Η γελοιότητα περιφοράς της διερευνητικής εντολής

Η γελοιότητα της περιφοράς της εικόνας… σόρυ της διερευνητικής εντολής, συνεχίζεται απαξιώνοντας εντελώς μια σπουδαία δημοκρατική διαδικασία και υποβαθμίζοντάς την σε ένα άτυπο προεκλογικό περίπατο με συνεχείς συναντήσεις με άσχετα με το αντικείμενο πρόσωπα, παρουσία δημοσιογράφων και ευκαιριακής προβολής .

Κανείς δεν ενδιαφέρεται πλέον για τον απαράδεκτο ευτελισμό της διαδικασίας, όπως άλλωστε το ίδιο συνέβη με την ανοχή ή επιβράβευση του προγκρόμ των πολιτικών που δεν γουστάρουμε, τις μούτζες από μαθητές στους επισήμους, την μετονομασια των μπαχαλάκηδων αναρχικών σε “αγαναχτισμένους” κλπ. Ενέργειες που αφήσαμε να εξελίσσονται παραμένοντας αδρανείς ή χειροκροτόντας τες και οι οποίες έφεραν τους χρυσαυγίτες στα βουλευτικά έδρανα, όσο και αν αυτό δεν αρέσει σε μερικούς και επιμένουν να υποστηρίζουν ανόητες αφορμές. Η ανοχή της κοινωνίας και η έλλειψη άμεσης καταδίκης παρόμοιων πρακτικών είναι το σπίρτο που ανάβει την άσβεστη φωτιά.

Ο γελοίος αρχηγίσκος έπρεπε να ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ άμεσα την εντολή αφού είναι τελείως απίθανο να σχηματιστεί κυβέρνηση, όταν μάλιστα ο ίδιος με θράσος απαίτησε δηλώσεις μετανοίας, τορπιλίζοντας κάθε δυνατότητα να κυβερνηθεί η χώρα.

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΣ του σκοπός είναι η αποχώρηση από την ΕΕ και η επιστροφή στην δραχμή με την κάθετη πτώση του βιοτικού μας επιπέδου για χρόνια, ώστε να παρουσιαστεί ως σωτήρια λύση η επιβολή κομμουνιστικών πρακτικών. Αντί να το πουν ευθέως αυτό στους πολίτες, όπως το κάνει με θάρρος το ΚΚΕ, εφαρμόζει την άθλια τακτική της εξαπάτησης με την δήθεν προσπάθεια παραμονής στο ευρώ, αλλά χωρίς τις δανειακές συνθήκες.

ΘΑ είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι αν το πετύχει!

Τσίπρα, μπορείς!

Γουστάρω!
Ο αντωνάκης που φαγώθηκε να κάνει εκλογές, αφού επί 2 χρόνια εκπαίδευε τους πολίτες οτι το μνημόνιο είναι η επάρατος νόσος και οχι το κράτος, είδε σε μια νύχτα το όνειρό του για πρωθυπουργία να θρυμματίζεται ακριβώς λόγω των ανόητων και καιροσκοπικών του απόψεων. Πριν λίγο κατέθεσε την εντολή.

Οι πολίτες ΕΙΠΑΝ οτι πρέπει να δοκιμάσει και μια κυβέρνηση της αριστεράς να μας σώσει χωρίς θυσιες όπως υπόσχονται. Αύριο θα πάρει ο τσίπρας την διερευνητική εντολή. Συμφωνώ να του δώσουν την ευκαιρία να μας οδηγήσει στην κοιλάδα του θανάτου αφού το υποσχέθηκε με ψήφο ανοχής ή αποχή από την ψηφοφορία, ώστε να τον αποτρέψουν να πάρει την εντολή σπίτι του..

Αυτό που “χρειαζόμαστε” επειγόντως είναι μια κυβέρνηση που (όπως ο ήπιος Κουβέλης είπε) να καταφέρει να παραμείνουμε στο ευρώ, να μας δώσουν το χρήμα αλλά να μην εφαρμόσουμε τις ρυθμίσεις του μνημονίου… Ο τσίπρας θα τα καταφέρει…
ΤΩΡΑ!

