στη χώρα, ιδιαιτέρως σε μια περίοδο καθοριστική για το μέλλον της.

Προσωπικά, θα στηρίξω μόνο κάθε προσπάθεια που θα διασφαλίζει την προοδευτική κατεύθυνση της χώρας. Ταλαντεύσεις, οπισθοδρομήσεις, μικροκομματικοί υπολογισμοί, δεν επιτρέπονται.»

Read Full Post »

του Τάσου Γιαννίτση
gianitsis«Τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο δεν τον γνώριζα. Ούτε τον Νίκο Ρωμανό. Ξέρω όμως ή μπορώ να φανταστώ τι σημαίνει να δολοφονείται ένας νέος έτσι, παράλογα. Να τον βλέπεις να ξεψυχάει δίπλα σου και μετά να βιώνεις μια ολόκληρη καφκική διαδικασία με συνηγόρους ή μάρτυρες να εξαπολύουν κάθε είδους βρώμικες προτάσεις ή να παίζουν με κάθε είδους νόμιμες διαδικασίες για να πετύχουν ένα βρώμικο αποτέλεσμα.
Τον Δεκέμβριο του 2008 η πολιτική συντρίφτηκε. Οποιος ελάχιστα μπορούσε να δει λίγο πιο μακριά, να δει τις προεκτάσεις των γεγονότων, θα έβλεπε ότι πίσω από όσα έγιναν και πίσω από τον τρόπο που λειτούργησαν τότε οι υπεύθυνοι γεννιόταν η μήτρα για νέα δεινά της χώρας. Οτι όταν έχουν ξεχυθεί δεκάδες χιλιάδες νέοι ηλικίας 15 με 18 ετών, χώρια οι γονείς τους και άλλοι, σε δρόμους και πλατείες – σε μια εποχή που η οικονομική κρίση δεν είχε καν γίνει ακόμα αισθητή -, τα ίχνη που μένουν είναι πολιτικά επικίνδυνα. Γι’ αυτό, τότε, η πολιτική συντρίφτηκε για δύο λόγους. Οχι μόνο για το τι έγινε, όσο κυρίως για το πώς κατανόησε το θέμα.
Μετά, λίγους μήνες αργότερα, ήρθε η οικονομική κατάρρευση. Ηρθαν και νέες δολοφονίες και νέοι σκοτωμοί. Το μίσος λειτούργησε πολλαπλασιαστικά. Οπως ο πολλαπλασιαστής του ΔΝΤ. Νέα παιδιά της Αστυνομίας χάθηκαν άδικα, μόνο και μόνο γιατί το μίσος άρχισε να κτυπά αδιάκριτα. Τρεις εργαζόμενοι συνειδητά κάηκαν ζωντανοί – δεν κάηκαν, τους έκαψαν – μπροστά στα μάτια ατόμων που δεν έκαναν τίποτα για να το αποτρέψουν, γιατί το μίσος ξανακτύπησε και μάλιστα στη διάρκεια μιας πορείας διαμαρτυρίας για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια πολλών χιλιάδων ανθρώπων. Το γκροτέσκο σε αποθέωση.