Π.Ρήγας: Μ α ζ ί μπορούμε

“Αγαπητέ φίλε, Αγαπητή φίλη,
Συμπολίτισσα, Συμπολίτη,

Ζούμε σε μια εποχή που τίποτα δεν είναι όπως ήταν πριν.
Σε μια εποχή, που η δυσπιστία και η απογοήτευση κλονίζουν συθέμελα πολύχρονες και ισχυρά δομημένες σχέσεις. Αυτή ακριβώς τη στιγμή επιλέγω να επικοινωνήσω μαζί σου θεωρώντας απαραίτητο να επαναπροσδιορίσουμε τη μεταξύ μας σχέση: Τη σχέση του πολιτικού-εκπρόσωπου με τον πολίτη-εντολέα.

Η πατρίδα μας και η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας- με ευθύνη του πολιτικού συστήματος- βιώνουν μια πρωτόγνωρη, και πολύμορφη κρίση.
Ο θυμός και η απογοήτευση κυριαρχούν, ισοπεδώνοντας και απαξιώνοντας τους πάντες και τα πάντα, χωρίς διάκριση.
Οι αντιδράσεις αυτές -όσο κι αν είναι κατανοητές και δικαιολογημένες- δεν βοηθούν στη νηφάλια αξιολόγηση των πολιτικών προσώπων και στον ακριβοδίκαιο καταμερισμό ευθυνών.
Η γενικευμένη αντίληψη ότι «όλοι είναι ίδιοι» δεν βοηθά στην εξυγίανση του πολιτικού συστήματος. Αντίθετα, επιτρέπει στους πραγματικά φαύλους, διεφθαρμένους και ανίκανους να κρύβονται πίσω από τη βολική άποψη της συλλογικής ευθύνης.

Η λογική του «τσουβαλιάσματος» και της καθολικής απόρριψης, επιτρέπει να εισβάλουν στο προσκήνιο πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα αμφιβόλου ποιότητας, αδιευκρίνιστων προθέσεων και απροσδιόριστων σκοπιμοτήτων. Η πολιτική σκηνή έχει γεμίσει από αυτόκλητους σωτήρες, από «κατόχους» της απόλυτης αλήθειας, από «προστάτες» του λαού, από «αυθεντικούς» υπερπατριώτες.
Σε αυτή ακριβώς την ώρα της μεγάλης σύγχυσης και της γενικευμένης καχυποψίας επιβάλλεται να χτίσουμε μια νέα σχέση εμπιστοσύνης.
Όλοι όσοι –εν όψει των εκλογών– διεκδικούμε την ψήφο των συμπολιτών μας οφείλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς μαζί τους.
Ευτυχώς, στις μικρές κοινωνίες των νησιών μας δεν υπάρχουν στεγανά και «κρυψώνες» και δεν ισχύει το «είσαι ότι δηλώσεις».
Εδώ στα Κυκλαδονήσια μας, «είσαι αυτό που οι πολίτες των νησιών γνωρίζουν ή εύκολα μπορούν να μάθουν για σένα». Την ιστορία μας τη γράφουμε καθημερινά μέσα από την επαφή μας και τη σχέση μας με τους πολίτες, τη γράφουμε με τις πράξεις μας και τη στάση ζωής μας.”

Όλη η ανακοίνωση του Παναγιώτη Ρήγα ΕΔΩ: “Μ α ζ ί μπορούμε”

Γιάννης Ραγκούσης: «Εγώ δεν μετανιώνω και δεν ζητώ συγνώμη που το 2009 κράτησα την Ελλάδα όρθια»

“Εγώ θα σας πω μια ακόμη μεγάλη αλήθεια.
Εμείς, ως κόμμα, ως παράταξη και ως πρόσωπα, τον Οκτώβριο του 2009 πήραμε μια μεγάλη απόφαση. Εγώ, για αυτή την απόφαση ούτε ζητώ συγγνώμη, ούτε μετανιώνω. Πήραμε την απόφαση να προτάξουμε το εθνικό συμφέρον, να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να κρατηθεί ο τόπος «όρθιος», ακόμα και αν εμείς εξαφανιστούμε από τον πολιτικό χάρτη.

Εγώ, για αυτή την απόφαση, δεν μετανιώνω, δεν ζητάω συγγνώμη. Αυτοί που πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη απέναντι στον ελληνικό λαό είναι αυτοί που πριν το 2009, και κυρίως από το 2004 μέχρι το 2009, η κυβέρνηση Καραμανλή και πριν από αυτήν, όλοι όσοι κυβέρνησαν τον τόπο και έκαναν ρουσφέτια, σπατάλες, «ρεμούλες», έκαναν και προσωπικές περιουσίες και τώρα είναι πίσω από τα σίδερα της φυλακής και μας κάνουν εμάς να ντρεπόμαστε όταν προέρχονται από τη δική μας παράταξη.

Αυτοί να ζητήσουν συγγνώμη, που πριν το 2009 κυβερνώντας την Ελλάδα, χάρη στον εξωτερικό δανεισμό, έκαναν εύκολες πολιτικές καριέρες και κατάφεραν εκείνα τα χρόνια, θυσιάζοντας το μέλλον και την προοπτική αυτού του τόπου, να δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό πρόβλημα, που στα χέρια μας το 2009, παραλίγο να κοστίσει την υπόσταση της χώρας.”

ΠΗΓΗ: Γιάννης Ραγκούσης: «Εγώ δεν μετανιώνω και δεν ζητώ συγνώμη που το 2009 κράτησα την Ελλάδα όρθια»

Ένα απαισιόδοξο σενάριο για τις 7 Μαΐου

Του Πάσχου Μανδραβέλη*

“Τι θα γίνει λοιπόν το πρωί της 7ης Μαΐου, την επομένη δηλαδή των πρόωρων και άκαιρων εκλογών, που ο Αντώνης Σαμαράς, η Αριστερά και ένας συνασπισμός Μέσων Ενημέρωσης, δημοσιογράφων, δημοσιολόγων, επιχειρηματιών κ.ά. προώθησαν με επιτυχία; Τίποτε δραματικό. Ο ήλιος θα ανατείλει κανονικά, οι Έλληνες θα ξυπνήσουν άκεφα μετά το βράδυ της αγωνίας για τα αποτελέσματα· τα exit polls σε ένα τέτοιο ρευστό σκηνικό δεν θα δώσουν γρήγορα την εικόνα της επόμενης μέρας. Θα φουντώσουν οι συζητήσεις για πιθανές συνεργασίες και τα στοιχήματα για τις επόμενες εκλογές. Οι δημοσιογράφοι θα ψάχνουν τους νέους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, κυρίως να δουν αν θα χαιρετίσουν την νίκη τους ναζιστικά. Τα στελέχη των υπόλοιπων κομμάτων θα πάρουν σβάρνα τα ραδιόφωνα για να αναλύσουν –με τις γνωστές σιβυλλικές τοποθετήσεις– το «μήνυμα των εκλογών» και να στείλουν «μηνύματα» στην ηγεσία.

Πολλοί θα μιλούν για τη «σοφία του εκλογικού αποτελέσματος» και για την «οργή που εξέφρασε ο κόσμος», χωρίς να κατανοούν το οξύμωρο της «οργισμένης σοφίας». Οι δημοσιογράφοι-παρουσιαστές των talk-show, μόνιμοι κήνσορες των πάντων και θεράποντες ουδενός, θα ψέγουν τους πολιτικούς των δύο μεγάλων κομμάτων ότι δεν κατάλαβαν νωρίς τις διαθέσεις του κόσμου. Στα αριστερά θα πανηγυρίζουν το προοίμιο της επανάστασης, ενώ θα διατυπώνουν και μια ευχή για «πλατιά σύμπραξη των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων ώστε να καρποφορήσει η μεγάλη νίκη του λαού, στις 6 Μαΐου».