Στη συνέχεια η παράνοια, η βία, το μίσος απλώνονται. Ο φασισμός βρίσκεται στο Κοινοβούλιο, τα μέλη του, αλλά και στελέχη άλλων κομμάτων, εκφέρουν μέσα (και έξω φυσικά) στον ναό της Δημοκρατίας βαρύτατες απειλές άσκησης βίας, που παραβιάζουν βαθύτατα το Σύνταγμα και μάλιστα την καρδιά του, τα ανθρώπινα δικαιώματα, χωρίς κανείς να κάνει το καθήκον που έχει ορκιστεί στο Σύνταγμα ότι θα κάνει. Αντίθετα, δεν έχει πρόβλημα να εκτονώνεται στο άνετο, εκτοξεύοντας μύδρους και απειλές, όταν μάρτυρες στην (αρνητικά) περίφημη Προανακριτική Επιτροπή, έπειτα από απίστευτες ώρες γελοίων φαινομένων, τολμούν να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους λέγοντας ότι επιτέλους κατέθεσαν όσα όφειλαν, αλλά το τσίρκο είναι ώρα να τελειώνει και δεν μπορούν να παίζουν τον ρόλο του ζογκλέρ για μια παράσταση που έχει βγει έξω από τα συνταγματικά όρια, και που πρώτοι οι πατέρες και μητέρες του έθνους θα όφειλαν να σεβαστούν.
Εξω από τη Βουλή οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι σχεδόν καθημερινές, κυρίως, αλλά όχι μόνο, εις βάρος μεταναστών. Πολλοί μετανάστες είναι μπλεγμένοι σε δίκτυα εγκληματικότητας. Δεν είναι διόλου μόνοι ούτε οι μόνοι. Την πόρτα για τον κόσμο αυτό την ανοίξαμε εμείς γιατί είδαμε σε αυτούς έναν καλό μοχλό εκμετάλλευσης. Στην αρχή ήταν οι Κούρδοι. Ας μη θυμηθώ γιατί. Στη συνέχεια οι χιλιάδες Βορειοηπειρώτες. Ακολούθησαν όλοι όσοι έψαχναν κυριολεκτικά απεγνωσμένα ένα κομμάτι ψωμί, όταν οι χώρες τους κατέρρευσαν. Τους πήραμε, για αρκετά χρόνια τους πληρώσαμε ψίχουλα, μειώσαμε τον πληθωρισμό μας, φτιάξαμε έργα και σπίτια, φουσκώσαμε τα εισοδήματα αγροτών και πολλών άλλων, τονώσαμε την ανάπτυξή μας, βελτίωσαν κι αυτοί σιγά σιγά τη θέση τους, αρκετοί άρχισαν να ενσωματώνονται με απρόβλεπτα ομαλό τρόπο στον κοινωνικό ιστό. Ακολούθησαν πολλοί άλλοι, γιατί είτε ως Κράτος σταθήκαμε ανίκανοι να προστατεύσουμε τα σύνορά μας είτε τοπικές μαφίες σε συνεργασία με αλλοδαπές που ισχυροποιήθηκαν εδώ, ένα πολυδαίδαλο κουβάρι γύρω από νταβατζήδες, ναρκωτικά και κάθε είδους σκληρά παράνομες δραστηριότητες, Κύριος οίδε με ποιες διασυνδέσεις, επέτρεψαν χωρίς καμιά αντίσταση να φτάσουμε εδώ. Η πολιτική συντρίφτηκε πάλι. Συντρίφτηκε, όχι απλώς απέτυχε. Δεν συντρίφτηκε απότομα, όπως τον χειμώνα του 2008, συντρίφτηκε όμως βαθμιαία, σιωπηλά. Και στις δύο ή περισσότερες περιπτώσεις, η κοινωνία πληρώνει το κόστος. Ενα κόστος που έχει πια γίνει θανάσιμο, επειδή η πολιτική δεν συντρίφτηκε μόνο στα παραπάνω παραδείγματα. Συντρίφτηκε πολύ περισσότερο από την ανικανότητά της να μη φτάσει η χώρα στην παράνοια της κρίσης, στην απόλυτη κατάρρευση, στην προσωπική και οικογενειακή απόγνωση, στην απουσία ελπίδας των νέων που φεύγουν έξω και την προκλητική επίκριση του φαινομένου αυτού από άτομα που μέσα στην ευμάρεια που όλοι γνωρίζουν πως σώρευσαν, ενοχλούνται για το εθνικό κατάντημα. Ενοχλούνται τώρα. Ποτέ πριν. Θυμήθηκαν και αυτοί ξαφνικά τις «κόκκινες γραμμές τους».

Σήμερα, είδαμε τις – από πολλές οπτικές – θλιβερές εξελίξεις του δράματος. Ενός δράματος που θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί: «Η πολιτική ως τραγωδία σε πολλαπλές πράξεις» ή «Τα ερείπια του πολιτικού ναρκισσισμού». Η Δημοκρατία της Μεταπολίτευσης τρέχει στην τσουλήθρα του εκφυλισμού. Το διακύβευμα της κρίσης σήμερα μαζί με όλα τα οικονομικά και κοινωνικά φαινόμενα, είναι η ίδια η Δημοκρατία. Τα προβλήματα απαιτούν πολιτική σκέψη, πολιτική αντιμετώπιση, πολιτική ευαισθησία. Η κρίση αντιμετωπίστηκε μέχρι τώρα ως παίγνιο εξουσίας. Το κάθε τμήμα της κοινωνίας αυτής, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η Αστυνομία, τα συνδικάτα, η πνευματική ελίτ και όλοι τέλος πάντων, λειτουργούν μέσα στο κουτάκι που έχουν μάθει εδώ και δεκαετίες. Είναι ίσως λογικό και δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα διαφορετικό. Ομως τουλάχιστον η πολιτική πρέπει να φύγει από το κουτάκι της που ανέμελα οδήγησε στην απόλυτη κατάρρευση και να αρχίσει να ξυπνάει τα «άλλα κουτάκια». Γιατί το έργο αυτό είναι αποκλειστικά δική της ευθύνη. Εχει πια μπροστά της πάρα πολλά δείγματα ότι «το πράγμα δεν πάει καλά». Οσοι βρήκαν νέο παιχνίδι στην ασχολία τους με το αν ο πολλαπλασιαστής του ΔΝΤ είναι 0,5 ή 1,7 θα προσέφεραν κάτι περισσότερο αν άρχιζαν να αναρωτιούνται μήπως ο αρνητικός πολλαπλασιαστής, όχι της οικονομικής αλλά της ολικής μας αποτυχίας, είναι 50 ή 250 και πού μας πάει αυτό.»

Δημοσιεύτηκα στα ΝΕΑ Τρίτη 05 Φεβρουαρίου 2013: H συντριβή της πολιτικής και η κοινωνία της βίας

Read Full Post »