Ο κόσμος δεν θα αλλάξει με κρότο, ούτε καν με λυγμό, που προέβλεψε ο ποιητής. Θα αλλάζει με ψιθύρους, δημοσιεύματα και δηλώσεις. Θα είναι οι Financial Times με τίτλο «Greeks reject EU rescue package», και κάποιοι άλλοι που θα το πουν πιο αριστερά «Greeks vote against austerity measures». Αλλά οι καλοθελητές στην Ευρωπαϊκή Ένωση (που δυστυχώς πληθαίνουν) θα το πουν ωμά, ότι «η Ελλάδα έχει αποφασίσει να τραβήξει τον δρόμο της εκτός ευρωζώνης». Οι επίσημες δηλώσεις θα είναι πιο συγκαταβατικές: σεβόμαστε το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά η Ελλάδα ανεξαρτήτως της κυβέρνησης που θα προκύψει θα πρέπει να σεβαστεί τα συμπεφωνηθέντα του δεύτερου μνημονίου».
Κανείς όμως δεν θα το εννοεί. Όλοι πλέον ξέρουν ότι μέτρα που δεν μπόρεσε να πάρει μια μονοκομματική κυβέρνηση (του Γιώργου Παπανδρέου) ή μια δικομματική (του Λουκά Παπαδήμου) είναι αδύνατον να ψηφιστούν από μια Βουλή με κάθε απόχρωσης καρύδι. Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα απλώνονται τα χαρτιά του Σχεδίου Β. Οι παλιές συζητήσεις θα φουντώσουν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Οι ευρωπαίοι πολιτικοί ή τεχνοκράτες, που ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, θα έχουν ένα επιπλέον επιχείρημα: τη θέληση του ελληνικού λαού.
Εκείνοι που βλέπουν το ευρώ ως ένα δαπανηρό αλλά αναγκαίο όχημα της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, θα έχουν σαφώς πιο αδύναμα επιχειρήματα και θα προβάλουν φόβους κατάρρευσης ολόκληρου του εγχειρήματος. Οι άλλοι όμως θα τους απαντούν ότι το κόστος παραμονής της Ελλάδος στην ευρωζώνη έχει γίνει –πριν από πολύ καιρό, μάλιστα– μεγαλύτερο από το κόστος εξόδου, ενώ κάποιοι τρίτοι θα φέρουν το επιχείρημα ότι η Ισπανία ήδη δανείζεται με 5,75% για να δανείζει την Ελλάδα με 3,5-4,5%.

Η εξελισσόμενη κρίση στην ευρωζώνη δεν θα αποτελεί επιχείρημα υπέρ ημών («βλέπετε; τα παθαίνουν κι άλλοι») αλλά θα κάνει πιο επιτακτική μια πρόχειρη λύση για την Ελλάδα, για να ασχοληθούν με τα σοβαρότερα προβλήματα τους. Κάποιοι θα αναφέρουν τον «ηθικό κίνδυνο»: αν η Ελλάδα αποτύχει ατιμώρητα, έρχεται η Ισπανία και η Ιταλία, που ήδη δηλώνουν ότι δεν μπορούν να επιτύχουν τους στόχους τους οποίους είχαν θέσει. Και η αποτυχία της Ισπανίας και της Ιταλίας σημαίνει πολλά λεφτά, που κανείς γερμανός ή ολλανδός φορολογούμενος δεν μπορεί –και φυσικά δεν θέλει– να δώσει.

Στον Guardian και στον Monde θα γράφονται πύρινα άρθρα για τις βλαβερές συνέπειες της λιτότητας που οδηγεί τους ψηφοφόρους να ψηφίζουν ναζιστές και λαϊκιστές, αλλά αυτοί που μετράνε τα λεφτά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα σηκώσουν αδιάφορα τους ώμους. Το ‘χουν εξάλλου ξαναζήσει με τον Βίκτορα Ορμπάν στην Ουγγαρία. Ο λαϊκιστής δεξιός πρωθυπουργός εκλέχτηκε με το σύνθημα της αποδέσμευσης από το ΔΝΤ. Όταν κατήγγειλε τη συμφωνία χειροκροτήθηκε από όλους τους εγχώριους «αντιστασιακούς». Εν τω μεταξύ, όμως, ο Ορμπάν άλλαξε το σύνταγμα προς το αντιδημοκρατικότερο και τον περασμένο Δεκέμβριο, δύο χρόνια μετά το νταηλίκι, επέστρεψε στην «κηδεμονία» του ΔΝΤ, με την οικονομία σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι την ανέλαβε. Σίγουρα κάποιοι απ’ όσους διαμορφώνουν τις αποφάσεις στην Ευρώπη θα αντιτείνουν χαιρέκακα: «αν η Ελλάδα ακολουθήσει τα χνάρια της Ουγγαρίας, θα την καταδικάσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπως έκανε με τον Βίκτορα Ορμπάν. Τώρα, όμως, έχουμε σοβαρότερα πράγματα να ανησυχούμε. Δείτε τα spreads της Γαλλίας που ανεβαίνουν…».

Κι ενώ στα πρωινάδικα θα ανατέμνουν τις αιχμές του «x» αποτυχόντος πολιτευτή κατά της ηγεσίας του κόμματός του, η συζήτηση εκτός Ελλάδος θα φουντώνει από τις δηλώσεις εγχώριων και εξωχώριων λαϊκιστών. Ακροαριστεροί ο πρώτοι, θα ισχυρίζονται «δεν χρωστάμε δεν πληρώνουμε», ακροδεξιοί οι δεύτεροι θα τείνουν τον δείκτη του χεριού τους στον κρόταφό τους: «τι σας λέγαμε εμείς; αυτοί θέλουν να φάνε τα λεφτά των φορολογουμένων μας».

Βέβαια, σε ένα χαοτικό σκηνικό όπως είναι η πολιτική και η οικονομία, πολλά άλλα θα συμβούν. Δεν ξέρουμε, π.χ., πώς θα επηρεάσει η διαφαινόμενη νίκη Ολάντ στις γαλλικές εκλογές. Όχι μόνο εμάς, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη. Μπορεί να ενισχύσει τα πολιτικά επιχειρήματα των νεοκεϋνσιανών, αλλά μπορεί και να βάλει σε μεγάλη δοκιμασία τον γαλλογερμανικό άξονα. Σίγουρα θα αυξήσει το κόστος χρήματος που δανείζεται η ευρωζώνη. Προεκλογικά, οι οίκοι αξιολόγησης είχαν προειδοποιήσει τη Γαλλία ότι στην περίπτωση εκλογής του Φρανσουά Ολάντ στην προεδρία θα υποβαθμίσουν τη γαλλική οικονομία, εξ αιτίας των δηλώσεων του σοσιαλιστή υποψηφίου για μη αποδοχή του νέου δημοσιονομικού συμφώνου. Κάποιοι από το μαύρο μπλοκ της θυγατέρας του Λεπέν θα αρχίσουν τους λογαριασμούς· με πόσο δανείζεται η Γαλλία και πόσο δανείζει τους αδύναμους κρίκους της ευρωζώνης.

Τον Μάρτιο του 2010, κουβέντιαζα με έναν στοχαστικό γέροντα, πρώην στέλεχος μεγάλης ΔΕΚΟ. Ήταν οι πρώτες μέρες της άνοιξης και οι τελευταίες της αμέριμνης αλλά πλασματικής ευημερίας. Γύρω μας, αγόρια και κοριτσόπουλα έπιναν τον (πανάκριβο) φρέντο τους, έπαιζαν με τα εισαγόμενα κινητά τους και τιτίβιζαν για τα θέματα της νιότης τους. «Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο;», μου είπε. «Αυτά τα παιδιά όχι μόνο θα πληρώσουν χωρίς να φταίνε, αλλά κυρίως δεν μπορούν να φανταστούν τι τα περιμένει».

Δεν έδωσα σημασία, διότι δεν είχα καταλάβει ότι στην πολιτική και στην οικονομία τα πράγματα δεν γίνονται μονομιάς, όπως διαβάζουμε στα βιβλία ιστορίας. Στη ζωή και στην πολιτική, το ένα μικρό πράγμα φέρνει τ’ άλλο και οι μεγάλες καμπές στην ιστορία μόνο εκ των υστέρων διακρίνονται.
Αυτή είναι και η τελευταία μου ελπίδα, ότι δηλαδή το παραπάνω -πρόδρομο- σενάριο θα αποδειχθεί στο μέλλον μια απλή απόπειρα σκοτεινής κι άχρηστης περιγραφής μιας λογοτεχνικής δυστοπίας.

* To άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Books’ Journal, στο τεύχος Μαϊου που κυκλοφορεί κι αναδημοσιεύθηκε από το Μedium.gr.”

Σαχινίδης: Σύντομα η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα

Σήμερα που διάφοροι “αριστεροί μπετόβλακες” συνεχίζουν τους χρησμούς περί επικείμενης καταστροφής οσονούπω και πρέπει άμεσα να καταγγείλουμε το δάνειο, να τα σπάσουμε με τους δανειστές μας και άλλα ορέα, την στιγμή που αρκετοί και επώνυμοι “δεξιοί μπετόβλακες” προπαγανδίζουν την επάνοδο στη δραχμή ως σωτήρια λύση, την ώρα που το δημοφιλές σύνθημα “να στηθούν κρεμάλες”, η “επιβράβευση” της ρίψης λιπαρών ουσιών, προγκρόμ και μαθητικής μούτζας δίνει πόντους στα αυγά, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Οι θυσίες μας πιάνουν τόπο. Ένα υποψήφιο “θύμα κρεμάλας” μας θυμίζει οτι η χώρα μέσα σε δυό μόνο χρόνια κατάφερε – με θυσίες – το ακατόρθωτο. Τα είπαμε αλλά μια επανάλειψη μας χρειάζεται.

“Aισιόδοξος ότι σύντομα η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα εμφανίστηκε σήμερα ο υπουργός Οικονομικών, Φίλιππος Σαχινίδης, με αφορμή τη δημοσιοποίηση των στοιχείων για το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2011. Παράλληλα, ανέφερε ότι την πορεία της χώρας για τα επόμενα χρόνια οριοθετεί η αναγκαιότητα για τη συνέχιση της δημοσιονομικής εξυγίανσης και την επαναφορά των δημόσιων οικονομικών σε βιώσιμη τροχιά.

Σαχινίδης: Σύντομα η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα

Σύμφωνα με τον υπουργό, η Ελλάδα κατάφερε σε δύο χρόνια να μειώσει το δημοσιονομικό έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης κατά 6,5 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. [Από 15,7% το 2009 στο 9,1% το 2011]. Σε όρους πρωτογενούς ελλείμματος, επισημαίνει ο κ. Σαχινίδης, η βελτίωση είναι ακόμη μεγαλύτερη, κατά 8,2 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, και η απόσταση που έχει διανύσει η χώρα από το έλλειμμα του 2009 είναι μεγάλη.

Ο υπουργός καταλήγει στη δήλωσή του ότι «η συνέχιση της δημοσιονομικής προσπάθειας, ειδικά μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της ανταλλαγής ομολόγων, που αφαιρεί μεγάλο ύψος τόκων από τις δαπάνες του κράτους, δεν αποτελεί μόνον ανάγκη προκειμένου να βγει η χώρα από την κρίση, αλλά και θα δικαιώσει τις θυσίες και τις προσπάθειες που έχουν καταβάλει οι Έλληνες πολίτες κατά την τελευταία διετία».”

ΠΗΓΗ: Σύντομα η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα

Αντισταθείτε στο Μέτωπο των “Χρεοκοπίστας”!

του Απόστολου Δοξιάδη
Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις καταγράφουν δυο εκ διαμέτρου αντίθετες επιθυμίες: από τη μια δηλώνουμε κατά μεγάλη πλειοψηφία ότι θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη, από την άλλη δείχνουμε την προτίμησή μας σε κόμματα που αν επικρατήσουν θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μας βγάλουν. Η βασική αιτία για αυτή τη σχιζοφρένεια είναι η άγνοια των πραγματικών προθέσεων των σχημάτων που ο ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος αποκάλεσε ευρηματικά “χρεοκοπίστας”. Η άγνοια αυτή όμως ισοδυναμεί με άγνοια των κινδύνων που μας απειλούν. Αν ξέραμε, αν καταλαβαίναμε, δεν θα λέγαμε, κατά πλειοψηφία, ότι ψηφίζουμε για να εκτονωθούμε εκδηλώνοντας την οργή μας. Αυτό γίνεται με άλλους τρόπους. Στις εκλογές ψηφίζεις για να ορίσεις τι είναι καλύτερο για τη χώρα.

Για να βρούμε εκλογές εξ ίσου κρίσιμες για το μέλλον μας με τις επικείμενες, θα πρέπει να επιστρέψουμε στο 1920, όταν η έξωση του Ελευθερίου Βενιζέλου είχε ως απότοκο τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στην ιστορία μας υπήρξαν κι άλλες δραματικές εποχές, βέβαια. Όμως στις περισσότερες ο λαός ή αποδέχθηκε, ή πολέμησε, μια μοίρα που του επιβλήθηκε άθελά του―που δεν αποφάσισε. Αντίθετα, σε τρεις εβδομάδες, ακριβώς όπως και πριν από ενενηταδύο χρόνια, την απόφαση θα κληθούμε να πάρουμε εμείς οι ίδιοι. Θα επιλέξουμε άραγε την καταστροφή κι αυτό μάλιστα λόγω αγνοίας;

Εδώ δεν κρίνω απόψεις ψηφοφόρων. Η κρίση έχει δυσκολέψει τη ζωή εκατομμυρίων συμπολιτών μας, φέρνοντας εκατοντάδες χιλιάδες σε θέση απελπιστική. Οι άνθρωποι όταν ζορίζονται χάνουν την όποια δυνατότητα να κρίνουν λογικά και καταφεύγουν συχνά σε λύσεις ολέθριες, που προσφέρουν πρόσκαιρα ψυχική εκτόνωση. Ενώ όμως η ατομική πλάνη του κάθε πονεμένου ανθρώπου είναι κατανοητή, αυτό δεν ισχύει για τους ηγέτες και τα στελέχη των πολιτικών κομμάτων. Γι’ αυτούς δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Αν δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα, ας μην ασχολούνται με την πολιτική. Μα αν τη γνωρίζουν και παρ’ όλα αυτά την αγνοούν―όπως φοβούμαι συμβαίνει για τους περισσότερους―από ιδεοληψία, ιδιοτέλεια, επιπολαιότητα, βλακεία, ή συνδυασμό αυτών, είναι πραγματικά ασυγχώρητοι. Σε αυτούς τους ασυγχώρητους πολιτικούς των κομμάτων των Χρεοκοπίστας αναφέρομαι, που παρά τις διαφορές τους πορεύονται όλοι μαζί στον κοινό στόχο, της ρήξης με τους ευρωπαίους εταίρους μας. Κοινός στόχος σημαίνει κοινό μέτωπο: Το Μέτωπο των Χρεοκοπίστας.

Πέραν του φοβερού οράματος που τους ενώνει, οι Χρεοκοπίστας μπαίνουν σε δυο κατηγορίες. Στην πρώτη είναι οι ειλικρινέστεροι, αυτοί που λένε, ουσιαστικά: “Θέλουμε Σώνει και Καλά να Χρεοκοπήσουμε”. Εδώ ανήκουν τα κόμματα των άκρων, ΚΚΕ και Χρυσή Αυγή, αλλά και οι σκληροπυρηνικοί του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί ομνύουν σε ένα θρησκευτικού τύπου δόγμα, λενινιστικό, μαρξιστικό ή εθνικοσοσιαλιστικό, που εν ονόματι του αφηρημένου σχήματος της ιδεολογίας διαστρέφει την πραγματικότητα, παρουσιάζοντας στους οπαδούς τους μιαν άλλη, τόσο φανταστική όσο αυτή του “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”. Το ότι τα μοντέλα που προτείνουν ως λύσεις αυτά τα κόμματα οδηγούν με βεβαιότητα σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως δεν πτοεί τα στελέχη τους. Αντιθέτως! Ούτε που θα κασταστραφεί η χώρα τους πειράζει. Ή, σωστότερα: η καταστροφή είναι για αυτούς άκρως επιθυμητή―αυτό βέβαια δεν το λένε― καθώς αποτελεί το μέσο για να μπορέσουν οι ηγεσίες να πάρουν την εξουσία. Γιατί βέβαια σε κάθε ακραίο κόμμα, η ιδεολογία είναι για τα κορόιδα, τους οπαδούς. Για τους επαγγελματίες πολιτικούς τους ο στόχος είναι η εξουσία, η ηδονή και οι απολαβές της.

Στη δεύτερη, ηπιότερη, κατηγορία των Χρεοκοπίστας ανήκουν οι “Σιγά καλέ μη Χρεοκοπήσουμε”, που αν ζοριστούν με επιχειρήματα υποχωρούν ενίοτε στο “Ε, κι αν Χρεοκοπήσουμε τι να Κάνουμε!” Εδώ ανήκουν οι περισσότεροι της ΔΗΜΑΡ, των Ανεξάρτητων Έλληνων, του ΛΑΟΣ, καθώς και οι συνοδοιπορούντες του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί αρχικά μας βεβαιώνουν ότι δεν πρόκειται να χρεοκοπήσουμε, ότι η Ευρώπη μας έχει ανάγκη και θα μας χρηματοδοτεί ό,τι κι αν κάνουμε ή δεν κάνουμε. Την προοπτική της χρεοκοπίας αν δεν τηρήσουμε τις συμφωνίες μας την αποκαλούν “παραμύθι”, που το πιστεύουν κάποια κορόιδα σαν κι εμένα, που δεν καταλαβαίνουμε τη σοφία λύσεων όπως η μονόπλευρη διαγραφή του χρέους. Αλλά κι αν τα σπάσουμε τελικά με τους ευρωπαίους, λένε οι “λάιτ” Χρεοκοπίστας, οι ίδιοι ξέρουν άλλες καταπληκτικές λύσεις εξεύρεσης χρημάτων, όπως τα πετρέλαια, τα πάσης φύσεως αέρια, τους Ρώσους και τους Κινέζους—διαλέγετε και παίρνετε. Αυτές οι λύσεις, φυσικά, είναι όσο ρεαλιστικά εφικτές όσο τα μαγικά κόλπα του Χάρι Πότερ.

Κάποιοι ίσως πουν ότι με όλα αυτά αφήνω ως μόνη επιλογή ψήφου τα κόμματα που οι Χρεοκοπίστας αποκαλούν “Μνημονιακά”, δηλαδή τα δυο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας που έχουν, πράγματι, τεράστια ευθύνη για τα σημερινά μας χάλια. Αυτό δεν είναι αλήθεια, αφού υπάρχουν σήμερα μικρά κόμματα που θέλουν να προωθήσουν μια πολιτική εξυγίανσης του άρρωστου, κομματικού-πελατειακού κράτους μας, που αποτελεί τη μέγιστη αιτία της κρίσης. (Εγώ άλλωστε έχω δηλώσει δημόσια ότι θα ψηφίσω τη “Δράση”.) Αλλά και στο βαθμό που η συνειδητοποίηση του καταστροφικού μηνύματος των Χρεοκοπίστας οδηγήσει κάποιους στα δυο κόμματα εξουσίας, ας μην ξεχνάμε ότι αυτά εξέφρασαν σε όλη την πορεία της δημοκρατίας μας πάνω από 80% των ελλήνων.

Αυτή η τεράστια πλειοψηφία είναι οι πολίτες που δεν θέλουν να δουν τη χώρα να διαλύεται. Είμαστε όλοι εμείς που θέλουμε την Ελλάδα ευρωπαϊκή, δημιουργική και ελεύθερη, μακριά από ολοκληρωτικές κολάσεις, οιουδήποτε χρώματος. Εμείς όλοι που πρέπει να αντισταθούμε με την ψήφο μας στο καταστροφικό Μέτωπο των Χρεοκοπίστας.

* Ο Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας.

ΠΗΓΗ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=14381